De weg kwijt..

"Mag ik u wat vragen?"
"Natuurlijk."..
"Kunt u mij vertellen waar de Rokerijweg is?"
"Hmm de Rokerijweg.. even denken hoor!"..
"Dat moet hier in de buurt zijn."
"Ja u bent er niet heel ver vandaan maar u moet terug."..
"Terug?"
"Ja terug.. de Rokerijweg is die kant op."..
"Weet u dat zeker?!"
"Ja dat weet ik zeker u moet die kant op.. en dan vlak voor het busstation naar rechts."..
"Het is niet die kant op?"
"Nee het is niet die kant op.. het is die kant op.. terug van waar u vandaan kwam"..
"Dat weet u zeker?"
"Ja dat weet ik zeker."..
"Dus die kant op en dan naar rechts?"
"Ja naar rechts."..
"Niet naar links?"
"Nee niet naar links u moet echt naar rechts."..
"Deze hand is mijn rechterhand." Zwaait met rechterhand in de lucht
"En dit is mijn rechterhand!".. Zwaai ook met rechterhand in de lucht
"Dus ik moet die kant op en dan voor het busstation naar rechts.. niet naar links?"
"Klopt."..
"En dat weet u echt zeker?"
"Ja dat weet ik echt zeker!"..
"Oke..bedankt.. fijne dag nog!"
"Dag hoor."..

Hiep hiep hiep hiep hiep hoeraaaa!!

Lieve tijd wat ga je toch vreselijk hard,

gister had ik nog een baby in mijn armen en vandaag is ze een hand vol!

Ik weet dat je door moet gaan, dat je niet even stil kan gaan staan,

maar kunnen we niet afspreken dat je het de komende 5 jaar gewoon ietsjes rustiger aan doet?

Achter elke voordeur..

Beduusd ben ik.... het is alsof ik net uit een ei ben gekropen en ineens de wereld aanschouw. De laatste weken van mijn zwangerschap, de eerste weken na Maxim's geboorte... het is alsof ik even stilstond en de wereld om heen stiekem zonder waarschuwing ineens even een soort gekke zwieperd heeft genomen tijdens het draaien. Ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb... een soort nieuwe Sonja Bakker rage maar dan op relatiegebied.

Vriendin A heeft na 13 jaar in een relatie gezeten te hebben haar koffers gepakt en is nu zielsgelukkig met haar collega en dat terwijl haar relatie zo rustig en stabiel was.. iets té rustig bleek. Vriendin B biecht op dat zij en haar man vooral als broer en zus leven.. ze toleren elkaar en zijn bij elkaar voor de kinderen maar van enige passie of hartstocht is al tijden geen sprake meer.. als het niet zo moeilijk was geweest qua huisvesting was ze allang bij hem weggegaan.. dus als de kans zich aanbied.. Vriendin C haar vrouwelijke intuïtie verteld haar dat haar man vreemd is gegaan maar ze kan het niet bewijzen en hij ontkent een slippertje in alle toonaarden.. maar vrouwelijke intuïte is natuurlijk een krachtig iets. Vriendin D heeft tot haar eigen grote verbazing na 16 jaar relatie haar man ingeruild voor een vrouw en stuitert vrolijker dan ooit door het leven.. een comming out.. nee ze is niet lesbisch.. ze heeft gewoon zichzelf ontdekt. Vriendin E is via via weer in contact gekomen met een oude geliefde uit het buitenland en speelt met de gedachte haar man te verlaten voor deze oude vlam. En dan vriendin F.. die biecht op een saaie doordeweekse avond gewoon even op dat ze een minnaar heeft gehad....... 5 maanden lang!

Het lijkt wel een soort toneelstuk.. alsof de Mijn Geheim tot leven is gekomen. Vriendin na vriendin kruipt in de biechtstoel en laat mijn gezapige leventje eventjes op haar grondvesten schudden. Ik zou bijna gaan denken dat ik door alle strontluiers, snotneuzen en flessen melk een megaplaat voor mijn kop heb gekregen ware het niet dat in vrijwel alle gevallen de hoofdpersoon zelf net zo verbaasd is als ik.
En niet alleen in mijn nabije omgeving maar ook op iets meer afstand hoor ik veel over relatie breuken en deuken. Vader + moeder + kindjes = geluk is geen logisch optelsommetje meer.. achter meer en meer voordeuren komen heel wat meer wiskundige begrippen kijken.

Ik vraag me af waar het aan ligt.. is het de emancipatie of is het gewoon heel erg 2011 om je relatiehorizon te verbreden? Zijn we sneller uitgekeken op ons lief of besluiten we gewoon sneller dat we voor iets (iemand) anders kiezen.. wat is het? Het is blijkbaar wel iets wat men gewoon overkomt.. de aanloop naar beslissingen lijkt niet zo groot te zijn.

Ik zit nog in de 'verwerkingsfase' van het laatste verhaal.. maar maak me al weer op voor het volgende.. vraag me af van wie dat zal zijn!

Complimentje..

"Mam mam.. kom gauw kijken!!.. Ik heb jou getekend!!"

Een überblij hoofd heeft ze getekend.. een prachtig compliment toch!

En er kon vandeweek nog een complimentje vanaf.
Ik haal haar op de fiets op bij een vriendinnetje.. halverwege hoor ik ineens.. "Hey mam.. jij kan eigenlijk ook best goed zonder zijwieltjes fietsen......".. :D

De onbesproken vrouwenwet....

"Zo zo je bent flink bijgekomen he.." ik word van boven naar beneden zonder enige gene bekeken.. "..maar daarom sta je natuurlijk ook in de sportschool!"..
Ik had zo vreselijk geen zin om te gaan, mijn lijf deed nog pijn van de Bootkamp en de Zumba en met de 3 kindertjes op bed brak een rustig aafje aan. Het was behoorlijk diep graven voor wat wilskracht om niet languit op de bank te gaan hangen maar naar de sportschool te gaan en nadat ik me 3 kwartier vol overgave op wat cardioapparatuur had gestort liep ik al trots op mezelf zijnde de kleedkamer in.. recht in de klauwen van dit onvrouwelijke mens wat ik vaagjes via een wederzijdse vriendin ken.

Het is natuurlijk een soort onbesproken wet tussen vrouwen dat we dit soort zinnen nooit hardop uitspreken.. we denken het.. we denken 'Sjees wat een reet'... maar we zeggen het niet.. althans niet tegen de persoon in kwestie.. als de persoon buiten gehoorgebied is zeggen we het dan wel weer wel tegen vriend of vriendin.. maar nooit zeggen we zoiets direct tegen een medevrouw en al helemaal niet in een kleedkamer waar andere vrouwspersonen ook aanwezig zijn. Da's gewoon not done. Gewicht, kilo's.. als vrouwen onderling ga je daar subtiel mee om. Elkaar complimenteren met de kwijtgeraakte kilo's is natuurlijk altijd goed.. "Jeee..die taille.. jaloers jaloers!!" Maar bij aangekomen kilo's is de wet dat je het altijd wat verzacht.. "Nee joh.. niet dik joh.. gewoon een prachtige volle ronde kont zo joh.. houden mannen van joh!"..  of beter nog.. gewoon de boel ontkennen.."Jij.. aangekomen? Waar?"...

