Dag buik.. bedankt...

Ik ben aan het ontzwangeren, langzaamaan begin ik weer ik te worden en meer en meer realiseer ik me dat alles ondertussen gewoon aan het worden is. Maxim is er.. 3 weken nu maar het voelt als altijd. Vriendin L. kwam vandeweek weer even baby snuffelen "Het is net alsof ze al je hele leven bij je zijn geweest maar met hun geboorte pas tastbaar geworden zijn. Ze zijn een deel van je." zei ze... en zo voelt het ook. Het plaatje klopt, de puzzelstukjes liggen op hun plek, 2 prachtige dochters en een geweldige zoon.. ik voel me zielsgelukkig! Maar toch... toch voel ik verdriet.. want met de komst van Maxim heb ik ook afscheid moeten nemen, een hoofdstuk moeten sluiten en hoewel het een pittig hoofdstuk was was het ook een heel mooi hoofdstuk.
Ik zal nooit meer zwanger zijn..... Ik zal nooit meer zwanger zijn! Ik herhaal de zin in mijn hoofd en de tranen springen in mijn ogen. Ik snap mezelf niet, tijdens de zwangerschap heb ik de klok vooruit zitten kijken en nu de baby eindelijk in de wieg ligt zit ik te janken omdat ik niet meer zwanger ben en het ook nooit meer zal worden!
Het was zo zwaar, ik heb me vreselijke zorgen gemaakt over de baby, alledrie de keren.. is de baby wel gezond, hangt de baby zichzelf niet op in de navelstreng, blijft de placenta het goed doen, zal de geboorte straks goed gaan. En lichamelijk trok ik het ook allemaal maar net.. vooral het laatste trimester was slopend! Ik heb zo vreselijk veel pijn gehad.. ik weet het allemaal nog zo goed maar toch lijkt het er niet meer toe te doen. Het enige wat nog belangrijk lijkt is al het mooie wat zwanger zijn met zich meebrengt.. de nieuwsgierigheid naar de baby, het uitzoeken van de namen.. de spulletjes, het kaartje.. het getrappel, gehik en geschuif in mijn buik. Samen met z'n tweetjes zijn en niemand die daar tussen komt.
De momenten dat ik mijn hand op mijn buik legde en contact maakte met mijn baby, de allesoverheersende zorgzaamheid en liefde die ik voelde voor een mensje die ik nog niet eens kende maar wat al zo bekend en vooral zo van mij was! Ik mis het, als ik nu in bad lig ga ik nog bijna automatisch met mijn handen over mijn blote buik maar mijn buik is leeg.. niks geen kontje en voetjes meer maar een lege blubberbuik is wat ik voel.
Nooit meer zal ik 40x per dag blij naar die 2 streepjes op een testje staren, zal ik verwonderd naar een scherm kijken als ik bij de echoscopist op de behandeltafel lig en nooit meer zal ik trots en fier mijn buik vooruit steken. Het is over en voorbij.... ik zal altijd alleen maar ik zijn.. en nooit meer wij.