Kirsten's Wereld

De weg kwijt..

2011-04-28T10:17:00.002+02:00

"Mag ik u wat vragen?"
"Natuurlijk."..
"Kunt u mij vertellen waar de Rokerijweg is?"
"Hmm de Rokerijweg.. even denken hoor!"..
"Dat moet hier in de buurt zijn."
"Ja u bent er niet heel ver vandaan maar u moet terug."..
"Terug?"
"Ja terug.. de Rokerijweg is die kant op."..
"Weet u dat zeker?!"
"Ja dat weet ik zeker u moet die kant op.. en dan vlak voor het busstation naar rechts."..
"Het is niet die kant op?"
"Nee het is niet die kant op.. het is die kant op.. terug van waar u vandaan kwam"..
"Dat weet u zeker?"
"Ja dat weet ik zeker."..
"Dus die kant op en dan naar rechts?"
"Ja naar rechts."..
"Niet naar links?"
"Nee niet naar links u moet echt naar rechts."..
"Deze hand is mijn rechterhand." Zwaait met rechterhand in de lucht
"En dit is mijn rechterhand!".. Zwaai ook met rechterhand in de lucht
"Dus ik moet die kant op en dan voor het busstation naar rechts.. niet naar links?"
"Klopt."..
"En dat weet u echt zeker?"
"Ja dat weet ik echt zeker!"..
"Oke..bedankt.. fijne dag nog!"
"Dag hoor."..

Hiep hiep hiep hiep hiep hoeraaaa!!

2011-04-27T07:13:00.000+02:00

Lieve tijd wat ga je toch vreselijk hard,

gister had ik nog een baby in mijn armen en vandaag is ze een hand vol!

Ik weet dat je door moet gaan, dat je niet even stil kan gaan staan,

maar kunnen we niet afspreken dat je het de komende 5 jaar gewoon ietsjes rustiger aan doet?

Achter elke voordeur..

2011-04-25T19:20:00.000+02:00

Beduusd ben ik.... het is alsof ik net uit een ei ben gekropen en ineens de wereld aanschouw. De laatste weken van mijn zwangerschap, de eerste weken na Maxim's geboorte... het is alsof ik even stilstond en de wereld om heen stiekem zonder waarschuwing ineens even een soort gekke zwieperd heeft genomen tijdens het draaien. Ik heb het gevoel dat ik iets gemist heb... een soort nieuwe Sonja Bakker rage maar dan op relatiegebied.

Vriendin A heeft na 13 jaar in een relatie gezeten te hebben haar koffers gepakt en is nu zielsgelukkig met haar collega en dat terwijl haar relatie zo rustig en stabiel was.. iets té rustig bleek. Vriendin B biecht op dat zij en haar man vooral als broer en zus leven.. ze toleren elkaar en zijn bij elkaar voor de kinderen maar van enige passie of hartstocht is al tijden geen sprake meer.. als het niet zo moeilijk was geweest qua huisvesting was ze allang bij hem weggegaan.. dus als de kans zich aanbied.. Vriendin C haar vrouwelijke intuïtie verteld haar dat haar man vreemd is gegaan maar ze kan het niet bewijzen en hij ontkent een slippertje in alle toonaarden.. maar vrouwelijke intuïte is natuurlijk een krachtig iets. Vriendin D heeft tot haar eigen grote verbazing na 16 jaar relatie haar man ingeruild voor een vrouw en stuitert vrolijker dan ooit door het leven.. een comming out.. nee ze is niet lesbisch.. ze heeft gewoon zichzelf ontdekt. Vriendin E is via via weer in contact gekomen met een oude geliefde uit het buitenland en speelt met de gedachte haar man te verlaten voor deze oude vlam. En dan vriendin F.. die biecht op een saaie doordeweekse avond gewoon even op dat ze een minnaar heeft gehad....... 5 maanden lang!

Het lijkt wel een soort toneelstuk.. alsof de Mijn Geheim tot leven is gekomen. Vriendin na vriendin kruipt in de biechtstoel en laat mijn gezapige leventje eventjes op haar grondvesten schudden. Ik zou bijna gaan denken dat ik door alle strontluiers, snotneuzen en flessen melk een megaplaat voor mijn kop heb gekregen ware het niet dat in vrijwel alle gevallen de hoofdpersoon zelf net zo verbaasd is als ik.
En niet alleen in mijn nabije omgeving maar ook op iets meer afstand hoor ik veel over relatie breuken en deuken. Vader + moeder + kindjes = geluk is geen logisch optelsommetje meer.. achter meer en meer voordeuren komen heel wat meer wiskundige begrippen kijken.

Ik vraag me af waar het aan ligt.. is het de emancipatie of is het gewoon heel erg 2011 om je relatiehorizon te verbreden? Zijn we sneller uitgekeken op ons lief of besluiten we gewoon sneller dat we voor iets (iemand) anders kiezen.. wat is het? Het is blijkbaar wel iets wat men gewoon overkomt.. de aanloop naar beslissingen lijkt niet zo groot te zijn.

Ik zit nog in de 'verwerkingsfase' van het laatste verhaal.. maar maak me al weer op voor het volgende.. vraag me af van wie dat zal zijn!

Complimentje..

2011-04-19T20:16:00.000+02:00

"Mam mam.. kom gauw kijken!!.. Ik heb jou getekend!!"

Een überblij hoofd heeft ze getekend.. een prachtig compliment toch!

En er kon vandeweek nog een complimentje vanaf.
Ik haal haar op de fiets op bij een vriendinnetje.. halverwege hoor ik ineens.. "Hey mam.. jij kan eigenlijk ook best goed zonder zijwieltjes fietsen......".. :D

De onbesproken vrouwenwet....

2011-04-17T10:13:00.001+02:00

"Zo zo je bent flink bijgekomen he.." ik word van boven naar beneden zonder enige gene bekeken.. "..maar daarom sta je natuurlijk ook in de sportschool!"..
Ik had zo vreselijk geen zin om te gaan, mijn lijf deed nog pijn van de Bootkamp en de Zumba en met de 3 kindertjes op bed brak een rustig aafje aan. Het was behoorlijk diep graven voor wat wilskracht om niet languit op de bank te gaan hangen maar naar de sportschool te gaan en nadat ik me 3 kwartier vol overgave op wat cardioapparatuur had gestort liep ik al trots op mezelf zijnde de kleedkamer in.. recht in de klauwen van dit onvrouwelijke mens wat ik vaagjes via een wederzijdse vriendin ken.

Het is natuurlijk een soort onbesproken wet tussen vrouwen dat we dit soort zinnen nooit hardop uitspreken.. we denken het.. we denken 'Sjees wat een reet'... maar we zeggen het niet.. althans niet tegen de persoon in kwestie.. als de persoon buiten gehoorgebied is zeggen we het dan wel weer wel tegen vriend of vriendin.. maar nooit zeggen we zoiets direct tegen een medevrouw en al helemaal niet in een kleedkamer waar andere vrouwspersonen ook aanwezig zijn. Da's gewoon not done. Gewicht, kilo's.. als vrouwen onderling ga je daar subtiel mee om. Elkaar complimenteren met de kwijtgeraakte kilo's is natuurlijk altijd goed.. "Jeee..die taille.. jaloers jaloers!!" Maar bij aangekomen kilo's is de wet dat je het altijd wat verzacht.. "Nee joh.. niet dik joh.. gewoon een prachtige volle ronde kont zo joh.. houden mannen van joh!".. of beter nog.. gewoon de boel ontkennen.."Jij.. aangekomen? Waar?"...

Hoewel ik dus zelf heel goed weet dat ik een paar kilo teveel mee sleep..(ik ben tenslotte degene die ze mee moet slepen).. was deze onverwachte confrontatie me iets te onverwachts en confronterend. Ze zei me niets nieuws maar het feit dat iemand het zo rechtstreeks voor me voeten gooide was wel nieuw voor me. Ik was flabbergasted.. mompelde iets over zwanger, baby, 9 pond.. ontweek tactisch het feit dat ik iets teveel gesnoept had in die zwangerschap en verliet beduusd de kleedkamer.
Het was zo'n overwinning.. gewoon helemaal alleen mezelf aanmelden bij een sportschool en dan ook daadwerkelijk gaan sporten.. ik was boven mezelf uitgestegen.. en werd nu in 1 klap door dat ene vernietigende zinnetje weer op de grond gegooid. In tranen kwam ik thuis, snikkend vertelde ik mijn lief wat er zojuist gebeurt was en hij keek me niet begrijpend aan. Hij probeerde me te troosten maar snapte totaal niet waar ik me druk om maakte.. in de wereld van de man bestaat deze wet simpelweg gewoon niet.

Deze 'vrouw' heeft de onbesproken wet onder de vrouwen overtreden. In tegenstelling tot haar zelf heb ik haar nooit erg aardig gevonden maar vanaf nu ben ik officieel boos en de volgende keer dat ik haar zie zal ze het weten ook. Dan zal ik haar eens even haarfijn de waarheid vertellen.. zal ik haar duidelijk zeggen dat ik bijgekomen niet vind klinken.. ik ben aangekomen ja.. domme doos!

Bootcamp..