Hoewel ik dus zelf heel goed weet dat ik een paar kilo teveel mee sleep..(ik ben tenslotte degene die ze mee moet slepen).. was deze onverwachte confrontatie me iets te onverwachts en confronterend. Ze zei me niets nieuws maar het feit dat iemand het zo rechtstreeks voor me voeten gooide was wel nieuw voor me. Ik was flabbergasted.. mompelde iets over zwanger, baby, 9 pond.. ontweek tactisch het feit dat ik iets teveel gesnoept had in die zwangerschap en verliet beduusd de kleedkamer.
Het was zo'n overwinning.. gewoon helemaal alleen mezelf aanmelden bij een sportschool en dan ook daadwerkelijk gaan sporten.. ik was boven mezelf uitgestegen.. en werd nu in 1 klap door dat ene vernietigende zinnetje weer op de grond gegooid. In tranen kwam ik thuis, snikkend vertelde ik mijn lief wat er zojuist gebeurt was en hij keek me niet begrijpend aan. Hij probeerde me te troosten maar snapte totaal niet waar ik me druk om maakte.. in de wereld van de man bestaat deze wet simpelweg gewoon niet.

Deze 'vrouw' heeft de onbesproken wet onder de vrouwen overtreden. In tegenstelling tot haar zelf heb ik haar nooit erg aardig gevonden maar vanaf nu ben ik officieel boos en de volgende keer dat ik haar zie zal ze het weten ook. Dan zal ik haar eens even haarfijn de waarheid vertellen.. zal ik haar duidelijk zeggen dat ik bijgekomen niet vind klinken.. ik ben aangekomen ja.. domme doos!

Bootcamp..

Geen idee wat me bezielde. Hijgend en met een zuur gezicht hobbel ik door.. ik wil niet meer.. ik wil naar huis ik wil m'n bad in.. mijn bed in.. maar ik kom hier niet weg!! We zijn gelukkig maar met z'n vieren dus de afgang blijft beperkt maar lullig voel ik me.
Mijn te zware lijf wil dit niet.. mijn geest was te overmoedig. 2 weken lid ben ik nu en met moeite worstel ik me door de speedfitness.. 10 oefeningetjes van 1 minuut en na afloop loop ik erbij alsof ik net 3 uur aan de apparaten heb gehangen.. en dan de Zumba.. als een hork sta ik een uur lang vol ongeloof naar de juf haar tiny ass te staren en me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat een menselijk lichaam zo soepel kan bewegen. Mijn lichaam kan het in ieder geval niet.. ik mis een coördinatie gen.. ik vind alleen beenpasjes al moeilijk maar zodra de armen ook wat moeten doen gaat het helemaal mis.. al is het alleen maar zwiepen.. ik kan het niet.. ik raak er van in de war. Volgens de juf moet ik het een keer of 3/4 geven.. nou vooruit.. de muziek is wel leuk dus ik kom nog eens terug maar vertrouwen dat mijn armen en benen ooit samen gaan werken heb ik niet.
Maar nu was ik dus te overenthousiast.. het klonk zo mooi... lekker beetje hardlopen en wat oefeningen doen in de buitenlucht voor een strak slank lijf... what was i thinking??! Niet dat ik serieus dacht dat mijn lijf van wat gehobbel in de buitenlucht spontaan strak en slank zou worden maar het idee om in een parkje wat te rekken en strekken sprak me wel aan.. net als het joggen.. gezellig beetje babbelend door een parkje rennen. En zo begon het ook... de eerste 5 minuten had ik nog praatjes en toen viel ik stil.. welke idioot heeft ooit bedacht dat dit leuk zou zijn!! Dit doe je om een bus te halen.. niet voor je lol!!
De eerste 2 meter ging nog wel maar toen gaf ik het op.. "Jongens ik kap ermee hoor!" Ik hoor het mezelf nog zo zeggen.. "Gaan jullie maar verder ik weet de weg terug!"... Maar ze lieten me niet gaan.. de peptalk kwam uit 3 monden tegelijk en ik trapte er in. Ja f*ck man.. ik kan het... in mijn hoofd riep ik stilletjes TJAKKA en ik hobbelde verder... mijn wil hield het nog pak-em-beet een minuut of 5 vol en toen was ie weer verdwenen. Wat wilde ik graag 'IK KAP ER MEE!!" schreeuwen.. even zien of dat een beetje leuk klonk tussen die bomen.. maar na al dat gepeptalk durfde ik niet meer. Ik mopperde en klaagde op de momenten dat we even stilstonden om wat te rekken en strekken wel volop maar zeggen dat ik terug zou gaan durfde ik niet meer.
Ik ging braafjes door... als een bejaarde hond hobbelde ik achter de 3 aan. We gingen bergje op.. oh leuk.. gewoon horizontaal werd ook wel erg makkelijk! Galant werd er bovenaan het bergje over een boomstammetje gesprongen.. ik zette mijn logge lijf af.. ging over het boomstammetje en kwam met 1 voet plat op de grond en de ander niet zo heel plat op de grond weer terecht.. "AUW!!!".. K*t.. enkel verzwikt.. kan er ook nog wel bij. De 3 gingen enthousiast door en mijn tempo was afgezakt naar die van een bejaarde manke hond.. af en toe keek er eens eentje om en dan zette ik lieflijk een glimlach op. Laat ze alsjeblieft niet weten dat die trage dodo het ook nog eens voor elkaar heeft gekregen d'r enkel te verzwikken. Op dat moment wenste ik dat de groep 10x zo groot was.. dan had het niemand opgevallen als ik me stiekem achter een boom zou hebben verstopt.. maar dat zou nu best raar zijn.
Op het moment dat de instructeur de magische woorden..'we gaan weer terug' uitsprak kon ik wel janken van blijdschap...eindelijk.. het einde van dit drama kwam in zicht!! We gingen bergje af en nog wist ik het klaar te spelen om ingehaald te worden door een stel wat de hond uit liet. Er werd nog wat gerekt bij een bankje waar ik het liefst gewoon even op was gaan zitten en toen werd de pas er weer flink ingezet en zag ik de sportschool aan de horizon verschijnen. Hallelujah!!

Volgende keer maar eens iets van Yoga of Pilates uitproberen....

Stiletto's..

