Stiletto's..

"Hey.. zit je lekker in je bakje..".. Voor ik omgekeken had wist ik al bij wie die stem hoorde... er zijn maar weinig vrouwen die zo klinken. Ik fiets op mijn bakfiets naar school.. ze heeft het tegen Elena die samen met Maxim in de bak zit. Het is lief bedoeld maar haar zware schorre doorrookte stem maakt het wat engig klinken. "Hoi" zeg ik.."Hoi" komt er zwaar en schor terug. Ik weet niet wie ze is.. ja een medemoeder van school maar daar houdt mijn info ongeveer bij op. Geen idee hoe zij heet, hoe haar kind heet, in welke klas haar kind zit of waar ze woont.. maar we hebben samen in de speeltuin gezeten en dat schept een band.

Omdat we ooit eens een keer samen in een speeltuin hebben gezeten en dus een band hebben zeggen we nu dus altijd als we elkaar zien even hoi.. en elkaar zien doen we dagelijks op of op weg naar het schoolplein.
Ze is een opvallende verschijning, niet alleen haar stem ook haar uiterlijk is ietwat anders dan doorsnee. Ze draagt graag van die vreselijke 'ik heb eigenlijk een luier om en niemand mag het zien' harembroeken, een muts en stiletto's. Dat stiletto's levensgevaarlijk kunnen zijn bewees ze die ene keer dat ze op het schoolplein over een klein peutertje (thank god niet de mijne) en zijn plastic loopautootje struikelde. Het gebeurde achter me, wat er precies gebeurde heb ik helaas gemist, mijn blik werd pas gevangen toen ik een rood plastic stuurtje rollend voorbij zag komen, ik keek om en zag twee stiletto's parmantig de lucht insteken. Er werden wat ohh's en ahh's geuit terwijl ze van alle kanten door omstanders bekeken werd. Ze schrok uiteraard en de omstanders schrokken met haar mee. Toen bleek dat er niets ernstig aan de hand was zag je hier en daar een glimlach op een gezicht verschijnen en wat fonkelingetjes in ogen. Het blijft natuurlijk toch altijd buiten behoorlijk genant ook wel enorm grappig als iemand voor je neus op d'r waffel gaat en zeker in dit geval zag het er best apart uit, twee van die benen in de lucht met als toetje bovenop die twee benen die stiletto's.
Ze werd overeind geholpen door een galante vader en bedankte hem vriendelijk met haar zware schorre stem. "Sorry" zei ze met een rood hoofd tegen de moeder die haar huilende peutertje aan het troosten was... "Ik zag hem niet."..

Het plastic stuurtje werd weer op het plastic autootje gezet, het peutertje was getroost en alles leek weer normaal. Leek.. want voor mij is het nooit meer goedgekomen. Er gaat namelijk geen 'hoi' voorbij zonder dat in mijn hoofd het beeld van die in de lucht stekende stiletto's opdoemd, al heb ik mijn meest sjaggie dag.. al baal ik van alles en iedereen en staat mijn gezicht op onweer.. als zij hoi zegt kan ik het niet helpen.. er is geen tegenhouden aan... als zij hoi zegt glimlach ik! :)