2011-04-11T22:19:00.003+02:00

Geen idee wat me bezielde. Hijgend en met een zuur gezicht hobbel ik door.. ik wil niet meer.. ik wil naar huis ik wil m'n bad in.. mijn bed in.. maar ik kom hier niet weg!! We zijn gelukkig maar met z'n vieren dus de afgang blijft beperkt maar lullig voel ik me.
Mijn te zware lijf wil dit niet.. mijn geest was te overmoedig. 2 weken lid ben ik nu en met moeite worstel ik me door de speedfitness.. 10 oefeningetjes van 1 minuut en na afloop loop ik erbij alsof ik net 3 uur aan de apparaten heb gehangen.. en dan de Zumba.. als een hork sta ik een uur lang vol ongeloof naar de juf haar tiny ass te staren en me af te vragen hoe het in godsnaam mogelijk is dat een menselijk lichaam zo soepel kan bewegen. Mijn lichaam kan het in ieder geval niet.. ik mis een coördinatie gen.. ik vind alleen beenpasjes al moeilijk maar zodra de armen ook wat moeten doen gaat het helemaal mis.. al is het alleen maar zwiepen.. ik kan het niet.. ik raak er van in de war. Volgens de juf moet ik het een keer of 3/4 geven.. nou vooruit.. de muziek is wel leuk dus ik kom nog eens terug maar vertrouwen dat mijn armen en benen ooit samen gaan werken heb ik niet.
Maar nu was ik dus te overenthousiast.. het klonk zo mooi... lekker beetje hardlopen en wat oefeningen doen in de buitenlucht voor een strak slank lijf... what was i thinking??! Niet dat ik serieus dacht dat mijn lijf van wat gehobbel in de buitenlucht spontaan strak en slank zou worden maar het idee om in een parkje wat te rekken en strekken sprak me wel aan.. net als het joggen.. gezellig beetje babbelend door een parkje rennen. En zo begon het ook... de eerste 5 minuten had ik nog praatjes en toen viel ik stil.. welke idioot heeft ooit bedacht dat dit leuk zou zijn!! Dit doe je om een bus te halen.. niet voor je lol!!
De eerste 2 meter ging nog wel maar toen gaf ik het op.. "Jongens ik kap ermee hoor!" Ik hoor het mezelf nog zo zeggen.. "Gaan jullie maar verder ik weet de weg terug!"... Maar ze lieten me niet gaan.. de peptalk kwam uit 3 monden tegelijk en ik trapte er in. Ja f*ck man.. ik kan het... in mijn hoofd riep ik stilletjes TJAKKA en ik hobbelde verder... mijn wil hield het nog pak-em-beet een minuut of 5 vol en toen was ie weer verdwenen. Wat wilde ik graag 'IK KAP ER MEE!!" schreeuwen.. even zien of dat een beetje leuk klonk tussen die bomen.. maar na al dat gepeptalk durfde ik niet meer. Ik mopperde en klaagde op de momenten dat we even stilstonden om wat te rekken en strekken wel volop maar zeggen dat ik terug zou gaan durfde ik niet meer.
Ik ging braafjes door... als een bejaarde hond hobbelde ik achter de 3 aan. We gingen bergje op.. oh leuk.. gewoon horizontaal werd ook wel erg makkelijk! Galant werd er bovenaan het bergje over een boomstammetje gesprongen.. ik zette mijn logge lijf af.. ging over het boomstammetje en kwam met 1 voet plat op de grond en de ander niet zo heel plat op de grond weer terecht.. "AUW!!!".. K*t.. enkel verzwikt.. kan er ook nog wel bij. De 3 gingen enthousiast door en mijn tempo was afgezakt naar die van een bejaarde manke hond.. af en toe keek er eens eentje om en dan zette ik lieflijk een glimlach op. Laat ze alsjeblieft niet weten dat die trage dodo het ook nog eens voor elkaar heeft gekregen d'r enkel te verzwikken. Op dat moment wenste ik dat de groep 10x zo groot was.. dan had het niemand opgevallen als ik me stiekem achter een boom zou hebben verstopt.. maar dat zou nu best raar zijn.
Op het moment dat de instructeur de magische woorden..'we gaan weer terug' uitsprak kon ik wel janken van blijdschap...eindelijk.. het einde van dit drama kwam in zicht!! We gingen bergje af en nog wist ik het klaar te spelen om ingehaald te worden door een stel wat de hond uit liet. Er werd nog wat gerekt bij een bankje waar ik het liefst gewoon even op was gaan zitten en toen werd de pas er weer flink ingezet en zag ik de sportschool aan de horizon verschijnen. Hallelujah!!

Volgende keer maar eens iets van Yoga of Pilates uitproberen....

Stiletto's..

2011-04-04T20:57:00.004+02:00

"Hey.. zit je lekker in je bakje..".. Voor ik omgekeken had wist ik al bij wie die stem hoorde... er zijn maar weinig vrouwen die zo klinken. Ik fiets op mijn bakfiets naar school.. ze heeft het tegen Elena die samen met Maxim in de bak zit. Het is lief bedoeld maar haar zware schorre doorrookte stem maakt het wat engig klinken. "Hoi" zeg ik.."Hoi" komt er zwaar en schor terug. Ik weet niet wie ze is.. ja een medemoeder van school maar daar houdt mijn info ongeveer bij op. Geen idee hoe zij heet, hoe haar kind heet, in welke klas haar kind zit of waar ze woont.. maar we hebben samen in de speeltuin gezeten en dat schept een band.

Omdat we ooit eens een keer samen in een speeltuin hebben gezeten en dus een band hebben zeggen we nu dus altijd als we elkaar zien even hoi.. en elkaar zien doen we dagelijks op of op weg naar het schoolplein.
Ze is een opvallende verschijning, niet alleen haar stem ook haar uiterlijk is ietwat anders dan doorsnee. Ze draagt graag van die vreselijke 'ik heb eigenlijk een luier om en niemand mag het zien' harembroeken, een muts en stiletto's. Dat stiletto's levensgevaarlijk kunnen zijn bewees ze die ene keer dat ze op het schoolplein over een klein peutertje (thank god niet de mijne) en zijn plastic loopautootje struikelde. Het gebeurde achter me, wat er precies gebeurde heb ik helaas gemist, mijn blik werd pas gevangen toen ik een rood plastic stuurtje rollend voorbij zag komen, ik keek om en zag twee stiletto's parmantig de lucht insteken. Er werden wat ohh's en ahh's geuit terwijl ze van alle kanten door omstanders bekeken werd. Ze schrok uiteraard en de omstanders schrokken met haar mee. Toen bleek dat er niets ernstig aan de hand was zag je hier en daar een glimlach op een gezicht verschijnen en wat fonkelingetjes in ogen. Het blijft natuurlijk toch altijd buiten behoorlijk genant ook wel enorm grappig als iemand voor je neus op d'r waffel gaat en zeker in dit geval zag het er best apart uit, twee van die benen in de lucht met als toetje bovenop die twee benen die stiletto's.
Ze werd overeind geholpen door een galante vader en bedankte hem vriendelijk met haar zware schorre stem. "Sorry" zei ze met een rood hoofd tegen de moeder die haar huilende peutertje aan het troosten was... "Ik zag hem niet."..

Het plastic stuurtje werd weer op het plastic autootje gezet, het peutertje was getroost en alles leek weer normaal. Leek.. want voor mij is het nooit meer goedgekomen. Er gaat namelijk geen 'hoi' voorbij zonder dat in mijn hoofd het beeld van die in de lucht stekende stiletto's opdoemd, al heb ik mijn meest sjaggie dag.. al baal ik van alles en iedereen en staat mijn gezicht op onweer.. als zij hoi zegt kan ik het niet helpen.. er is geen tegenhouden aan... als zij hoi zegt glimlach ik! :)

Elena..

2011-04-01T08:02:00.000+02:00

Zoals ze is....

Ga toch fietsen!

2011-03-29T20:31:00.000+02:00

"Ze kan het niet.. ze probeert het gewoon niet! Ze zit er nog niet op of ze wil er weer vanaf!".. De buurvrouw en ik staan in de tuin te praten over Feline haar gebrek aan fietsenthousiasme. "Ik kan heus wel fietsen!" zegt mijn kleuter boos.. "Dat kun je niet.." zeg ik.. "Je probeert het niet eens! Volgens mij fietst je zusje straks eerder zonder zijwieltjes dan jij!".. "Ik kan echt wel fietsen hoor!".. snauwt ze me boos toe.. "Kijk maar!"

Ze pakt haar fietsje en loopt de tuin uit met in haar kielzog zusje met haar rode fietsje... ze stapt op en...... fietst tot ieders (inclusief zijzelf) grote verbazing zo weg!

Ik ben trots! :D

En nu we het toch over fietsen hebben... afgelopen weekend kwam de bestelde babyschelp voor de bakfiets binnen! M'n lief heeft hem er gelijk ingezet zodat ik heerlijk met alledrie mijn kindertjes al fietsend van het mooie weer kon genieten. En wat voelt het heerlijk, fietsen met zo'n bak vol rijkdom!

Baby voor erbij...

2011-03-28T20:19:00.001+02:00

Kirrend hang ik boven de wieg... 2 halfdichte oogjes kijken sufjes omhoog... hij knippert nog eens goed en kijkt me niet begrijpend aan. In een octaaf of 3 hoger dan normaal begroet ik mijn baby... "Hallo liefje... lag jij zo lekker te slapen ventje.. ja.. en nou maakt mama je zomaar wakker.. arm schaapie!".. Een glimlach verschijnt...

Maxim is typisch het soort babytje wat je er even bij doet. Het is alsof ie gewoon weet dat ie een derde kindje is.. alsof ie geboren is met een soort 3de kind zintuig. Onze baby heeft als kind 3 zijnde namelijk niet veel te willen, hij moet gewoon mee.. mee in het ritme van school, van de peuterspeelzaal, van de boodschappen.. mee in het ritme van het huishouden! En dat huishouden draait om de klok... 5 ochtenden in de week moet Feline om half 9 op school zijn, dat betekend dat ik om tien over 8 de deur uit moet wat betekend dat ik om 8 uur moet beginnen met inpakken van de kindertjes en dat Maxim dus voor 8 uur zijn fles op moet hebben en liefst ook nog een boertje gedaan hebben! Omdat ik er ook nog rekening mee moet houden dat er een niet geringe kans is dat ie tijdens het leeg drinken van z'n flesje z'n luiertje zo vol poept dat het tot aan zijn schouderbladen komt moet ik dus uiterlijk om 7.20 uur een flesje geven.Vaak slaapt het beertje nog en moet ik hem dus wakker maken.
Zo'n zelfde soort ritueel herhaald zich nog 4 ochtenden in de week om half 12 als ik de meisjes op moet halen, 2x word ik om die tijd op de peuterspeelzaal verwacht en 2x op de kleuterschool. Die kleuterschool word ik ook nog eens 4 middagen om 3 uur op het schoolplein verwacht en ja ook dan zitten we net rond flesjestijd! Die ene keer in de week dat ik om 1 uur naar school op en neer moet valt precies tussen twee voedingen in... alleen sja.. laat dat nou eigenlijk net midden in zijn slaapje zijn.

Af en toe heb ik wel met het ventje te doen... het mannetje slaapt overdag vaker in de kinderwagen dan in zijn bedje en krijgt zijn voedingen vaak niet als het hem maar als het mij uitkomt. Soms als ie zo lekker ligt te slapen dan gaat het me echt aan 't hart om hem wakker te maken maar hij lijkt er zelf totaal niet mee te zitten. Het is een tevreden lief mannetje maar daar schuilt ook wel een beetje het 'gevaar'... juist omdat hij snel tevreden is vergeet ik hem af en toe.. dan merk ik aan mezelf dat ik tijdens het geven van de fles bezig ben met van alles behalve de baby en de fles.. dan maak ik met 1 hand het knoopje van mijn kleuter haar broek los terwijl ik met de andere hand de baby en zijn fles vast hou en roep ik ondertussen voor de zoveelste keer naar mijn peuter dat ze nu toch echt de Duplo eens op moet ruimen!

Het is jammer want het gaat al zo snel.. en ondanks dat ik het allemaal voor de derde keer meemaak blijft het zo vreselijk leuk, mooi en bijzonder! Het eerste lachje, de eerste geluidjes.. het is Genieten met een hoofdletter G! Maar ik merk aan mezelf dat ik me nu veel bewuster met mijn baby moet bezighouden dan de vorige twee keren. Had ik bij de eerste zeeën van tijd, nu moet ik echt tussen alle schooltijden en het huishouden door tijd voor mijn baby maken! Eén van die momentjes dat ik echt even tijd voor hem heb is 's morgens vroeg... als de zusjes al met papa beneden zijn. Dan maak ik hem wakker.. na 9 uur slaap doet hij zijn luikjes open en hangt daar mama kirrend boven de wieg. Ik kus hem, ik knuffel hem, ik snuffel hem en geniet ten volste van het minimensje voor we weer aan een nieuwe drukke dag beginnen..

Wat is er anders?

2011-03-19T13:41:00.000+01:00

De Man des huizes

De Vrouw des huizes

Hint; "Ja maar schatje... ze trekken ze er toch weer uit!"...

Bij de Opticien..

2011-03-16T17:14:00.002+01:00

"Goedenmiddag."
"Goedenmiddag."
"Waarmee kan ik u helpen?"
"Ik wil mijn ogen graag op laten meten."
"Dat kan loopt u maar mee."
"Oke."
"Neemt u hier maar plaats."