"Hey.. zit je lekker in je bakje..".. Voor ik omgekeken had wist ik al bij wie die stem hoorde... er zijn maar weinig vrouwen die zo klinken. Ik fiets op mijn bakfiets naar school.. ze heeft het tegen Elena die samen met Maxim in de bak zit. Het is lief bedoeld maar haar zware schorre doorrookte stem maakt het wat engig klinken. "Hoi" zeg ik.."Hoi" komt er zwaar en schor terug. Ik weet niet wie ze is.. ja een medemoeder van school maar daar houdt mijn info ongeveer bij op. Geen idee hoe zij heet, hoe haar kind heet, in welke klas haar kind zit of waar ze woont.. maar we hebben samen in de speeltuin gezeten en dat schept een band.

Omdat we ooit eens een keer samen in een speeltuin hebben gezeten en dus een band hebben zeggen we nu dus altijd als we elkaar zien even hoi.. en elkaar zien doen we dagelijks op of op weg naar het schoolplein.
Ze is een opvallende verschijning, niet alleen haar stem ook haar uiterlijk is ietwat anders dan doorsnee. Ze draagt graag van die vreselijke 'ik heb eigenlijk een luier om en niemand mag het zien' harembroeken, een muts en stiletto's. Dat stiletto's levensgevaarlijk kunnen zijn bewees ze die ene keer dat ze op het schoolplein over een klein peutertje (thank god niet de mijne) en zijn plastic loopautootje struikelde. Het gebeurde achter me, wat er precies gebeurde heb ik helaas gemist, mijn blik werd pas gevangen toen ik een rood plastic stuurtje rollend voorbij zag komen, ik keek om en zag twee stiletto's parmantig de lucht insteken. Er werden wat ohh's en ahh's geuit terwijl ze van alle kanten door omstanders bekeken werd. Ze schrok uiteraard en de omstanders schrokken met haar mee. Toen bleek dat er niets ernstig aan de hand was zag je hier en daar een glimlach op een gezicht verschijnen en wat fonkelingetjes in ogen. Het blijft natuurlijk toch altijd buiten behoorlijk genant ook wel enorm grappig als iemand voor je neus op d'r waffel gaat en zeker in dit geval zag het er best apart uit, twee van die benen in de lucht met als toetje bovenop die twee benen die stiletto's.
Ze werd overeind geholpen door een galante vader en bedankte hem vriendelijk met haar zware schorre stem. "Sorry" zei ze met een rood hoofd tegen de moeder die haar huilende peutertje aan het troosten was... "Ik zag hem niet."..

Het plastic stuurtje werd weer op het plastic autootje gezet, het peutertje was getroost en alles leek weer normaal. Leek.. want voor mij is het nooit meer goedgekomen. Er gaat namelijk geen 'hoi' voorbij zonder dat in mijn hoofd het beeld van die in de lucht stekende stiletto's opdoemd, al heb ik mijn meest sjaggie dag.. al baal ik van alles en iedereen en staat mijn gezicht op onweer.. als zij hoi zegt kan ik het niet helpen.. er is geen tegenhouden aan... als zij hoi zegt glimlach ik! :)

Elena..

Zoals ze is....

Ga toch fietsen!

"Ze kan het niet.. ze probeert het gewoon niet! Ze zit er nog niet op of ze wil er weer vanaf!".. De buurvrouw en ik staan in de tuin te praten over Feline haar gebrek aan fietsenthousiasme. "Ik kan heus wel fietsen!" zegt mijn kleuter boos.. "Dat kun je niet.." zeg ik.. "Je probeert het niet eens! Volgens mij fietst je zusje straks eerder zonder zijwieltjes dan jij!".. "Ik kan echt wel fietsen hoor!".. snauwt ze me boos toe.. "Kijk maar!"

Ze pakt haar fietsje en loopt de tuin uit met in haar kielzog zusje met haar rode fietsje... ze stapt op en...... fietst tot ieders (inclusief zijzelf) grote verbazing zo weg!

Ik ben trots! :D

En nu we het toch over fietsen hebben... afgelopen weekend kwam de bestelde babyschelp voor de bakfiets binnen! M'n lief heeft hem er gelijk ingezet zodat ik heerlijk met alledrie mijn kindertjes al fietsend van het mooie weer kon genieten. En wat voelt het heerlijk, fietsen met zo'n bak vol rijkdom!

Baby voor erbij...

Kirrend hang ik boven de wieg... 2 halfdichte oogjes kijken sufjes omhoog... hij knippert nog eens goed en kijkt me niet begrijpend aan. In een octaaf of 3 hoger dan normaal begroet ik mijn baby... "Hallo liefje... lag jij zo lekker te slapen ventje.. ja.. en nou maakt mama je zomaar wakker.. arm schaapie!".. Een glimlach verschijnt...

Maxim is typisch het soort babytje wat je er even bij doet. Het is alsof ie gewoon weet dat ie een derde kindje is.. alsof ie geboren is met een soort 3de kind zintuig. Onze baby heeft als kind 3 zijnde namelijk niet veel te willen, hij moet gewoon mee.. mee in het ritme van school, van de peuterspeelzaal, van de boodschappen.. mee in het ritme van het huishouden! En dat huishouden draait om de klok... 5 ochtenden in de week moet Feline om half 9 op school zijn, dat betekend dat ik om tien over 8 de deur uit moet wat betekend dat ik om 8 uur moet beginnen met inpakken van de kindertjes en dat Maxim dus voor 8 uur zijn fles op moet hebben en liefst ook nog een boertje gedaan hebben! Omdat ik er ook nog rekening mee moet houden dat er een niet geringe kans is dat ie tijdens het leeg drinken van z'n flesje z'n luiertje zo vol poept dat het tot aan zijn schouderbladen komt moet ik dus uiterlijk om 7.20 uur een flesje geven.Vaak slaapt het beertje nog en moet ik hem dus wakker maken.
Zo'n zelfde soort ritueel herhaald zich nog 4 ochtenden in de week om half 12 als ik de meisjes op moet halen, 2x word ik om die tijd op de peuterspeelzaal verwacht en 2x op de kleuterschool. Die kleuterschool word ik ook nog eens 4 middagen om 3 uur op het schoolplein verwacht en ja ook dan zitten we net rond flesjestijd! Die ene keer in de week dat ik om 1 uur naar school op en neer moet valt precies tussen twee voedingen in... alleen sja.. laat dat nou eigenlijk net midden in zijn slaapje zijn.

Af en toe heb ik wel met het ventje te doen... het mannetje slaapt overdag vaker in de kinderwagen dan in zijn bedje en krijgt zijn voedingen vaak niet als het hem maar als het mij uitkomt. Soms als ie zo lekker ligt te slapen dan gaat het me echt aan 't hart om hem wakker te maken maar hij lijkt er zelf totaal niet mee te zitten. Het is een tevreden lief mannetje maar daar schuilt ook wel een beetje het 'gevaar'... juist omdat hij snel tevreden is vergeet ik hem af en toe.. dan merk ik aan mezelf dat ik tijdens het geven van de fles bezig ben met van alles behalve de baby en de fles.. dan maak ik met 1 hand het knoopje van mijn kleuter haar broek los terwijl ik met de andere hand de baby en zijn fles vast hou en roep ik ondertussen voor de zoveelste keer naar mijn peuter dat ze nu toch echt de Duplo eens op moet ruimen!

