Bootcamp..

Geen idee wat me bezielde. Hijgend en met een zuur gezicht hobbel ik door.. ik wil niet meer.. ik wil naar huis ik wil m'n bad in.. mijn bed in.. maar ik kom hier niet weg!! We zijn gelukkig maar met z'n vieren dus de afgang blijft beperkt maar lullig voel ik me.
Mijn te zware lijf wil dit niet.. mijn geest was te overmoedig. 2 weken lid ben ik nu en met moeite worstel ik me door de speedfitness.. 10 oefeningetjes van 1 minuut en na afloop loop ik erbij alsof ik net 3 uur aan de apparaten heb gehangen.. en dan de Zumba.. als een hork sta ik een uur lang vol ongeloof naar de juf haar tiny ass te staren en me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat een menselijk lichaam zo soepel kan bewegen. Mijn lichaam kan het in ieder geval niet.. ik mis een coördinatie gen.. ik vind alleen beenpasjes al moeilijk maar zodra de armen ook wat moeten doen gaat het helemaal mis.. al is het alleen maar zwiepen.. ik kan het niet.. ik raak er van in de war. Volgens de juf moet ik het een keer of 3/4 geven.. nou vooruit.. de muziek is wel leuk dus ik kom nog eens terug maar vertrouwen dat mijn armen en benen ooit samen gaan werken heb ik niet.
Maar nu was ik dus te overenthousiast.. het klonk zo mooi... lekker beetje hardlopen en wat oefeningen doen in de buitenlucht voor een strak slank lijf... what was i thinking??! Niet dat ik serieus dacht dat mijn lijf van wat gehobbel in de buitenlucht spontaan strak en slank zou worden maar het idee om in een parkje wat te rekken en strekken sprak me wel aan.. net als het joggen.. gezellig beetje babbelend door een parkje rennen. En zo begon het ook... de eerste 5 minuten had ik nog praatjes en toen viel ik stil.. welke idioot heeft ooit bedacht dat dit leuk zou zijn!! Dit doe je om een bus te halen.. niet voor je lol!!
De eerste 2 meter ging nog wel maar toen gaf ik het op.. "Jongens ik kap ermee hoor!" Ik hoor het mezelf nog zo zeggen.. "Gaan jullie maar verder ik weet de weg terug!"... Maar ze lieten me niet gaan.. de peptalk kwam uit 3 monden tegelijk en ik trapte er in. Ja f*ck man.. ik kan het... in mijn hoofd riep ik stilletjes TJAKKA en ik hobbelde verder... mijn wil hield het nog pak-em-beet een minuut of 5 vol en toen was ie weer verdwenen. Wat wilde ik graag 'IK KAP ER MEE!!" schreeuwen.. even zien of dat een beetje leuk klonk tussen die bomen.. maar na al dat gepeptalk durfde ik niet meer. Ik mopperde en klaagde op de momenten dat we even stilstonden om wat te rekken en strekken wel volop maar zeggen dat ik terug zou gaan durfde ik niet meer.
Ik ging braafjes door... als een bejaarde hond hobbelde ik achter de 3 aan. We gingen bergje op.. oh leuk.. gewoon horizontaal werd ook wel erg makkelijk! Galant werd er bovenaan het bergje over een boomstammetje gesprongen.. ik zette mijn logge lijf af.. ging over het boomstammetje en kwam met 1 voet plat op de grond en de ander niet zo heel plat op de grond weer terecht.. "AUW!!!".. K*t.. enkel verzwikt.. kan er ook nog wel bij. De 3 gingen enthousiast door en mijn tempo was afgezakt naar die van een bejaarde manke hond.. af en toe keek er eens eentje om en dan zette ik lieflijk een glimlach op. Laat ze alsjeblieft niet weten dat die trage dodo het ook nog eens voor elkaar heeft gekregen d'r enkel te verzwikken. Op dat moment wenste ik dat de groep 10x zo groot was.. dan had het niemand opgevallen als ik me stiekem achter een boom zou hebben verstopt.. maar dat zou nu best raar zijn.
Op het moment dat de instructeur de magische woorden..'we gaan weer terug' uitsprak kon ik wel janken van blijdschap...eindelijk.. het einde van dit drama kwam in zicht!! We gingen bergje af en nog wist ik het klaar te spelen om ingehaald te worden door een stel wat de hond uit liet. Er werd nog wat gerekt bij een bankje waar ik het liefst gewoon even op was gaan zitten en toen werd de pas er weer flink ingezet en zag ik de sportschool aan de horizon verschijnen. Hallelujah!!

Volgende keer maar eens iets van Yoga of Pilates uitproberen....