En ik ga naast de kruk zitten..

Ai.. bloed!!

2011-03-08T19:30:00.003+01:00

Het was een behoorlijk klap... in die paar minuten dat ik niet keek liep mijn oudste tijdens een wild achterelkaaraanren spelletje 'waarvan ik minstens 10x gezegd heb dat dat geen goed idee is want daar gebeuren ongelukken van' tegen mijn middelste op en was er ineens bloed... best veel bloed ook! En er was schrik... bij Elena maar zeker ook bij Feline en bij Mama...
Dat waar vele moeders al ervaring mee hebben overkwam mij nu... mijn kind, mijn kleine meisje had een gat in d'r kop!

Ow wat was mijn meisje zielig... tranen met tuiten en binnen no time zaten haar achterhoofdje, nek en shirtje onder het bloed! Na de boel met een natte doek ietsjes opgefrist te hebben was er een flinke snee van een cm of twee zichtbaar.. het leek mee te vallen maar toch maar even langs de dokter voor de zekerheid.
Omdat het een vrij diep wondje was moest het geplakt worden, de eerste keer ging het mis, de wond sprong gelijk weer open maar de tweede keer ging beter. Om de wond te beschermen plakte de assistente bovenop haar haar een pleister en gingen we naar huis met de boodschap gelijk weer langs te komen mocht de wond weer opengaan.
Na een uurtje was het gedaan met de pleister, Leentje vond het mooi geweest. De wond bleek weer iets open te staan en in 1 hoek wat te bloeden dus hup weer terug naar de dokter. Opnieuw lijmen hoefde niet maar er moest wel iets beschermends overheen. Leentje zat er met haar handje aan en ze moest zo haar middagslaapje gaan doen dus was er ook kans dat het tijdens het liggen weer open zou gaan.

De twee assistentes leefden zich uit... en het resultaat...............

Leentje is 's middags lief gaan slapen met haar ingepakte hoofdje maar hoe zeer de assistentes ook hun best hadden gedaan het verband bleek na Leentje haar slaapje geen lang leven beschoren. De rest van de dag heeft ze dus met een 'bloot' hoofd doorgebracht..

Het blijkt maar weer hoe snel iets gebeurt kan zijn. De hoeveelheid bloed deed ons even flink schrikken maar gelukkig bleek het allemaal niet zo ernstig te zijn. Zoals op de foto's ook te zien is is ze wel gewoon haar gezellige vrolijke ikje... tenminste.. zolang er niemand aan haar hoofdje zit!
Nu maar hopen dat de meiden hun lesje geleerd hebben en voortaan wat rustiger zullen spelen.... maar ik vrees het ergste......

6 weken...

2011-03-06T18:23:00.001+01:00

Is het morgen echt al weer 6 weken geleden dat mijn baby geboren werd!? De tijd is snel gegaan! Maar nu Maxim 6 weken oud is betekend dat dus dat de kraamweken officieel over zijn.
Het waren met grote dank aan iedereen die mijn baby overladen heeft met aandacht en cadeautjes hele fijne kraamweken! Wat was het heerlijk.. al die zwijmelende gezichten, complimentjes, cadeautjes en beschuiten met blauwe muisjes. Maar zo als men zegt.. 'All good things must come to an end'.. tijd dus om vanaf mijn blauwe wolk de realiteit weer onder ogen te zien.. en die realiteit is hard.. of misschien kan ik beter zeggen.. zwaar! Zo'n 30 kilo te zwaar!! *zucht* Ja... daar gaan we weer.... tijdens de zwangerschap heb ik mezelf weer heerlijk voor de gek zitten houden.. 'Joh.. dik wordt je toch dus dat pak koek kan heus geen kwaad'... en nu zit ik dus met de gebakken peren. Ik moet weer afvallen......

Maar ik ga het gewoon weer doen.. ik heb het 2x eerder gedaan (hoezo ik jojo) dus een derde keer gaat me ook gewoon weer lukken! Het allergrootste probleem zit bij mij in het snoepen en snaaien.. koekje hier, chipje daar... en dan vooral 's avonds op de bank of voor de pc... lekker zittend op mijn gevulde achterste het een na het ander wegwerken om dan vervolgens een uur later in bed me pas te realiseren hoeveel ik wel niet weg heb zitten schransen en hoe niet fijn dat eigenlijk voelt! De oplossing schuilt hem in het niet meer in huis halen want als het in huis is.. eet ik het op!

Naast het niet meer snoepen en snaaien wordt het goed opletten op wat ik gedurende de dag aan maaltijden naar binnen werk. Lekker hoor... zo'n wit broodje met een gebakken eitje met spek maar voorlopig staat er een volkorenbroodje met een plakje ham of 30+ kaas op het menu. Op 2x opscheppen komt weer een verbod en ontbijten is een must! M'n cola light blijf ik trouw maar in plaats van cola neem ik vaker een glas water en thee met suiker wordt thee met een zoetje.

Ik stel geen eisen... geen deadlines.. ik heb geen streefgewicht en geen aantal kilo's wat ik per maand kwijt moet zijn. Ik ga gewoon mijn best doen, ik ga gezond eten en bewegen. (Dat bewegen zal ik voornamelijk achter de kinderwagen doen maar wie weet... misschien krijg ik mezelf nog eens zo gek dat ik ook de stap naar de sportschool durf te wagen..).. Het gaat me in ieder geval gewoon lukken want zoals ik me nu voel voelt het niet goed.. en dat is iets wat ik eigenlijk zo graag doe.. mezelf goed voelen! Wanneer ik dat wel doe?.. Geen idee.. de tijd en weegschaal zullen het uitwijzen!

Bij de Albert Heijn...

2011-03-04T13:26:00.001+01:00

"Zijn het twee dezelfde?"
Ik kijk naar het paarse en witte potje voor me..
"Euh nee.. het zijn twee verschillende."

Ik reken af en terwijl ik mijn portemonnee in mijn tas doe is de meneer na mij aan de beurt..

"Can i have a lottery ticket?"
En hij wijst naar het bordje waar Staatsloten op staat..
"Nee sorry we hebben geen stomerij."

Winkelpersoneel.. ze worden steeds leuker!

De zusjes..

2011-03-01T21:19:00.000+01:00

GeTict

2011-02-23T21:49:00.000+01:00

Ineens realiseer ik me dat ze het niet meer doet.. Feline loopt de trap op.. in stilte! Wanneer is ze daar nou mee opgehouden vraag ik mezelf af. Het is net zo plotseling weg als dat het was gekomen. Zou ze na al die weken zich dan ineens realiseren dat het er 13 zijn en ook blijven... dat er niet zomaar ineens een traptrede meer of minder is?

Het is zo'n tic die volgens mij iedereen wel vroeg of laat in z'n leven heeft.. het tellen van de traptreden... het valt onder het kopje 'niet op de lijntjes' en 'alleen op de witte strepen van het zebrapad'... een onschuldige soort van tijdelijke dwangneurose. Ik herinner me mijn eigen 'moetjes' nog goed.. hink stap sprong van school naar huis want oeh stel je voor dat je op een lijntje stond.. fout natuurlijk.. dan ging er vast iets ergs gebeuren!
Gelukkig is het overgegaan.. ik moet er niet aan denken dat ik nu nog via de randjes van de stoep naar school moet lopen... erg onhandig ook met een kinderwagen! Feline zit er echter middenin.. we hebben het lopen op de stoepranden en het tellen van de traptreden gehad.. what's next?

Echt over zullen de tics waarschijnlijk nooit gaan.. vrijwel iedereen heeft zo z'n gekke gewoontes. Zo heb ik iets met of eigenlijk is het meer iets tegen het voorste product in een supermarktschap. Vraag me niet waarom.. ik weet niet wat er mis is met het voorste product maar het voelt niet goed, ik wil dat wat er achter staat! Het slaat echt nergens op.. het is gewoon zo'n typisch 'ik begrijp niets van mezelf' iets maar ondertussen ben ik er wel behoorlijk goed in. Heel subtiel ga ik met mijn hand achter het voorste zakje saus en vis ik 3 zakjes saus uit het schap... de voorste laat ik braafjes staan. Bij de rijst schuif ik het voorste pak ietsjes aan de kant en pak het pak wat daarachter staat en bij de kauwgom pak ik de eerste twee verpakkingen.. de tweede gaat in mijn karretje en de eerste hang ik terug. Maar als iets het laatste product in 't schap is.. dan mik ik het voorste pak zonder enig probleem in mijn karretje.. misschien omdat het dan ook tegelijkertijd de laatste is?
Maar ik ben de enige gek niet! Vriendin A. en ik deden eens samen boodschappen en tot mijn grote verbazing zag ik ook haar de voorste producten vermijden.."Ha!!!" riep ik blij... "Jij doet het ook! Jij spoort ook niet!".. Vanaf dat moment voelt het ietsjes minder vreemd.. maar raar blijft het wel!

Nog een van mijn rariteiten is mijn lichtknopjes tic... ik moet het namelijk horen.. als ik een lamp uitdoe moet ik luid en duidelijk 'klik' kunnen horen. Als ik de lichtschakelaar switch en ik hoor geen klik dan doe ik het licht nog een keertje aan en weer opnieuw uit want zonder geluid is gewoon niet goed... alsof de verbinding niet echt verbroken is. Ook een beetje vreemd.. je zou denken.. als het lampje uit is.. is het goed.. missie geslaagd! Maar niet dus.. zonder klik is niet goed.

De wc rol is een item waar half Nederland geloof ik iets mee heeft dus dat valt dan niet echt onder rare gewoontes of vreemde tics. Zo'n wc rol moet gewoon goed hangen.. dat wil dus zeggen met het papiertje naar je toe en niet naar de muur. Ik kan het echt niet uitstaan als het papiertje naar de muurkant hangt.. heel irritant en onlogisch. Mijn lief zal het worst wezen hoe de rol hangt.. als er maar wat hangt.. maar dat heeft dus tot gevolg dat als hij een nieuwe wc rol heeft opgehangen ik hem in de meeste gevallen weer her op moet hangen! En ja.. als ik ergens op visite ben en ik zie dat de wc rol fout hangt... hang ik hem in de meeste gevallen ook goed!

Oke dus ik ben een tikkie vreemd... maar zeg nou eerlijk.. da's toch eigenlijk best normaal?

Dag buik.. bedankt...