Het is jammer want het gaat al zo snel.. en ondanks dat ik het allemaal voor de derde keer meemaak blijft het zo vreselijk leuk, mooi en bijzonder! Het eerste lachje, de eerste geluidjes.. het is Genieten met een hoofdletter G! Maar ik merk aan mezelf dat ik me nu veel bewuster met mijn baby moet bezighouden dan de vorige twee keren. Had ik bij de eerste zeeën van tijd, nu moet ik echt tussen alle schooltijden en het huishouden door tijd voor mijn baby maken! Eén van die momentjes dat ik echt even tijd voor hem heb is 's morgens vroeg... als de zusjes al met papa beneden zijn. Dan maak ik hem wakker.. na 9 uur slaap doet hij zijn luikjes open en hangt daar mama kirrend boven de wieg. Ik kus hem, ik knuffel hem, ik snuffel hem en geniet ten volste van het minimensje voor we weer aan een nieuwe drukke dag beginnen..

Wat is er anders?



De Man des huizes

  


De Vrouw des huizes

 
Hint; "Ja maar schatje... ze trekken ze er toch weer uit!"...

Bij de Opticien..

"Goedenmiddag."
"Goedenmiddag."
"Waarmee kan ik u helpen?"
"Ik wil mijn ogen graag op laten meten."
"Dat kan loopt u maar mee."
"Oke."
"Neemt u hier maar plaats."

En ik ga naast de kruk zitten..

Ai.. bloed!!

Het was een behoorlijk klap... in die paar minuten dat ik niet keek liep mijn oudste tijdens een wild achterelkaaraanren spelletje 'waarvan ik minstens 10x gezegd heb dat dat geen goed idee is want daar gebeuren ongelukken van' tegen mijn middelste op en was er ineens bloed... best veel bloed ook! En er was schrik... bij Elena maar zeker ook bij Feline en bij Mama...
Dat waar vele moeders al ervaring mee hebben overkwam mij nu... mijn kind, mijn kleine meisje had een gat in d'r kop!

Ow wat was mijn meisje zielig... tranen met tuiten en binnen no time zaten haar achterhoofdje, nek en shirtje onder het bloed! Na de boel met een natte doek ietsjes opgefrist te hebben was er een flinke snee van een cm of twee zichtbaar.. het leek mee te vallen maar toch maar even langs de dokter voor de zekerheid.
Omdat het een vrij diep wondje was moest het geplakt worden, de eerste keer ging het mis, de wond sprong gelijk weer open maar de tweede keer ging beter. Om de wond te beschermen plakte de assistente bovenop haar haar een pleister en gingen we naar huis met de boodschap gelijk weer langs te komen mocht de wond weer opengaan.
Na een uurtje was het gedaan met de pleister, Leentje vond het mooi geweest. De wond bleek weer iets open te staan en in 1 hoek wat te bloeden dus hup weer terug naar de dokter. Opnieuw lijmen hoefde niet maar er moest wel iets beschermends overheen. Leentje zat er met haar handje aan en ze moest zo haar middagslaapje gaan doen dus was er ook kans dat het tijdens het liggen weer open zou gaan.

De twee assistentes leefden zich uit... en het resultaat...............

Leentje is 's middags lief gaan slapen met haar ingepakte hoofdje maar hoe zeer de assistentes ook hun best hadden gedaan het verband bleek na Leentje haar slaapje geen lang leven beschoren. De rest van de dag heeft ze dus met een 'bloot' hoofd doorgebracht..

Het blijkt maar weer hoe snel iets gebeurt kan zijn. De hoeveelheid bloed deed ons even flink schrikken maar gelukkig bleek het allemaal niet zo ernstig te zijn. Zoals op de foto's ook te zien is is ze wel gewoon haar gezellige vrolijke ikje... tenminste.. zolang er niemand aan haar hoofdje zit!
Nu maar hopen dat de meiden hun lesje geleerd hebben en voortaan wat rustiger zullen spelen.... maar ik vrees het ergste......

6 weken...

Is het morgen echt al weer 6 weken geleden dat mijn baby geboren werd!? De tijd is snel gegaan! Maar nu Maxim 6 weken oud is betekend dat dus dat de kraamweken officieel over zijn.
Het waren met grote dank aan iedereen die mijn baby overladen heeft met aandacht en cadeautjes hele fijne kraamweken! Wat was het heerlijk.. al die zwijmelende gezichten, complimentjes, cadeautjes en beschuiten met blauwe muisjes. Maar zo als men zegt.. 'All good things must come to an end'.. tijd dus om vanaf mijn blauwe wolk de realiteit weer onder ogen te zien.. en die realiteit is hard.. of misschien kan ik beter zeggen.. zwaar! Zo'n 30 kilo te zwaar!! *zucht* Ja... daar gaan we weer.... tijdens de zwangerschap heb ik mezelf weer heerlijk voor de gek zitten houden.. 'Joh.. dik wordt je toch dus dat pak koek kan heus geen kwaad'... en nu zit ik dus met de gebakken peren. Ik moet weer afvallen......

Maar ik ga het gewoon weer doen.. ik heb het 2x eerder gedaan (hoezo ik jojo) dus een derde keer gaat me ook gewoon weer lukken! Het allergrootste probleem zit bij mij in het snoepen en snaaien.. koekje hier, chipje daar... en dan vooral 's avonds op de bank of voor de pc... lekker zittend op mijn gevulde achterste het een na het ander wegwerken om dan vervolgens een uur later in bed me pas te realiseren hoeveel ik wel niet weg heb zitten schransen en hoe niet fijn dat eigenlijk voelt! De oplossing schuilt hem in het niet meer in huis halen want als het in huis is.. eet ik het op!

Naast het niet meer snoepen en snaaien wordt het goed opletten op wat ik gedurende de dag aan maaltijden naar binnen werk. Lekker hoor... zo'n wit broodje met een gebakken eitje met spek maar voorlopig staat er een volkorenbroodje met een plakje ham of 30+ kaas op het menu. Op 2x opscheppen komt weer een verbod en ontbijten is een must! M'n cola light blijf ik trouw maar in plaats van cola neem ik vaker een glas water en thee met suiker wordt thee met een zoetje.

Ik stel geen eisen... geen deadlines.. ik heb geen streefgewicht en geen aantal kilo's wat ik per maand kwijt moet zijn. Ik ga gewoon mijn best doen, ik ga gezond eten en bewegen. (Dat bewegen zal ik voornamelijk achter de kinderwagen doen maar wie weet... misschien krijg ik mezelf nog eens zo gek dat ik ook de stap naar de sportschool durf te wagen..).. Het gaat me in ieder geval gewoon lukken want zoals ik me nu voel voelt het niet goed.. en dat is iets wat ik eigenlijk zo graag doe.. mezelf goed voelen! Wanneer ik dat wel doe?.. Geen idee.. de tijd en weegschaal zullen het uitwijzen!

