Achter elke voordeur..

Beduusd ben ik.... het is alsof ik net uit een ei ben gekropen en ineens de wereld aanschouw. De laatste weken van mijn zwangerschap, de eerste weken na Maxim's geboorte... het is alsof ik even stilstond en de wereld om heen stiekem zonder waarschuwing ineens even een soort gekke zwieperd heeft genomen tijdens het draaien. Ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb... een soort nieuwe Sonja Bakker rage maar dan op relatiegebied.

Vriendin A heeft na 13 jaar in een relatie gezeten te hebben haar koffers gepakt en is nu zielsgelukkig met haar collega en dat terwijl haar relatie zo rustig en stabiel was.. iets té rustig bleek. Vriendin B biecht op dat zij en haar man vooral als broer en zus leven.. ze toleren elkaar en zijn bij elkaar voor de kinderen maar van enige passie of hartstocht is al tijden geen sprake meer.. als het niet zo moeilijk was geweest qua huisvesting was ze allang bij hem weggegaan.. dus als de kans zich aanbied.. Vriendin C haar vrouwelijke intuïtie verteld haar dat haar man vreemd is gegaan maar ze kan het niet bewijzen en hij ontkent een slippertje in alle toonaarden.. maar vrouwelijke intuïte is natuurlijk een krachtig iets. Vriendin D heeft tot haar eigen grote verbazing na 16 jaar relatie haar man ingeruild voor een vrouw en stuitert vrolijker dan ooit door het leven.. een comming out.. nee ze is niet lesbisch.. ze heeft gewoon zichzelf ontdekt. Vriendin E is via via weer in contact gekomen met een oude geliefde uit het buitenland en speelt met de gedachte haar man te verlaten voor deze oude vlam. En dan vriendin F.. die biecht op een saaie doordeweekse avond gewoon even op dat ze een minnaar heeft gehad....... 5 maanden lang!

Het lijkt wel een soort toneelstuk.. alsof de Mijn Geheim tot leven is gekomen. Vriendin na vriendin kruipt in de biechtstoel en laat mijn gezapige leventje eventjes op haar grondvesten schudden. Ik zou bijna gaan denken dat ik door alle strontluiers, snotneuzen en flessen melk een megaplaat voor mijn kop heb gekregen ware het niet dat in vrijwel alle gevallen de hoofdpersoon zelf net zo verbaasd is als ik.
En niet alleen in mijn nabije omgeving maar ook op iets meer afstand hoor ik veel over relatie breuken en deuken. Vader + moeder + kindjes = geluk is geen logisch optelsommetje meer.. achter meer en meer voordeuren komen heel wat meer wiskundige begrippen kijken.

Ik vraag me af waar het aan ligt.. is het de emancipatie of is het gewoon heel erg 2011 om je relatiehorizon te verbreden? Zijn we sneller uitgekeken op ons lief of besluiten we gewoon sneller dat we voor iets (iemand) anders kiezen.. wat is het? Het is blijkbaar wel iets wat men gewoon overkomt.. de aanloop naar beslissingen lijkt niet zo groot te zijn.

Ik zit nog in de 'verwerkingsfase' van het laatste verhaal.. maar maak me al weer op voor het volgende.. vraag me af van wie dat zal zijn!