2011-02-15T14:02:00.001+01:00

Ik ben aan het ontzwangeren, langzaamaan begin ik weer ik te worden en meer en meer realiseer ik me dat alles ondertussen gewoon aan het worden is. Maxim is er.. 3 weken nu maar het voelt als altijd. Vriendin L. kwam vandeweek weer even baby snuffelen "Het is net alsof ze al je hele leven bij je zijn geweest maar met hun geboorte pas tastbaar geworden zijn. Ze zijn een deel van je." zei ze... en zo voelt het ook. Het plaatje klopt, de puzzelstukjes liggen op hun plek, 2 prachtige dochters en een geweldige zoon.. ik voel me zielsgelukkig! Maar toch... toch voel ik verdriet.. want met de komst van Maxim heb ik ook afscheid moeten nemen, een hoofdstuk moeten sluiten en hoewel het een pittig hoofdstuk was was het ook een heel mooi hoofdstuk.
Ik zal nooit meer zwanger zijn..... Ik zal nooit meer zwanger zijn! Ik herhaal de zin in mijn hoofd en de tranen springen in mijn ogen. Ik snap mezelf niet, tijdens de zwangerschap heb ik de klok vooruit zitten kijken en nu de baby eindelijk in de wieg ligt zit ik te janken omdat ik niet meer zwanger ben en het ook nooit meer zal worden!
Het was zo zwaar, ik heb me vreselijke zorgen gemaakt over de baby, alledrie de keren.. is de baby wel gezond, hangt de baby zichzelf niet op in de navelstreng, blijft de placenta het goed doen, zal de geboorte straks goed gaan. En lichamelijk trok ik het ook allemaal maar net.. vooral het laatste trimester was slopend! Ik heb zo vreselijk veel pijn gehad.. ik weet het allemaal nog zo goed maar toch lijkt het er niet meer toe te doen. Het enige wat nog belangrijk lijkt is al het mooie wat zwanger zijn met zich meebrengt.. de nieuwsgierigheid naar de baby, het uitzoeken van de namen.. de spulletjes, het kaartje.. het getrappel, gehik en geschuif in mijn buik. Samen met z'n tweetjes zijn en niemand die daar tussen komt.
De momenten dat ik mijn hand op mijn buik legde en contact maakte met mijn baby, de allesoverheersende zorgzaamheid en liefde die ik voelde voor een mensje die ik nog niet eens kende maar wat al zo bekend en vooral zo van mij was! Ik mis het, als ik nu in bad lig ga ik nog bijna automatisch met mijn handen over mijn blote buik maar mijn buik is leeg.. niks geen kontje en voetjes meer maar een lege blubberbuik is wat ik voel.
Nooit meer zal ik 40x per dag blij naar die 2 streepjes op een testje staren, zal ik verwonderd naar een scherm kijken als ik bij de echoscopist op de behandeltafel lig en nooit meer zal ik trots en fier mijn buik vooruit steken. Het is over en voorbij.... ik zal altijd alleen maar ik zijn.. en nooit meer wij.

Bij de Hema...

2011-02-04T10:05:00.000+01:00

"Goedenmiddag.."
"Goedenmiddag.."
"Waarmee kan ik u helpen?"
"Ik wil graag een stokbroodje ham/kaas."
"Sorry dat hebben we niet."
"Jullie hebben geen stokbroodje ham/kaas?"
"Nee, we hebben wel een stokbroodje ham of een stokbroodje kaas."
"Jullie hebben een stokbroodje ham en een stokbroodje kaas maar geen stokbroodje ham/kaas?!"
"Inderdaad, u kunt kiezen."
"Kiezen?"
"Ja kiezen, of een stokbroodje ham of een stokbroodje kaas."
"Dus jullie hebben stokbrood, jullie hebben ham en jullie hebben kaas maar geen stokbroodje ham/kaas?"
"Dat klopt mevrouw, stokbroodje ham/kaas verkopen wij niet."
"Serieus??!"
"Ja serieus mevrouw, dus wat wilt u, een stokbroodje ham of een stokbroodje kaas?"
"Euh.. doe maar met kaas dan.."
"Oke."
"Of nee.. ham!.."
"Ham."
"Of ehm.. toch maar kaas......."

Uitgerekend..

2011-02-01T14:39:00.001+01:00

Van boven naar beneden gaan er vrij hard vingers over mijn ruggengraat.. er wordt tussen mijn wervels geduwd.. "Ontspan.. laat je schouders zakken en leg je kin op je borst!".. Ik kijk angstig op naar mijn lief.. "Doe nou maar wat ze zeggen.." Hij kijkt en klinkt bezorgd. Ontspannen.. sja da's niet mijn sterkste punt en al helemaal niet in dit soort situaties! Een broeder drukt mijn schouders omlaag.. "Kin op je borst!".. Er gaat iets kouds over mijn rug.. van schrik veer ik op maar wordt gelijk weer in positie gedirigeerd. Weer die duwende vingers en dan voel ik de naald tussen mijn wervels door mijn ruggengraat in gaan. Het lijkt minutenlang te duren.. ik piep en jammer en de tranen stromen over mijn wangen. De vloeistof verspreid zich in razendtempo door mijn onderlijf en mijn benen voelen aan alsof ze zo vanuit een hete oven de vriezer in gestopt zijn. Ze tintelen zo erg dat het enorm veel pijn doet.. elke aanraking is me er eentje teveel. Ik mag weer liggen en alles op, aan en om me heen wordt klaargezet voor wat komen gaat.................................

Ik kijk naar mijn lief en zie hem over de doeken heen gluren. Durfde hij de vorige 2 keren niet echt mee te kijken.. nu grijpt hij zijn laatste kans en kijkt. Hij valt met zijn neus in de boter, omdat het de derde keizersnede is en de gyneacoloog door littekenweefsel heen moet snijden duurt het een tijdje voor ze daar is waar ze wezen moet en gaat niet alles even zachtzinnig. De blikken op het gezicht van mijn lief stralen medeleven uit maar ik voel behalve enorm geduw en getrek gelukkig geen pijn. De baby blijkt vrij groot te zijn en ligt nog hoog wat er voor zorgt dat hij niet goed te pakken is. Aan weerszijden van de operatietafel staan o.k. assistenten met vol gewicht mijn buik open te trekken, van bovenaf wordt er via mijn borstkas hard meegeduwd en de gyneacoloog zet een vacuumpomp op baby's hoofdje..
Gehuil vult de operatiekamer! De sfeer veranderd gelijk.. er is een nieuw mensje geboren!! Mijn mensje.. mijn kind.. mijn zoon!

Vandaag.. op de dag dat ik uitgerekend was.. ben ik al weer kraamvrouw af. Leek de tijd tijdens de zwangerschap af en toe stil te staan.. de laatste week kon ik het amper bijbenen! Het lijkt al weer zo lang geleden dat ik met mijn grote bolle buik op de bank de tijd zat weg te kijken.. dat ik mij mocht melden op de kraamafdeling en dat ik de operatiekamer ingereden werd. Wat heb ik er vreselijk naar uit gekeken en tegelijkertijd enorm tegenop gezien. Wat was het eng, bijzonder, ontroerend, spannend en weer zo machtig mooi om mee te maken. De angst vooraf, de opluchting toen hij eenmaal gezond en wel in mijn armen lag. Het is allemaal voorbij.. de achtbaan van de afgelopen week heeft vaart geminderd.. veel vaart en nu gaan we kabbelend weer terug richting 'normaal'. Gister hebben we de kraamverzorgster gedag gezwaaid en vandaag heb ik mijn handdoeken heropgevouwen.. mijn lief is weer wat uurtjes aan het werk gegaan en ik neem de teugels van mijn huishouden steeds meer over.

We genieten van ons nieuwste wonder, zijn aanwezigheid klopt. Goed een week oud maar zo vertrouwd, zo van ons. Met zijn vijfen zijn we compleet!

Maxim!

2011-01-27T12:20:00.001+01:00

En daar is dan foto nummer 3!

24 januari 2011

Vol trots stel ik de nieuwste aanwinst van ons gezin aan jullie voor...

Maxim

Seref Elian

Geboren op 24 januari 2011 om 12.57 uur te Blaricum met een gewicht van 4610 gram.

Niets overtreft de bijzonderheid van het krijgen van een kind.

Het ultieme geluk...

2011-01-24T06:41:00.000+01:00

27 april 2006

23 oktober 2008

My way or the highway!

2011-01-22T16:11:00.000+01:00

Kom op.. hoe erg is het nou.. wat maakt het nou uit hoe de pasta afgegoten wordt... als het maar afgegoten wordt en die paar spetters op het aanrecht zijn zo schoongemaakt. En die boterhammetjes... als ze die maar gesmeerd meekrijgt naar de overblijf... of ze nou linksom of rechtsom gesmeerd zijn doet er toch niet toe!

Wij zijn eigenlijk een über burgelijk gezin.. mijn lief gaat 's morgens de deur uit en werkt hard om geld te verdienen en ik hou thuis de boel draaiende. Ik bepaal de boodschappen en het avondeten, zorg dat de vieze kleding vanuit de wasmand weer schoon en gestreken in de kast komt, betaal de rekeningen en regel dingen als dokter/tandarts bezoeken, de overblijf en speelafspraakjes. Ik stofzuig, dweil en kook... ik bepaal wat de kinderen 's morgens aantrekken en welke tandpasta er op het planchetje staat.

Maar veel van de dingen die ik normaal gesproken altijd doe moet ik nu uit handen geven. Al weken roept mijn zwangere lijf me terug maar mijn geest wil maar blijven doorgaan... die kan het maar niet loslaten.. en tot mijn eigen grote frustratie erger ik me aan de meest onzinnige dingen die niet gaan zoals ik het zou doen. Ik leg bergen zout op alles wat ook maar een beetje op een slak lijkt en mijn lief heeft het momenteel echt niet altijd makkelijk met mij. Doet hij zijn best een goede maaltijd op tafel te zetten voor zijn gezin.. zit ik vanaf een stoeltje commentaar te leveren omdat hij net effe anders de pasta afgiet dan dat ik het zou doen.

Ik zou willen dat ik wat minder pieperig was maar ik betrap mezelf keer op keer weer op onnodig commentaar. Als ik logisch nadenk weet ik heus wel dat het geen drama is als het shirtje en broekje van Leen in mijn ogen geen goede match zijn maar toch kan ik het zodra ik het zie niet laten mijn waffel open te trekken. Ik ben echt heel blij dat mijn lief zoveel taken op zich neemt die ik normaal doe dus waarom mopper ik dan toch zo?!

Nog maar even en dan heb ik er geen zicht meer op, dan mag ik me melden op de kraamafdeling en lig ik repectievelijk een aantal dagen in het ziekenhuis en op zolder in mijn bed. Ik kijk er enorm naar uit, om een week verzorgd te worden en niets te moeten maar zie er tegelijkertijd als een berg tegenop. Dat moeten is namelijk ook hetgeen wat bij mij hoort, het voelt als mijn verantwoordelijkheid dat mijn dochter op tijd, met gekamde haren en een gevulde schooltas op school verschijnt, er schone onderbroeken in de kast liggen en dat er genoeg te eten in de koelkast ligt maar straks ligt die verantwoordelijkheid een aantal dagen in handen van mijn lief en ik kan maar niet het vertrouwen vinden dat dat heus wel goed komt allemaal. Geen idee waarom niet... de belangrijkste dingen zoals de schooltijden en wel of geen brood mee naar school heb ik keurig op een weekplanner in de keuken genoteerd.. de kledingkasten van de meiden liggen vol schone kleding en we hebben een voorraadkast waar je u tegen zegt. Mijn lief kan koken, klokkijken, luiers verschonen, stofzuigen, boodschappen doen en al dat wat een normale volwassene nog meer kan. Hij is echt niet van gister en heeft zelf absoluut geen twijfel over of hij het alleen af kan of niet. Ik lig in het ziekenhuis, zit niet op de maan dus kan gebeld worden bij elke vraag die er mocht ontstaan.. en mijn schoonzusje komt logeren om zo mijn zorgen omtrent het vaste slapen van mijn lief weg te nemen. Waarom maak ik me dan toch zo druk?