Bij de Albert Heijn...

"Zijn het twee dezelfde?"
Ik kijk naar het paarse en witte potje voor me..
"Euh nee.. het zijn twee verschillende."

Ik reken af en terwijl ik mijn portemonnee in mijn tas doe is de meneer na mij aan de beurt..

"Can i have a lottery ticket?"
En hij wijst naar het bordje waar Staatsloten op staat..
"Nee sorry we hebben geen stomerij."


Winkelpersoneel.. ze worden steeds leuker!

De zusjes..

GeTict

Ineens realiseer ik me dat ze het niet meer doet.. Feline loopt de trap op.. in stilte! Wanneer is ze daar nou mee opgehouden vraag ik mezelf af. Het is net zo plotseling weg als dat het was gekomen. Zou ze na al die weken zich dan ineens realiseren dat het er 13 zijn en ook blijven... dat er niet zomaar ineens een traptrede meer of minder is?

Het is zo'n tic die volgens mij iedereen wel vroeg of laat in z'n leven heeft.. het tellen van de traptreden... het valt onder het kopje 'niet op de lijntjes' en 'alleen op de witte strepen van het zebrapad'... een onschuldige soort van tijdelijke dwangneurose. Ik herinner me mijn eigen 'moetjes' nog goed.. hink stap sprong van school naar huis want oeh stel je voor dat je op een lijntje stond.. fout natuurlijk.. dan ging er vast iets ergs gebeuren!
Gelukkig is het overgegaan.. ik moet er niet aan denken dat ik nu nog via de randjes van de stoep naar school moet lopen... erg onhandig ook met een kinderwagen! Feline zit er echter middenin.. we hebben het lopen op de stoepranden en het tellen van de traptreden gehad.. what's next?

Echt over zullen de tics waarschijnlijk nooit gaan.. vrijwel iedereen heeft zo z'n gekke gewoontes. Zo heb ik iets met of eigenlijk is het meer iets tegen het voorste product in een supermarktschap. Vraag me niet waarom.. ik weet niet wat er mis is met het voorste product maar het voelt niet goed, ik wil dat wat er achter staat! Het slaat echt nergens op.. het is gewoon zo'n typisch 'ik begrijp niets van mezelf' iets maar ondertussen ben ik er wel behoorlijk goed in. Heel subtiel ga ik met mijn hand achter het voorste zakje saus en vis ik 3 zakjes saus uit het schap... de voorste laat ik braafjes staan. Bij de rijst schuif ik het voorste pak ietsjes aan de kant en pak het pak wat daarachter staat en bij de kauwgom pak ik de eerste twee verpakkingen.. de tweede gaat in mijn karretje en de eerste hang ik terug. Maar als iets het laatste product in 't schap is.. dan mik ik het voorste pak zonder enig probleem in mijn karretje.. misschien omdat het dan ook tegelijkertijd de laatste is?
Maar ik ben de enige gek niet! Vriendin A. en ik deden eens samen boodschappen en tot mijn grote verbazing zag ik ook haar de voorste producten vermijden.."Ha!!!" riep ik blij... "Jij doet het ook! Jij spoort ook niet!".. Vanaf dat moment voelt het ietsjes minder vreemd.. maar raar blijft het wel!

Nog een van mijn rariteiten is mijn lichtknopjes tic... ik moet het namelijk horen.. als ik een lamp uitdoe moet ik luid en duidelijk 'klik' kunnen horen. Als ik de lichtschakelaar switch en ik hoor geen klik dan doe ik het licht nog een keertje aan en weer opnieuw uit want zonder geluid is gewoon niet goed... alsof de verbinding niet echt verbroken is. Ook een beetje vreemd.. je zou denken.. als het lampje uit is.. is het goed.. missie geslaagd! Maar niet dus.. zonder klik is niet goed.

De wc rol is een item waar half Nederland geloof ik iets mee heeft dus dat valt dan niet echt onder rare gewoontes of vreemde tics. Zo'n wc rol moet gewoon goed hangen.. dat wil dus zeggen met het papiertje naar je toe en niet naar de muur. Ik kan het echt niet uitstaan als het papiertje naar de muurkant hangt.. heel irritant en onlogisch. Mijn lief zal het worst wezen hoe de rol hangt.. als er maar wat hangt.. maar dat heeft dus tot gevolg dat als hij een nieuwe wc rol heeft opgehangen ik hem in de meeste gevallen weer her op moet hangen! En ja.. als ik ergens op visite ben en ik zie dat de wc rol fout hangt... hang ik hem in de meeste gevallen ook goed!

Oke dus ik ben een tikkie vreemd... maar zeg nou eerlijk.. da's toch eigenlijk best normaal?

Dag buik.. bedankt...

Ik ben aan het ontzwangeren, langzaamaan begin ik weer ik te worden en meer en meer realiseer ik me dat alles ondertussen gewoon aan het worden is. Maxim is er.. 3 weken nu maar het voelt als altijd. Vriendin L. kwam vandeweek weer even baby snuffelen "Het is net alsof ze al je hele leven bij je zijn geweest maar met hun geboorte pas tastbaar geworden zijn. Ze zijn een deel van je." zei ze... en zo voelt het ook. Het plaatje klopt, de puzzelstukjes liggen op hun plek, 2 prachtige dochters en een geweldige zoon.. ik voel me zielsgelukkig! Maar toch... toch voel ik verdriet.. want met de komst van Maxim heb ik ook afscheid moeten nemen, een hoofdstuk moeten sluiten en hoewel het een pittig hoofdstuk was was het ook een heel mooi hoofdstuk.
Ik zal nooit meer zwanger zijn..... Ik zal nooit meer zwanger zijn! Ik herhaal de zin in mijn hoofd en de tranen springen in mijn ogen. Ik snap mezelf niet, tijdens de zwangerschap heb ik de klok vooruit zitten kijken en nu de baby eindelijk in de wieg ligt zit ik te janken omdat ik niet meer zwanger ben en het ook nooit meer zal worden!
Het was zo zwaar, ik heb me vreselijke zorgen gemaakt over de baby, alledrie de keren.. is de baby wel gezond, hangt de baby zichzelf niet op in de navelstreng, blijft de placenta het goed doen, zal de geboorte straks goed gaan. En lichamelijk trok ik het ook allemaal maar net.. vooral het laatste trimester was slopend! Ik heb zo vreselijk veel pijn gehad.. ik weet het allemaal nog zo goed maar toch lijkt het er niet meer toe te doen. Het enige wat nog belangrijk lijkt is al het mooie wat zwanger zijn met zich meebrengt.. de nieuwsgierigheid naar de baby, het uitzoeken van de namen.. de spulletjes, het kaartje.. het getrappel, gehik en geschuif in mijn buik. Samen met z'n tweetjes zijn en niemand die daar tussen komt.
De momenten dat ik mijn hand op mijn buik legde en contact maakte met mijn baby, de allesoverheersende zorgzaamheid en liefde die ik voelde voor een mensje die ik nog niet eens kende maar wat al zo bekend en vooral zo van mij was! Ik mis het, als ik nu in bad lig ga ik nog bijna automatisch met mijn handen over mijn blote buik maar mijn buik is leeg.. niks geen kontje en voetjes meer maar een lege blubberbuik is wat ik voel.
Nooit meer zal ik 40x per dag blij naar die 2 streepjes op een testje staren, zal ik verwonderd naar een scherm kijken als ik bij de echoscopist op de behandeltafel lig en nooit meer zal ik trots en fier mijn buik vooruit steken. Het is over en voorbij.... ik zal altijd alleen maar ik zijn.. en nooit meer wij.

Bij de Hema...

"Goedenmiddag.."
"Goedenmiddag.."
"Waarmee kan ik u helpen?"
"Ik wil graag een stokbroodje ham/kaas."
"Sorry dat hebben we niet."
"Jullie hebben geen stokbroodje ham/kaas?"
"Nee, we hebben wel een stokbroodje ham of een stokbroodje kaas."
"Jullie hebben een stokbroodje ham en een stokbroodje kaas maar geen stokbroodje ham/kaas?!"
"Inderdaad, u kunt kiezen."
"Kiezen?"
"Ja kiezen, of een stokbroodje ham of een stokbroodje kaas."
"Dus jullie hebben stokbrood, jullie hebben ham en jullie hebben kaas maar geen stokbroodje ham/kaas?"
"Dat klopt mevrouw, stokbroodje ham/kaas verkopen wij niet."
"Serieus??!"
"Ja serieus mevrouw, dus wat wilt u, een stokbroodje ham of een stokbroodje kaas?"
"Euh.. doe maar met kaas dan.."
"Oke."
"Of nee.. ham!.."
"Ham."
"Of ehm.. toch maar kaas......."

Uitgerekend..

Van boven naar beneden gaan er vrij hard vingers over mijn ruggengraat.. er wordt tussen mijn wervels geduwd.. "Ontspan.. laat je schouders zakken en leg je kin op je borst!".. Ik kijk angstig op naar mijn lief.. "Doe nou maar wat ze zeggen.." Hij kijkt en klinkt bezorgd. Ontspannen.. sja da's niet mijn sterkste punt en al helemaal niet in dit soort situaties! Een broeder drukt mijn schouders omlaag.. "Kin op je borst!".. Er gaat iets kouds over mijn rug.. van schrik veer ik op maar wordt gelijk weer in positie gedirigeerd. Weer die duwende vingers en dan voel ik de naald tussen mijn wervels door mijn ruggengraat in gaan. Het lijkt minutenlang te duren.. ik piep en jammer en de tranen stromen over mijn wangen. De vloeistof verspreid zich in razendtempo door mijn onderlijf en mijn benen voelen aan alsof ze zo vanuit een hete oven de vriezer in gestopt zijn. Ze tintelen zo erg dat het enorm veel pijn doet.. elke aanraking is me er eentje teveel. Ik mag weer liggen en alles op, aan en om me heen wordt klaargezet voor wat komen gaat.................................

Ik kijk naar mijn lief en zie hem over de doeken heen gluren. Durfde hij de vorige 2 keren niet echt mee te kijken.. nu grijpt hij zijn laatste kans en kijkt. Hij valt met zijn neus in de boter, omdat het de derde keizersnede is en de gyneacoloog door littekenweefsel heen moet snijden duurt het een tijdje voor ze daar is waar ze wezen moet en gaat niet alles even zachtzinnig. De blikken op het gezicht van mijn lief stralen medeleven uit maar ik voel behalve enorm geduw en getrek gelukkig geen pijn. De baby blijkt vrij groot te zijn en ligt nog hoog wat er voor zorgt dat hij niet goed te pakken is. Aan weerszijden van de operatietafel staan o.k. assistenten met vol gewicht mijn buik open te trekken, van bovenaf wordt er via mijn borstkas hard meegeduwd en de gyneacoloog zet een vacuumpomp op baby's hoofdje..
Gehuil vult de operatiekamer! De sfeer veranderd gelijk.. er is een nieuw mensje geboren!! Mijn mensje.. mijn kind.. mijn zoon!

Vandaag.. op de dag dat ik uitgerekend was.. ben ik al weer kraamvrouw af. Leek de tijd tijdens de zwangerschap af en toe stil te staan.. de laatste week kon ik het amper bijbenen! Het lijkt al weer zo lang geleden dat ik met mijn grote bolle buik op de bank de tijd zat weg te kijken.. dat ik mij mocht melden op de kraamafdeling en dat ik de operatiekamer ingereden werd. Wat heb ik er vreselijk naar uit gekeken en tegelijkertijd enorm tegenop gezien. Wat was het eng, bijzonder, ontroerend, spannend en weer zo machtig mooi om mee te maken. De angst vooraf, de opluchting toen hij eenmaal gezond en wel in mijn armen lag. Het is allemaal voorbij.. de achtbaan van de afgelopen week heeft vaart geminderd.. veel vaart en nu gaan we kabbelend weer terug richting 'normaal'. Gister hebben we de kraamverzorgster gedag gezwaaid en vandaag heb ik mijn handdoeken heropgevouwen.. mijn lief is weer wat uurtjes aan het werk gegaan en ik neem de teugels van mijn huishouden steeds meer over.

We genieten van ons nieuwste wonder, zijn aanwezigheid klopt. Goed een week oud maar zo vertrouwd, zo van ons. Met zijn vijfen zijn we compleet!


Maxim!

En daar is dan foto nummer 3!

24 januari 2011

Vol trots stel ik de nieuwste aanwinst van ons gezin aan jullie voor...

Maxim

Seref Elian

Geboren op 24 januari 2011 om 12.57 uur te Blaricum met een gewicht van 4610 gram.

Niets overtreft de bijzonderheid van het krijgen van een kind.

Het ultieme geluk...

27 april 2006

 

23 oktober 2008

My way or the highway!

Kom op.. hoe erg is het nou.. wat maakt het nou uit hoe de pasta afgegoten wordt... als het maar afgegoten wordt en die paar spetters op het aanrecht zijn zo schoongemaakt. En die boterhammetjes... als ze die maar gesmeerd meekrijgt naar de overblijf... of ze nou linksom of rechtsom gesmeerd zijn doet er toch niet toe!

Wij zijn eigenlijk een über burgelijk gezin.. mijn lief gaat 's morgens de deur uit en werkt hard om geld te verdienen en ik hou thuis de boel draaiende. Ik bepaal de boodschappen en het avondeten, zorg dat de vieze kleding vanuit de wasmand weer schoon en gestreken in de kast komt, betaal de rekeningen en regel dingen als dokter/tandarts bezoeken, de overblijf en speelafspraakjes. Ik stofzuig, dweil en kook... ik bepaal wat de kinderen 's morgens aantrekken en welke tandpasta er op het planchetje staat.