Het gaat heus wel goedkomen allemaal.... ik moet ophouden met overal de controle over willen houden en denken dat mijn hele huishouden instort als ik me er even niet mee bemoei. Alles zal gewoon doorgaan.. wellicht op een iets andere manier dan mijn manier maar is dat dan per definitie slechter?
Ik maak mezelf onmisbaarder dan ik ben.. of zal daar nou ook misschien wel net een beetje het probleem liggen.......

Groenteschotel uit de oven

2011-01-12T16:40:00.000+01:00

Tweede kerstdag hadden we eters... gezellig maar altijd even lastig om een menu te bedenken voor meerdere mensen zeker als je vanwege een dikke buik niet de puf hebt om uren in de keuken te staan.
Wat de groente betrof vond ik een pot doperwten opentrekken iets te simpel... ik wilde iets gevarieerds en niet iets wat dagelijks op tafel staat. Uiteindelijk kwam ik op het idee om verschillende groenten in de oven te bereiden! Voor ieder wat wils en voor mij wel zo makkelijk.. de oven deed tenslotte een hoop werk!

Dit had ik er in..
Bimi
Zoete punt paprika
3 rode uien
+/- 5 Grote champignons
Doosje cherry tomaten
6 el olijfolie
4 el groene pesto
Pijnboompitten

En zo heb ik het bereid..
Kook de bimi even een minuut of 4 en laat het vervolgens goed uitlekken. Snij de paprika in repen van ongeveer 1 cm breed en 8 cm lang, de rode ui in ringen en de grote champignons in vieren. Doe dit alles samen met de hele cherry tomaten in een grote ovenschaal.
Meng de olijfolie met de pesto en meng dit goed met de groenten.
Zet de schaal ongeveer 30 minuten in een voorverwarmde oven op 200°C. Rooster ondertussen de pijnboompitjes mooi bruin en strooi deze over de groente zodra deze klaar is.

Broccoli, peultjes en elke andere soort paprika doen het natuurlijk ook goed in deze groenteschotel. Net als bijvoorbeeld courgette of bosui. Het is maar net waar je van houdt en zin in hebt!

De bimi wordt exclusief verkocht bij de Albert Heijn, een groente waar wij hier in huis alle 4 gek op zijn en die ook (net als de rest van de groenteschotel) erg goed in de smaak viel bij onze gasten.

Eet smakelijk.

Mama Imperfecta..

2011-01-09T11:06:00.002+01:00

Een heerlijk ontspannen soepele zwangerschap, zo'n zwangerschap die eindeloos mag duren.. met een kopje thee op de bank wegdromen bij het zoveelste foldertje van de baby-dump. Genietend in je laatste weken nog wat inkopen doen en lachend de babykleertjes wassen en strijken. Heerlijk aan je nesteldrang toegeven en vooruit nog een keertje de babykamer uitsoppen en Zwitsal geurbuiltjes in de kast hangen. Rozengeur en manenschijn. Wat moet het heerlijk zijn om in die categorie vrouwen te vallen die nadat ze uitgereproduceerd zijn roepen.. 'Het is dat ik geen kinderen meer wil maar dat zwanger zijn zou ik zo weer doen!'. Maar ik ben niet zo'n vrouw en ik kan me er ook echt niets bij voorstellen. Ik val meer in de categorie mopperende zwangere zeur.. mijn pijntjes, kwaaltjes en ongemakken ventileer ik naar een ieder die mij vraagt hoe het gaat. Ik ben niet het type wat heel blij.. 'Het gaat lekker hoor!' kan roepen terwijl het huilen nader dan het lachen staat. En dat huilen doe ik de laatste weken met regelmaat.. het gaat gewoon allemaal net effe niet.
Niet alleen lijk ik de usual zwangerschapskwalen deze zwangerschap 3x zo erg te hebben.. het lijkt ook wel alsof mijn weerstand een waar dieptepunt heeft bereikt.. ik bedoel.. ik heb zelfs koorts gehad! Da's echt uitzonderlijk voor mij.. ik heb het zelden! Dan nog die kaakontsteking die mij uiteindelijk mijzelf heeft doen overtreffen.. en nu loop ik sinds tweede kerstdag weer met een of ander nasty virus in mijn lijf wat er maar niet uit wil. Ik ben al mijn gebreken en tekortkomingen zo vreselijk zat. Ik vind het een prachtig wonder hoor zo'n baby in mijn buik, het kleine mensje en ik tegen de rest van de wereld.. hij is nog zo onbekend maar toch zo vertrouwd en van mij. Zijn gehik, gedraai en geschop het voelt op zijn eigen alien-achtige manier heerlijk! Mijn buik hobbelt en bobbelt en ik kijk toe. Maar ik ben er klaar voor om hem te delen met de rest van de wereld... alleen is hij dat nog niet en daarom mag hij nog eventjes blijven zitten... heel eventjes dan.. voor het einde van de maand is het huurcontract afgelopen en mag hij het levenslicht zien. Vanaf dan krijg ik mijn lijf terug en kan ik proberen daar weer iets decents van te maken. Vanaf dan kan ik weer zo'n roze pilletje in mijn maag laten verdwijnen als ik verga van de pijn, dan kan ik zelf mijn sokken weer zonder gehuf en gepuf aantrekken en staan mijn laarzen 3 uur na uittrekken niet nog in mijn kuiten gedrukt. Dan mag ik weer biefstuk en rosbief eten, zakt het maagzuur weer tot een aanvaardbaar level en word ik niet elke ochtend kotsmisselijk wakker. Vanaf dan kunnen mijn ribben weer hun plek terug krijgen, liggen mijn longen niet meer in de verdrukking en kan ik als ik mezelf nachtenlang hoestend wakker hou een codeïne pilletje nemen.. of zelfs 2! Vanaf dan is mijn lijf weer van mij en mag ik trots zijn.. trots dat dat lijf 3 nieuwe wereldburgertjes gehuisvest heeft en meer zullen het er ook echt niet worden.

Gehuisvest.. niet gebaard.. dat baren ben ik namelijk ook al niet zo goed in, wat dat betreft laat mijn lijf het behoorlijk afweten. Als ik verhalen hoor van vrouwen die denken dat ze moeten poepen en bij de eerste beste druk hun kind de wc pot in schieten sta ik te klapperen met mijn oren.. ook zo'n vrouw ben ik in de verste verte niet. Bij mijn eerste heb ik een serieuze poging gewaagd.. ik werd ingeleid door middel van gel.. 17 dagen en 43 uur weeën later is via een spoedkeizersnede Feline geboren. Was dus leuk geprobeerd maar uiteindelijk een groot fiasco.. het zij zo.. gelukkig is daar de nooduitgang en de 'UIT' bordjes hebben we de tweede keer gelijk maar die richting op gezet.. en zo zal het dus ook deze keer gaan. Soms vraag ik me af of ik wat mis.. dat oer gevoel dat men schijnt te krijgen tijdens het persen.. dat trotse gevoel van je kind zelf op de wereld gezet te hebben.. zo'n nat lijfje rechtstreeks vanuit je half verwoeste doos zo op je buik.. ik weet het niet. Wat de band met mijn kinderen betreft heb ik in ieder geval totaal niet het gevoel iets te missen. Ze zijn zo vreselijk van mij, vanaf het allereerste huiltje sloeg mijn moedergevoel op hol. Beschermen.. dat ga ik de rest van mijn leven doen, voor jou zorgen, heel belachelijk veel van jou houden en je beschermen met heel mijn ziel en zaligheid. Mijn kinderen zitten dieper in mijn hart dan dat ik ooit gedacht had dat ie diep kon zijn....

Na zwangerschap en geboorte is daar de hongerige baby. 9 maanden lang heb ik mijn baby zelf gevoed.. 9 maanden lang neemt mijn baby dat wat ie nodig heeft om groot en sterk te worden en 9 maanden lang lukt dat prima maar daarna is het mijn ding niet meer. Als de baby geboren is grijp ik naar de fles. In de ogen van sommige zwaar ontaard.. in de ogen van sommige is borstvoeding het enige wat goed is voor de baby en is flesvoeding (ook wel kunstvoeding door de fanatieke borstvoeders genoemd) eigenlijk not done. Iets waar ik absoluut sch**t aan heb.. ik kan er als ik naar mijn 2 blakend gezonde kinderen kijk smakelijk om lachen. Ik was ook braafjes de eerste keer geheel volgens het verwachtingspatroon van de verpleegkundigen in het ziekenhuis aan borstvoeding begonnen, maar wat zo simpel leek bleek een mij te zware taak te zijn. Buiten het feit dat ik amper melk produceerde en mijn baby meerdere malen per dag door middel van een spuitje bijgevoed moest worden deed het pijn.. héél veel pijn! Zo veel pijn dat ik me na 3 dagen afvroeg waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Huilend lag ik in mijn kraambed.. waar was die roze wolk? Ik genoot van mijn dochter maar bij elke kik die ze gaf schoot ik in de stress omdat ik bang was dat ze weer een voeding wilde! Ik kon het niet meer, ik wilde het niet meer.. ik wilde genieten! Vele tranen zijn gevloeid tot het moment dat ik besloot dat niemand bij deze miserabele toestand gebaad was. Er werd een fles uit de kast getrokken en vanaf dat moment zweefde ik eindelijk op die roze wolk. You live you learn en dus werden de boobies na de geboorte van de tweede keurig in bedwang gehouden door een pilletje en een hele strakke B.H.
Het flesje voor mijn kleine man staat al klaar om uitgekookt te worden.

Eigenlijk ben ik als je de boel bij elkaar opteld behoorlijk imperfect als mama... zwanger zijn kost me moeite, bevallen kan ik niet en voor borstvoeding heb ik geen doorzettingsvermogen. Ik laat het op veel essentiële vlakken ernstig afweten.
Maar al ben ik geen succesverhaal en doe ik het allemaal niet volgens het boekje.... het gaat wel gepaard met heel veel liefde. De komende weekjes ga ik mijn tijd dus nog even mopperend en klagend uitzitten maar wel met mijn handen liefdevol op mijn buik en genietend van zijn hikjes en gewiebel. Als de tijd daar is meld ik me op de kraamafdeling om vervolgens de o.k. in gereden te worden en daar half verdoofd vanachter een groen laken maar huilend van geluk de geboorte van mijn zoon mee te maken. Eenmaal terug op de afdeling zal ik mijn zoon warm in mijn armen zijn flesje geven waar hij groot en sterk van wordt en genieten van de momenten dat ik naar papa kan kijken die zoonlief voedt. Nog maar even en dan kan ik eindelijk datgene doen waar ik wel goed in ben en doet mijn imperfectie er eigenlijk niet meer zo toe... want nog maar even en dan kan ik mijn kleine man overladen met kusjes en knuffels en de oprechtste liefde die een mens kan voelen..

Op naar 2011!

2010-12-30T21:29:00.000+01:00

Zijn jullie er allemaal klaar voor... 2011? Ikke wel.. laat maar komen! 2011 gaan wij in met een nieuw huis.. nee... we gaan niet verhuizen.. althans niet anytime soon.. misschien ooit later als we groot zijn wel maar ik doel nu op het interieur. Het is vakantie maar we werken geloof ik harder dan ooit! We zijn bezig met een interne verhuizing, wij naar zolder, Feline naar onze kamer, Elena naar Feline haar kamer en de baby krijgt Elena haar kamer. Het toeval wil alleen dat we ook nu net in deze periode een bankstel wat we graag wilden hebben konden krijgen! Ons oude bankstel was iets wat onder het kopje miskoop valt.. hij zat voor geen meter, was veel te groot en amper schoon te krijgen. Mijn ouders hadden een mooi leren bankstel wat heerlijk zat en waar met een doekje de koekjesresten vanaf te vegen waren! Dat bankstel is nu van ons, hij had alleen iets eerder moeten komen want we wilden gelijk van het grote wandmeubel af en de zithoek wat compacter maken maar helaas de winkel waar mijn ouders een nieuw bankstel hadden gekocht nam het behoorlijk ruim met de levertijd! (Poppeliers = afrader!!) Dus nu kwam alles samen want ook zussielief haar nieuwe eettafel werd deze kerstvakantie geleverd.. en nu we toch bezig waren en ik met 3 kinderen onze eettafel van 1.40m spontaan zag krimpen..........

We zijn dus druk, drukker, drukst met de woonkamer, zolder en 3 kinderkamers! De deur kom ik vrijwel niet uit, ja 2x zijn we naar de Ikea geweest om onze portemonnee te legen maar veel verder dan dat ben ik deze vakantie niet gekomen. Het resultaat van alle noeste arbeid is nu gelukkig wel echt zichtbaar aan het worden, wij slapen al een aantal nachten op zolder en Feline in haar grote nieuwe prinsessenbed! De woonkamer is weer enigzins begaanbaar nu alle oude kasten naar zolder zijn en het merendeel van de zooi is opgeruimd en nu aan de slag op Elena haar nieuwe kamer zodat ook zij gauw door kan schuiven en de roze babykamer blauw kan worden!

Maandag gaat mijn lief weer aan het werk dus dan sta ik er alleen voor, het zal dan nog even doorbikkelen zijn tot echt het overgrote deel op orde is want zo heel veel tijd hebben we gezien het feit onze baby binnen een maand geboren gaat worden niet meer... ik zou het namelijk wel heel fijn vinden als de boel dan zo goed als op orde is!

Foto's zal ik uiteraard ook nog maken en plaatsen... maar pas volgend jaar! ;)

Mijn kerstmeisjes

2010-12-25T11:21:00.000+01:00

Sneeuwpret!

2010-12-19T18:17:00.000+01:00

Babytje Jezus & co.

2010-12-15T17:27:00.000+01:00

De school gaat uit, enthousiast komt Feline met 2 handjes vol knutselwerkjes naar me toe.. ik krijg van alles in mijn handen geduwd maar laat wat vallen..
"Mam.. je laat Jozef vallen!" Ik kijk naar de wc rol die ik zojuist op de grond heb laten vallen.. "Jozef?!".. "Ja mam.. Jozef.. en dat is Maria en dat is het babytje Jezus in z'n kribbetje!"...

Duidelijk.. toch? :D

Wij scheiden.. maar lang niet genoeg.

2010-12-14T20:24:00.000+01:00

Sinds kort wordt onze tuin bewoond door een vierde kliko, een donkergrijze met blauwe deksel.. oftewel de minder opvallende versie van de blauwe bak. Minder opvallend want ik ken ze ook helemaal blauw.. op een afstand van 5 km zie je die al staan zo vreselijk blauw... maar bij die van ons is dus alleen de deksel blauw en de rest lekker degelijk donkergrijs. Het duurde even voor we hem kregen.. geen idee waar het mis is gegaan maar terwijl buurtbewonders al lang en breed over deze blauwe bak beschikten deponeerden wij onze papiertjes nog in de grijze bak.. maar het is uiteindelijk gelukt! Na 2 verzoekjes staat ie sinds kort dus naast de 2 oude grote grijze* en de oude groene nieuw te wezen in de voortuin en kunnen ook wij onze papiertjes scheiden! Nou.. da's dan toch weer een klein stapje in de goede richting van een beter millieu dacht ik zo.

Klein stapje maar want voordat het teveel richting een 'Goed van jou Kirsten' blogje gaat moet ik eerlijk bekennen dat ik eigenlijk helemaal niet zo goed ben in het scheiden van afval... en ook mijn lief is niet echt een soort van fanatiekeling. Er verdwijnt hier in huis zo vreselijk veel in de prullenbak wat eigenlijk best gescheiden kan worden. Neem nou glas.. ja echt.. ik gooi nogal eens een glazen potje in de prullenbak. Fout natuurlijk.. maar ik doe het. Het punt is ook een beetje dat we een ernstig ruimtegebrek in huis hebben.. hadden we met 2 kinderen al dus dat wordt feest straks met 3! Niet dat we zo heel inmens klein wonen hoor.. we hebben een heel gewoon huis met 3 slaapkamers, een zolder en buiten in de achtertuin een schuur maar toch zitten we vol en om nou met elk glazen potje naar de glasbak te rennen is ook weer overdreven. Glas is zoiets dat spaar je op en eens in de zoveel tijd neem je het gespaarde glas mee naar de glasbak en heb je als een brave aardbewoner je 'een beter millieu begint bij jezelf' plicht weer gedaan.
Dat opsparen zit hem dus het probleem in,.... waar moet ik dat doen? In mijn keuken is een slecht idee (peuter, ruimte), mijn schuur puilt uit en om ze nou onder mijn bed te gaan leggen!? Enige optie zou de voortuin zijn.. een zee aan loze ruimte daar maar om daar nou een zak glazen potjes naast de kliko's te zetten staat ook weer zo.. armoedig. Niet dat onze voortuin zo'n plaatje is... het is gewoon een saaie simpele betegelde voortuin, het was toen we hier kwamen wonen overigens wel een armoedig zooitje, de vorige bewoners hielden nogal van het thema jungle, zowel voor als achter. Man wat een hoop ongeorganiseerd groen hebben we verwijderd.. dat groen is alleen wel wat hardnekkig want het komt in de voortuin weer door de naden tussen de tegels naar boven. Maargoed.. punt is.. ons huis is een woonhuis, geen afvalscheidingsstation... een paar kliko's vind ik nog wel te doen maar een tuin vullen met kratjes en zakjes gaat me te ver. (Overigens komen we ook een aantal maal per jaar op het afvalscheidingsstation, klein chemisch afval (lief is schilder he), grote stukken hout en alle zooi wat niet in een huis, tuin en keukenprullenbak past brengen we keurig daarheen.)

Maar het glas verhaal gaat eigenlijk ook op voor het plastic, leuk bedacht hoor.. die Plastic Hero zakken.. maar waar in hemelsnaam laat ik die dingen? Leeg doen ze het leuk in een keukenkastje maar vol kan ik er niks mee. Ik heb er eentje op zolder naast mijn wasmachine staan, ken net. Ik ben nogal van de vloeibare wasmiddel en wasverzachter dus plastic flessen genoeg daar.. gaan ook keurig in de Plastic Hero zak maar daar is het dan ook mee gezegd. Ik ga niet voor elk plastic velletje dat tussen mijn vleeswaren zit of elke lege shampoofles naar de zolder en om het beneden op te gaan sparen heb je weer die ruimte nodig die ik dus niet heb!

Ook de groene GFT bak wordt maar half gebruikt, eigenlijk maar eenderde want wij blijven steken op de T. De G en de F verdwijnen ook tussen het restafval. Ik heb ooit wel een serieuze poging gewaagd hoor, had een klein extra prullenbakje voor op mijn aanrecht gekocht om daar keurig alle schilletjes en dergelijke in te gooien maar mijn god wat werd dat bakje ranzig! Zeker zomers was het drama, 3x per dag het bakje legen en uitsoppen had ik geen zin in en een plastic zakje er in mag natuurlijk niet. Na een aantal weken verdween de inhoud van het bakje met bakje en al in de grijze kliko.. geen succes.

Hoewel ik uiteraard pro een beter millieu en recyclen ben heb ik echt mijn scheidgrenzen. Ik wil wel scheiden maar wil er niet teveel moeite voor moeten doen. Een eigenschap die mij niet echt siert, ik weet het. Me in allerlei bochten moeten wringen om elk plastic velletje, mandarijnschilletje of glazen potje een andere bestemming te geven heb ik geen zin in. Maar tot voor kort verdween ook al het papier nog bij het restafval.. ik geef mezelf dus nog niet op en hou hoop. Wie weet word ik in de toekomst nog eens echt goed in het afval scheiden.... en dan maar hopen dat het niet te laat is!

* Ja 2.. want zussie valt met 3 kinderen onder het kopje grote gezinnen en zodoende kreeg ze dus 2 kliko's. Maar het noodlot sloeg toe en eentje werd er gejat. Na een paar weken kreeg ze een nieuwe en een klein wonder geschiedde want ook de gestolen bak stond daar ineens weer aan de kant van de weg en ja.. toen had ze er 3.. beetje veel dus mochten wij er eentje!

Nou vooruit.. de buik!

2010-12-09T21:01:00.000+01:00

Zo mooi....

2010-12-06T15:34:00.000+01:00

Tjoeke tjoeke!

2010-12-03T09:18:00.001+01:00

1 van de leuke dingen van het hebben van kinderen is toch wel het feit dat je zelf met regelmaat ook zo lekker kinds mag zijn. Je doet dingen die je zelf eenmaal volwassen niet zo snel zou doen.
Zo wurm je je als 34 jarige onder een tafel omdat dat gewoon een waanzinnig goede verstop plek is.. keer op keer maar weer.. je bakt koekjes die je enthousiast versiert met prinsessenhartjes en glitters, je kleed Barbie's en Baby born poppen aan, speelt kappertje en rent brullend als een hele gevaarlijke leeuw achter je huisgenoten aan. Komt een muisje aangelopen is en blijft hilarisch.. ook de 324ste keer.. en gekleurde doucheschuim is een dikke hit.

Nog een leuke bijkomstigheid van kinderen is Sinterklaas.. de spanning omtrent dit hele gebeuren is zo sterk dat je bijna zelf weer gaat geloven.
Zodra de beste man voet aan wal zet is geen kind of volwassene meer hetzelfde... Sint is van jong (wat heb jij in je schoen gehad?) tot oud (wat in hemelsnaam moet ik dit jaar kopen?!) hét gesprek van de dag.
Ik geniet er van... de voorpret vind ik heerlijk! 3 weken lang kijk ik uit naar pakjesavond.. kijk ik uit naar het moment dat de kinderen cadeautje na cadeautje uit mogen pakken en de ohh's en ahh's blijven komen.
Ik heb echte cadeautjes kinderen.. ze zijn razend enthousiast bij elk pakje... ook de zoveelste! En een hoop pakjes zullen er dit jaar weer in de zak zitten want ik ben een echte cadeautjes mama.. ik verwen ze graag en het is dat mijn bankrekening op een gegeven moment een sippe aangelegenheid wordt anders had ik echt de ToysXL leeggekocht..

Dit jaar zit er echter iets in de jute zak wat ik eigenlijk stiekem ook een beetje voor mezelf heb gekocht. Als kind droomde ik er al van... het staat misschien al wel 30 jaar op mijn verlanglijstje echter heb ik het nooit gekregen van mijn ouders. Geen idee eigenlijk waarom niet want als kind kwam ik echt niets te kort! Speelgoed genoeg gehad! Maar.. niet.. dit!