Maar veel van de dingen die ik normaal gesproken altijd doe moet ik nu uit handen geven. Al weken roept mijn zwangere lijf me terug maar mijn geest wil maar blijven doorgaan... die kan het maar niet loslaten.. en tot mijn eigen grote frustratie erger ik me aan de meest onzinnige dingen die niet gaan zoals ik het zou doen. Ik leg bergen zout op alles wat ook maar een beetje op een slak lijkt en mijn lief heeft het momenteel echt niet altijd makkelijk met mij. Doet hij zijn best een goede maaltijd op tafel te zetten voor zijn gezin.. zit ik vanaf een stoeltje commentaar te leveren omdat hij net effe anders de pasta afgiet dan dat ik het zou doen.

Ik zou willen dat ik wat minder pieperig was maar ik betrap mezelf keer op keer weer op onnodig commentaar. Als ik logisch nadenk weet ik heus wel dat het geen drama is als het shirtje en broekje van Leen in mijn ogen geen goede match zijn maar toch kan ik het zodra ik het zie niet laten mijn waffel open te trekken. Ik ben echt heel blij dat mijn lief zoveel taken op zich neemt die ik normaal doe dus waarom mopper ik dan toch zo?!

Nog maar even en dan heb ik er geen zicht meer op, dan mag ik me melden op de kraamafdeling en lig ik repectievelijk een aantal dagen in het ziekenhuis en op zolder in mijn bed. Ik kijk er enorm naar uit, om een week verzorgd te worden en niets te moeten maar zie er tegelijkertijd als een berg tegenop. Dat moeten is namelijk ook hetgeen wat bij mij hoort, het voelt als mijn verantwoordelijkheid dat mijn dochter op tijd, met gekamde haren en een gevulde schooltas op school verschijnt, er schone onderbroeken in de kast liggen en dat er genoeg te eten in de koelkast ligt maar straks ligt die verantwoordelijkheid een aantal dagen in handen van mijn lief en ik kan maar niet het vertrouwen vinden dat dat heus wel goed komt allemaal. Geen idee waarom niet... de belangrijkste dingen zoals de schooltijden en wel of geen brood mee naar school heb ik keurig op een weekplanner in de keuken genoteerd.. de kledingkasten van de meiden liggen vol schone kleding en we hebben een voorraadkast waar je u tegen zegt. Mijn lief kan koken, klokkijken, luiers verschonen, stofzuigen, boodschappen doen en al dat wat een normale volwassene nog meer kan. Hij is echt niet van gister en heeft zelf absoluut geen twijfel over of hij het alleen af kan of niet. Ik lig in het ziekenhuis, zit niet op de maan dus kan gebeld worden bij elke vraag die er mocht ontstaan.. en mijn schoonzusje komt logeren om zo mijn zorgen omtrent het vaste slapen van mijn lief weg te nemen. Waarom maak ik me dan toch zo druk?

Het gaat heus wel goedkomen allemaal.... ik moet ophouden met overal de controle over willen houden en denken dat mijn hele huishouden instort als ik me er even niet mee bemoei. Alles zal gewoon doorgaan.. wellicht op een iets andere manier dan mijn manier maar is dat dan per definitie slechter?
Ik maak mezelf onmisbaarder dan ik ben.. of zal daar nou ook misschien wel net een beetje het probleem liggen.......

Groenteschotel uit de oven

Tweede kerstdag hadden we eters... gezellig maar altijd even lastig om een menu te bedenken voor meerdere mensen zeker als je vanwege een dikke buik niet de puf hebt om uren in de keuken te staan.
Wat de groente betrof vond ik een pot doperwten opentrekken iets te simpel... ik wilde iets gevarieerds en niet iets wat dagelijks op tafel staat. Uiteindelijk kwam ik op het idee om verschillende groenten in de oven te bereiden! Voor ieder wat wils en voor mij wel zo makkelijk.. de oven deed tenslotte een hoop werk!

Dit had ik er in..
Bimi
Zoete punt paprika
3 rode uien
+/- 5 Grote champignons
Doosje cherry tomaten
6 el olijfolie
4 el groene pesto
Pijnboompitten

En zo heb ik het bereid..
Kook de bimi even een minuut of 4 en laat het vervolgens goed uitlekken. Snij de paprika in repen van ongeveer 1 cm breed en 8 cm lang, de rode ui in ringen en de grote champignons in vieren. Doe dit alles samen met de hele cherry tomaten in een grote ovenschaal.
Meng de olijfolie met de pesto en meng dit goed met de groenten.
Zet de schaal ongeveer 30 minuten in een voorverwarmde oven op 200°C. Rooster ondertussen de pijnboompitjes mooi bruin en strooi deze over de groente zodra deze klaar is.

Broccoli, peultjes en elke andere soort paprika doen het natuurlijk ook goed in deze groenteschotel. Net als bijvoorbeeld courgette of bosui. Het is maar net waar je van houdt en zin in hebt!

De bimi wordt exclusief verkocht bij de Albert Heijn, een groente waar wij hier in huis alle 4 gek op zijn en die ook (net als de rest van de groenteschotel) erg goed in de smaak viel bij onze gasten.

Eet smakelijk.

Mama Imperfecta..