Dé trein!

Morgenavond is het zover.. morgenavond vieren wij pakjesavond en mogen mijn meisjes cadeautje na cadeautje uit gaan pakken. Morgenavond komt er een langgekoesterde wens van mij uit.. want dan pakken de meisjes ook datgene uit waarvan ik als kind gedroomd heb!

Ik ben benieuwd hoe ze het vinden!

Dank u Sinterklaas!

2010-11-27T21:23:00.002+01:00

"Mam.. daar ligt een cadeautje!"
"Waar?"
"Daar!"
"Waar??"
"Nou..daar.. bij het raam!"

Ineens lagen ze daar.. 2 cadeautjes en beide cadeautjes voorzien van een zakje snoep en een krullint. Dat krullint was de kers op de taart... dat was volgens Feline toch wel het teken dat Sinterklaas ze écht heel lief vindt!

"Sinterklaas?"
"Ja mam.. Sinterklaas... wie anders!?"

Ja inderdaad... wie anders.. wie anders dan Sinterklaas heeft deze cadeautjes in onze achtertuin gelegd.. wie anders dan Sinterklaas heeft de meisjes op een zaterdagmiddag zó blij verrast en wie anders dan Sinterklaas laat mij met een groot vraagteken boven mijn hoofd rondlopen?

Want..... wie is deze lieve Sinterklaas toch?

Ik dacht dat je dood was......

2010-11-22T10:44:00.001+01:00

De verhalen spoken door mijn hoofd.. 3 ken ik er.. van ineens dood neergevallen dertigers.. de onrust in mijn lijf neemt met de minuut toe.
"Dit kan toch niet.. hier wordt je toch wakker van!?" Snif ik naar de buurvrouw. "Sla maar in.. pa..." zeg ik.. en ik loop het huis van de buren in... ik kan dit niet aanzien.

22.15 uur... ik kom thuis, vlak voor ik via de poort de tuin instap zwaai ik vriendin S. gedag. Voor het eerst in lange tijd was ik weer eens een avondje van huis, ik heb genoten van de film maar ben moe en snak naar mijn warme bedje. Ik sta voor de achterdeur, de deur die we altijd gebruiken. De gordijnen zijn dicht maar door een kiertje zie ik dat het licht brand en de tv aanstaat. Mijn lief heeft op me gewacht! Ik steek mijn sleutel in het slot maar die kan geen kant op, door het raam zie ik dat niet alleen zijn sleutels aan de binnenkant in de deur zitten.. ook de knip zit er op! Ik klop op het raam maar er gebeurt niets. Ik klop harder, ik tik met mijn sleutels, ik bonk op de ramen maar niks. 'Verdomme' denk ik boos. Ik bel ons huisnummer.... daarna zijn mobiele nummer... van buiten hoor ik beide telefoons overgaan maar binnen gebeurt er niets. Ik loop naar de voorkant van het huis, ook daar zijn de gordijnen dicht en ook de voordeur zit op slot. Ik had ook niet anders verwacht, de voordeur gebruiken we zelden dus die zit altijd op slot. Ik bel aan.... minutenlang bel ik aan en ondertussen bel ik ook met mijn telefoon om en om zijn mobiel en ons huisnummer... niks. Ik loop terug naar achter en begin me een beetje wanhopig te voelen.. 'hoe kan dit nou!'..

Ik bel mijn ouders, "Mam ik kan mijn huis niet in.. wat moet ik nou?!".. Als een gestresste ijsbeer blijf ik van de voor naar de achterkant van het huis lopen.. ik bel, bonk, tik, roep en klop maar er gebeurt niets! Daar staan mijn buren, op het lawaai afgekomen en ook mijn ouders komen aangereden in de hoop iets te kunnen doen. Met zijn vijfen bellen, bonken, tikken, roepen en kloppen we aan beide kanten van het huis.. maar er gebeurt niets!

Mijn irritatie is overgegaan in onrust... ligt ie te slapen of is er iets met hem aan de hand? Ik kijk hoe laat het is en besef me dat het al ruim een half uur geleden is dat ik thuis ben gekomen.. hoe lang moeten we nog doorgaan? Wanneer besluit je om een raam van je eigen huis in te slaan? Ik vind het moeilijk.. ik hoop dat hij gewoon slaapt maar als dat niet zo is wil ik het niet weten. Gedachten vliegen door mijn hoofd.. 'wat als hij dood is?'.. Nuchterheid is al niet mijn sterkste eigenschap maar tijdens mijn zwangerschappen lijkt dat helemaal verdwenen te zijn... ik tril, tranen rollen over mijn wangen en ben bang. Ik hoop dat hij gewoon slaapt, maar als hij slaapt en hij wordt hier niet wakker van dan wordt hij ook niet wakker van de kinderen.. ook dat idee beangstigt me.
"Hij werkt de laatste weken wel enorm hard he" zegt mijn moeder.. "Hij is gewoon uitgeput van al dat werken.. hij moet echt wat minderen hoor!..".. ze zoekt logica maar ook in mijn moeders stem klinkt ongerustheid.. "Maar als hij onwel is geworden moet je nu wat doen, dan moet je actie ondernemen!".. zegt de buurman. Mijn vader loopt naar de auto en komt terug met een veiligheidshamertje.. ik geef mijn toestemming en loop er van weg... ik wil dit helemaal niet!

Met z'n vijfen staan we binnen, mijn moeder pakt hem bij zijn arm en schudt zachtjes .. "We hebben bij je in moeten breken.." zegt ze..

..en hij schrikt wakker.

Hondenpoep & kattendrollen

2010-11-18T10:04:00.001+01:00

"Mam.. we hebben ons kleedje maar op de stenen gelegd want op het gras lag overal poep!" Feline komt thuis, samen met haar 2 nichtjes is ze wezen picknicken. Feline en haar nichtjes zijn heuse picknick die hards,... ze laten zich niet gauw tegenhouden.. zelfs een speelveld vol hondenstront houdt ze niet tegen! Ik hoor haar aan, vraag of ze het gezellig hadden maar erger me ondertussen in stilte mateloos. Ik erger me aan al die rothonden die het speelveld vol schijten en de baasjes die er bij staan te kijken. Ik had geen hekel aan honden, integendeel, ik koester warme herinneringen aan onze labrador Joey. 15 was ik toen hij als prachtige pup van 9 weken oud ons leven binnen kwam gestuiterd en 26 toen ik weer afscheid van hem moest nemen. Daar zat ik.. in kleermakerszit op de grond in de behandelkamer van de dierenarts met ruim 40 kilo hond op schoot... mijn zus en ouders om ons heen. Het spuitje werkte snel.. daar ging ie... gepaard met een beetje hondengehuil blies hij in mijn armen zijn laatste adem uit. Liters tranen heb ik vergoten.

Maar onze Joey was niet het soort hond wat uitgebreid op een speelveldje of een stoep ging zitten poepen en wij waren niet het soort baasjes wat erbij stonden te kijken. Hoe anders is het met vele andere honden en hondenbezitters. Gemeente Huizen is uitgerust met hondenuitlaatstroken.. jeweetwel zo'n strook zand waar de honden uitgebreid mogen poepen zodat spelende kindertjes niet in de poep hoeven te spelen. Beetje jammer alleen dat menig hondenbezitter te dom en/of lui is om zo'n hondenuitlaatstrook te snappen. Er heeft zelfs wel eens een drol recht voor onze tuin op de stoep gelegen.. het is dat ik niet wist van wie die afkomstig was anders had ik hem graag via de brievenbus bij de rechtmatige eigenaar terug gebracht.

Meer en meer krijg ik een hekel aan honden vanwege de overlast die ze veroorzaken en datzelfde geldt eigenlijk voor katten want ook die kunnen er wat van! Zo bleek ook maar weer toen vriendin M. een foto liet zien van een schommel bij haar in de buurt. Een schommel die voor kinderen niet meer te gebruiken was vanwege de kattenbak er onder.
Katten zijn overigens zelfs nog een stukje irritanter dan honden want niet alleen gebruiken die speelplekken van kinderen graag als kattenbak ze komen ook nog eens ongevraagd je tuin en de hele brutale ook zelfs je huis in! Afgelopen zomer hebben we onze toen nog kleine kuikens eens een ogenblik zonder toezicht in de tuin laten scharrelen, binnen no time zat er een behaard buurtkreng in de tuin te azen op onze kuikens die volledig in paniek in een hoek weggedoken waren. Mijn lief was net op tijd om het beest weg te jagen en zo het leven van onze kuiken te kunnen redden. Van de zotte is het dat je in je eigen afgesloten tuin je eigen dieren niet even kan laten scharrelen omdat het o zo geliefde huisdier van een ander jouw tuin in komt om ze op te vreten.

Maar ook katten vond ik ooit leuk! Vroeger toen ik nog geen kinderen had en in een flat woonde. Mijn twee katten waren binnenkatten, mijn katten waren niemand tot last. Totdat we gingen verhuizen naar een eengezinswoning en we een baby kregen. Binnen waren ze mij tot last omdat ze steeds de warme schone zachte plekjes van onze baby opzochten, deze plekjes vervolgens met hun nagels sloopten en met hun vacht en pootjes bevuilden en buiten waren ze me ook tot last omdat ze daar naar mijn mening andere tot last waren. De kat die al geen lieverdje was werd door het 'wilde' buitenleven een nog groter kreng en uiteindelijk was de maat vol. Ze moesten weg. Een beslissing die ongetwijfeld niet bij iedereen in goede aarde valt maar voor mij zijn en blijven dieren echt alleen maar dieren. Mijn kind(eren), mijn gezin staat boven alles.

Nee honden en katten komen er hier niet meer in, ik vind ze niet leuk meer. Wat ik ooit leuk aan ze vond? Ik heb geen idee, ik zie het niet meer... dat ligt waarschijnlijk bedolven onder een hele grote laag dikke dampende stront!

Prachtig!

2010-11-10T09:27:00.000+01:00

Van de pak-em-beet 200x dat ik het filmpje gezien heb zal ik het zo'n 200x met natte ogen hebben gezien. Een moeder en dochter die prachtig samen dansen. Ik kan er niet naar kijken zonder dat de tranen in mijn ogen springen.. het ontroerd me.. keer op keer maar weer...

Jaja.. I know.. hormonen...

Ben Türkçe konuşmak?