Een heerlijk ontspannen soepele zwangerschap, zo'n zwangerschap die eindeloos mag duren.. met een kopje thee op de bank wegdromen bij het zoveelste foldertje van de baby-dump. Genietend in je laatste weken nog wat inkopen doen en lachend de babykleertjes wassen en strijken. Heerlijk aan je nesteldrang toegeven en vooruit nog een keertje de babykamer uitsoppen en Zwitsal geurbuiltjes in de kast hangen. Rozengeur en manenschijn. Wat moet het heerlijk zijn om in die categorie vrouwen te vallen die nadat ze uitgereproduceerd zijn roepen.. 'Het is dat ik geen kinderen meer wil maar dat zwanger zijn zou ik zo weer doen!'. Maar ik ben niet zo'n vrouw en ik kan me er ook echt niets bij voorstellen. Ik val meer in de categorie mopperende zwangere zeur.. mijn pijntjes, kwaaltjes en ongemakken ventileer ik naar een ieder die mij vraagt hoe het gaat. Ik ben niet het type wat heel blij.. 'Het gaat lekker hoor!' kan roepen terwijl het huilen nader dan het lachen staat. En dat huilen doe ik de laatste weken met regelmaat.. het gaat gewoon allemaal net effe niet.
Niet alleen lijk ik de usual zwangerschapskwalen deze zwangerschap 3x zo erg te hebben.. het lijkt ook wel alsof mijn weerstand een waar dieptepunt heeft bereikt.. ik bedoel.. ik heb zelfs koorts gehad! Da's echt uitzonderlijk voor mij.. ik heb het zelden! Dan nog die kaakontsteking die mij uiteindelijk mijzelf heeft doen overtreffen.. en nu loop ik sinds tweede kerstdag weer met een of ander nasty virus in mijn lijf wat er maar niet uit wil. Ik ben al mijn gebreken en tekortkomingen zo vreselijk zat. Ik vind het een prachtig wonder hoor zo'n baby in mijn buik, het kleine mensje en ik tegen de rest van de wereld.. hij is nog zo onbekend maar toch zo vertrouwd en van mij. Zijn gehik, gedraai en geschop het voelt op zijn eigen alien-achtige manier heerlijk! Mijn buik hobbelt en bobbelt en ik kijk toe. Maar ik ben er klaar voor om hem te delen met de rest van de wereld... alleen is hij dat nog niet en daarom mag hij nog eventjes blijven zitten... heel eventjes dan.. voor het einde van de maand is het huurcontract afgelopen en mag hij het levenslicht zien. Vanaf dan krijg ik mijn lijf terug en kan ik proberen daar weer iets decents van te maken. Vanaf dan kan ik weer zo'n roze pilletje in mijn maag laten verdwijnen als ik verga van de pijn, dan kan ik zelf mijn sokken weer zonder gehuf en gepuf aantrekken en staan mijn laarzen 3 uur na uittrekken niet nog in mijn kuiten gedrukt. Dan mag ik weer biefstuk en rosbief eten, zakt het maagzuur weer tot een aanvaardbaar level en word ik niet elke ochtend kotsmisselijk wakker. Vanaf dan kunnen mijn ribben weer hun plek terug krijgen, liggen mijn longen niet meer in de verdrukking en kan ik als ik mezelf nachtenlang hoestend wakker hou een codeïne pilletje nemen.. of zelfs 2! Vanaf dan is mijn lijf weer van mij en mag ik trots zijn.. trots dat dat lijf 3 nieuwe wereldburgertjes gehuisvest heeft en meer zullen het er ook echt niet worden.

Gehuisvest.. niet gebaard.. dat baren ben ik namelijk ook al niet zo goed in, wat dat betreft laat mijn lijf het behoorlijk afweten. Als ik verhalen hoor van vrouwen die denken dat ze moeten poepen en bij de eerste beste druk hun kind de wc pot in schieten sta ik te klapperen met mijn oren.. ook zo'n vrouw ben ik in de verste verte niet. Bij mijn eerste heb ik een serieuze poging gewaagd.. ik werd ingeleid door middel van gel.. 17 dagen en 43 uur weeën later is via een spoedkeizersnede Feline geboren. Was dus leuk geprobeerd maar uiteindelijk een groot fiasco.. het zij zo.. gelukkig is daar de nooduitgang en de 'UIT' bordjes hebben we de tweede keer gelijk maar die richting op gezet.. en zo zal het dus ook deze keer gaan. Soms vraag ik me af of ik wat mis.. dat oer gevoel dat men schijnt te krijgen tijdens het persen.. dat trotse gevoel van je kind zelf op de wereld gezet te hebben.. zo'n nat lijfje rechtstreeks vanuit je half verwoeste doos zo op je buik.. ik weet het niet. Wat de band met mijn kinderen betreft heb ik in ieder geval totaal niet het gevoel iets te missen. Ze zijn zo vreselijk van mij, vanaf het allereerste huiltje sloeg mijn moedergevoel op hol. Beschermen.. dat ga ik de rest van mijn leven doen, voor jou zorgen, heel belachelijk veel van jou houden en je beschermen met heel mijn ziel en zaligheid. Mijn kinderen zitten dieper in mijn hart dan dat ik ooit gedacht had dat ie diep kon zijn....

Na zwangerschap en geboorte is daar de hongerige baby. 9 maanden lang heb ik mijn baby zelf gevoed.. 9 maanden lang neemt mijn baby dat wat ie nodig heeft om groot en sterk te worden en 9 maanden lang lukt dat prima maar daarna is het mijn ding niet meer. Als de baby geboren is grijp ik naar de fles. In de ogen van sommige zwaar ontaard.. in de ogen van sommige is borstvoeding het enige wat goed is voor de baby en is flesvoeding (ook wel kunstvoeding door de fanatieke borstvoeders genoemd) eigenlijk not done. Iets waar ik absoluut sch**t aan heb.. ik kan er als ik naar mijn 2 blakend gezonde kinderen kijk smakelijk om lachen. Ik was ook braafjes de eerste keer geheel volgens het verwachtingspatroon van de verpleegkundigen in het ziekenhuis aan borstvoeding begonnen, maar wat zo simpel leek bleek een mij te zware taak te zijn. Buiten het feit dat ik amper melk produceerde en mijn baby meerdere malen per dag door middel van een spuitje bijgevoed moest worden deed het pijn.. héél veel pijn! Zo veel pijn dat ik me na 3 dagen afvroeg waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Huilend lag ik in mijn kraambed.. waar was die roze wolk? Ik genoot van mijn dochter maar bij elke kik die ze gaf schoot ik in de stress omdat ik bang was dat ze weer een voeding wilde! Ik kon het niet meer, ik wilde het niet meer.. ik wilde genieten! Vele tranen zijn gevloeid tot het moment dat ik besloot dat niemand bij deze miserabele toestand gebaad was. Er werd een fles uit de kast getrokken en vanaf dat moment zweefde ik eindelijk op die roze wolk. You live you learn en dus werden de boobies na de geboorte van de tweede keurig in bedwang gehouden door een pilletje en een hele strakke B.H.
Het flesje voor mijn kleine man staat al klaar om uitgekookt te worden.

Eigenlijk ben ik als je de boel bij elkaar opteld behoorlijk imperfect als mama... zwanger zijn kost me moeite, bevallen kan ik niet en voor borstvoeding heb ik geen doorzettingsvermogen. Ik laat het op veel essentiële vlakken ernstig afweten.
Maar al ben ik geen succesverhaal en doe ik het allemaal niet volgens het boekje.... het gaat wel gepaard met heel veel liefde. De komende weekjes ga ik mijn tijd dus nog even mopperend en klagend uitzitten maar wel met mijn handen liefdevol op mijn buik en genietend van zijn hikjes en gewiebel. Als de tijd daar is meld ik me op de kraamafdeling om vervolgens de o.k. in gereden te worden en daar half verdoofd vanachter een groen laken maar huilend van geluk de geboorte van mijn zoon mee te maken. Eenmaal terug op de afdeling zal ik mijn zoon warm in mijn armen zijn flesje geven waar hij groot en sterk van wordt en genieten van de momenten dat ik naar papa kan kijken die zoonlief voedt. Nog maar even en dan kan ik eindelijk datgene doen waar ik wel goed in ben en doet mijn imperfectie er eigenlijk niet meer zo toe... want nog maar even en dan kan ik mijn kleine man overladen met kusjes en knuffels en de oprechtste liefde die een mens kan voelen..