2010-11-03T12:09:00.001+01:00

"Zeg.. spreek ik Turks??!"... 4x heb ik haar gevraagd d'r schoenen en jas op te ruimen en als ze na de 4de keer nog geen aanstalten maakt om ze op te ruimen begin ik mijn stem te verheffen. Ik weet dat ze dondersgoed hoort én begrijpt wat ik zeg alleen wil ze het niet horen. Mijn kleuter kijkt me boos aan..."Ik heb gewoon geen zin ja!".. En ze zakt languit op de bank. Daar sta je dan met je goede bedoelingen.. wat zou Super Nanny zeggen? Wat behoor ik nu te doen... straffen en mijn kind boos op de gang zetten, begripvol door de knietjes zakken en op ooghoogte mijn stronteigenwijze kleuter uitleggen dat schoenen en jassen niet midden in een woonkamer thuishoren!? Waar is die perfecte opvoeder als je haar nodig hebt?
We komen net terug van boodschappen doen, ik sta nog uit te puffen van het fietsen op m'n volgeladen fiets, mijn dikke buik staat op spanning en ik heb het warm.. om me heen dartelt een mama roepende peuter die dat ene knoopje van d'r jas maar niet open krijgt en daar eigenlijk ook geen hulp bij wil en op het aanrecht staan 2 plastic tassen vol boodschappen te wachten om uitgepakt te worden. Ik heb helemaal geen zin om lekker pedagogisch verantwoord als een eeuwig begripvolle oermoeder mijn kleuter dat uit te moeten leggen wat ze al lang weet.
"Opruimen.. NU.. of ik gooi elke schoen en elke jas van jou die ik in dit huis vind in de prullenbak!".. brul ik. Het werkt.. ze laat zich moeizaam van de bank zakken en tergend traag ruimt ze haar schoenen en jas op.. "Ik was even druk hoor!".. wordt me toegesnauwd. "Druk met wat?" roep ik boos.... "met 4 zijn??!"...

Het valt niet altijd mee... opvoeden. Ik word heen en weer geslingerd tussen genieten en frustreren.. tussen goed en fout. Mijn eind vorig jaar aangeschafte 'voor gezinnen' agenda staat boordevol geweldige tips en ik kan nu tegen het einde van het jaar concluderen dat mijn uitbarsting dus eigenlijk goed fout is. Bij de gebruiksaanwijzing voor dwarse kinderen staat namelijk o.a. het volgende.. 'Ga niet schreeuwen en blijf kalm, hoe moeilijk dat soms ook is. Als je stoom wilt afblazen, doe dat dan bij je partner of bij een ouder of vriend(in).' Het is zo makkelijk gezegd om kalm te blijven maar in de praktijk werkt het bij mij thuis in ieder geval lang niet altijd. Ik weet dat schreeuwen en dreigen niet echt onder een positieve noemer vallen maar dat werkt nou juist vaak wel! Ik vraag me dan ook serieus af of de schrijver van dit stukje kinderen heeft.. en zo ja dan wil ik wel een weekje meekijken in dat gezin. Dan wil ik leren hoe ik altijd de kalmte en rust kan bewaren en toch zorgen dat mijn kinderen naar mij luisteren.
Als ik vanuit de badkamer mijn dochter zeg dat ze even moet komen om d'r tanden te poetsen snapt mijn kind prima wat er moet gebeuren alleen als ze eerst even d'r 43 armbanden die in een mandje op haar kamer liggen opnieuw wil sorteren komt ze niet. Wat is dan de bedoeling.. dat ik vooral lekker kalm daar in die badkamer met een tandenborstel blijf wachten tot mijn dochter vind dat het tijd is om te komen? Of moet ik het nog 8x vol kalmte vragen tot er een kwartier voorbij is en ze dus alsnog op haar dooie gemak al haar armbanden heeft kunnen sorteren... of moet ik in alle kalmte met tandenborstel naar haar kamer gaan zodat ik daar kalmpjes haar tanden kan poetsen terwijl zij haar armbanden sorteert? Ik ben dus zo'n soort moeder die daar in die badkamer steeds bozer met een tandenborstel sta te zwaaien en te roepen en wordt daar zelf alles behalve blij van. Er zijn zelfs wel eens keren dat ik echt als een viswijf mijn kind toe sta te bléren dat ze moet luisteren en dan baal ik echt vreselijk van mezelf. Ik wil namelijk helemaal geen schreeuwende moeder zijn maar ik wil ook geen moeder zijn die als een soort sloof in dienst van haar kinderen staat. Ik sprak ooit eens iemand die beweerde dat ze nooit haar stem zou verheffen tegenover haar kind.. hoe zij haar toen nog enige kind aansprak als hij stout was was bijna eng zo veel 'zen'..., ik weet dat ze er ondertussen nog 2 schatjes bij heeft gebaard en vraag me af of ze nog steeds zo veel 'zen' is. Ik kan me er namelijk maar bar weinig bij voorstellen...

En ach.. 'zen' hoef ik ook helemaal niet te zijn, en keurig gedresseerde Von Trapp kindertjes hoef ik ook niet. Zowel mijn offsprings als ik zijn gezegend met een flinke dosis temperament (om het beestje maar een naam te geven) en het onmogelijke verwachten is niet mijn manier van doen. Maar het bij tijd en wijle valse heks gevoel bevalt me ook niet! Ik wil een gulden midden weg.
Ik wil dat mijn kinderen snappen dat het hebben van een eigen mening goed is. Dat ze zelf ook heus wel beslissingen mogen maken en echt niet altijd alleen maar ja en amen hoeven te zeggen. Maar ik wil ook dat ze weten dat ze dingen soms gewoon moeten! Er zijn nou eenmaal regels en goede manieren waar ze zich aan dienen te houden en ik zou ze dat allemaal zo graag bij willen brengen zonder teveel strijd, zonder geschreeuw en zonder gedreig. Ik weet zeker dat dat me ook best zou kunnen lukken... als ze eens naar me zouden luisteren...

Een beeld van Baby...

2010-10-26T08:29:00.001+02:00

Gisteravond zijn we weer naar ons kleintje wezen kijken, ditmaal ook in 3D. 'T kleine ding lag er alleen niet al te best voor, mijn placenta ligt aan de voorkant en mini lag niet alleen daar lekker met zijn gezichtje tegenaan ook zaten er steeds handjes en later zelfs voetjes in de weg. Maar na ruim een uur gingen we toch naar huis met 43 fotootjes en een idee van ons kleintje!

Hier een klein greepje uit de fotocollectie!

Een handje..

Een 2D profiel

Daar verscheen even een gezichtje

En nog een keer

Een glimlachje

Een voetje

En nog even baby's lenigheid in 2D

Vandaag precies 26 weken zwanger... nog maar een week of 13 tot we hem in het echt kunnen bewonderen! Ik ben zo benieuwd, als ik zo naar de echo foto's kijk gok ik dat ie op zijn grootste zus lijkt.... we zullen zien!

Hieperdepiep hoera!! De foto's!

2010-10-24T10:08:00.000+02:00

Terwijl de zon nog sliep pakte het kleine jarige feestvarkentje haar eerste cadeautjes al uit...

Met een beetje hulp van een nieuwsgierig zussie..

Het is.. het is.. het is.. BUMBA!

Een Bumba met geluid.. wat hebben we onszelf aangedaan. :D

In de middag kwam de visite met jawel.. cadeautjes!

Nog meer cadeautjes..

En nog meer cadeautjes..

En toen was er TAART!

Onze kleine Bumba fan greep gelijk naar de poppetjes..

'Nee nee.. eerst kaarsjes uitblazen Leentje!'

Ook een jarig peutertje kan héél boos kijken..

Hieperdepiepep.. HOERAAAAA!!!!

Blazen maar..

Leentje heeft de ideale hond gekregen.. het blaft, eet en poept niet!

Blij & Lief!

Een wieg voor ons poppenmoedertje...

Hey.. wat ligt daar nou onder tafel?

Een greep uit de cadeautjes..

Een greep uit de visite..

Een greep uit.. euh.. de restjes..

Hieperdepiep hoera!!

2010-10-23T07:45:00.000+02:00

Jaja, vandaag verjaart ons kleine meisje. Vanaf vandaag is ze geen dreumes meer maar een heuse peuter! Zo cliché.. maar wat vliegt de tijd toch!

Foto's volgen uiteraard snel!

Dikkie Dik speelt buiten

2010-10-19T18:39:00.001+02:00

De kleuren zijn door het inscannen overigens iets veranderd... de top van de boom en het gras zijn bijvoorbeeld eigenlijk gewoon groen en Dikkie Dik is oranje!

Genant..

2010-10-13T09:50:00.001+02:00

Ik vind dingen al gauw genant, ik kan er niks aan doen. Ik ben het type wat je never nooit niet in een Etos met een tubetje glijmiddel in haar mandje aan zal treffen... zelfs een zwangerschapstest valt bij mij in de categorie condooms, aambeienzalf en roze vibrators.. dat koop je gewoon niet zonder je dood te schamen bij de kassa!
Nou was ik vroeger nog véél erger... vroeger toen ik nog bij moeders thuis woonde en zij tot mijn grote opluchting verantwoordelijk was voor de voorraad wc papier in huis. Moeders kocht ook zonder gêne de nodige tampons en maandverbandjes.. en als ik heel lief keek hopte ze zelfs voor me even de Etos binnen voor juist.. die condooms.
Maar de dag dat ik mijn vleugels uitsloeg brak aan en om nou moederlief te gaan bellen om te vragen of zij even naar de winkel ging voor wat tampons en wc papier terwijl ik er zelf notabene bovenop woonde vond ik ook weer iets te ver gaan....

Er zat niks anders op.. ik moest me over mijn schaamte heen zien te zetten. Gelukkig liggen tampons gewoon binnen handbereik. Tussen allemaal vrolijk gekleurde doosjes en pakjes lag mijn vertrouwde o.b.. ik griste het doosje mee, legde het onderin mijn mandje en gooide er gauw wat andere boodschapjes bovenop. Terwijl ik naar de kassa liep keek ik goed de winkel rond of ik niet toevallig een bekend gezicht zag... want stel je toch eens voor zeg.. gesnapt met tampons in je mandje! Ik zocht met zorg een cassiëre uit (een vrouwelijke uiteraard) en legde mijn boodschapjes op de band.. de tampons weggemoffeld onder de rest. (Met de megapakken wc papier van 32 rol gaat dat wegmoffelen trouwens wel een stuk moeilijker... eigenlijk staat het zelfs best stom.. zo'n tros bananen op zo'n mega pak...) Het is wel eens gebeurt dat vlak voordat ik aan de beurt was de cassiëre besloot 'effe te gaan lunchen' en dat een collega het overnam... stond je ineens alsnog met je doosje tampons in de rij bij een opgeschoten puberjochie.. genant!

Wat ik toen nog niet wist maar nu na in totaal bijna 105 weken zwangerschap achter me en nog zo'n 15 in het vooruitzicht wel weet is dat tampons en wc papier echt lachertjes zijn als het gaat om genante artikelen. Neem alleen al die zwangerschapstesten... die heb ik in alle drie de gevallen uiteraard niet zelf gekocht.... dat heeft mijn lief gedaan... de laatste keer maakte hij wel een klein foutje door eerst met een thermometer thuis te komen maar dat kan natuurlijk de beste overkomen.

Maar met zo'n testje heb je het nog niet gehad... dan begint het feest pas!

Moeders voor Moeders komt langs.. of ik even wat urine klaar wil zetten. Tegenover me aan tafel een wildvreemde mevrouw die met een serieus gezicht met een pipetje in m'n urine zit te vissen.. gelukkig was het al afgekoeld.
Tijdens 2 van de 3 zwangerschappen heb ik met mijn allerliefste stemmetje respectievelijk moeders en zussie opgebeld met het verzoek een tubetje aambeienzalf voor me te halen... voor m'n wallen natuurlijk.. slapeloze nachten.. je kent het wel. Ik voel me gezegend met een moeder en zussie die zonder problemen de apotheek voor me binnen willen wandelen om mij van mijn ehm.. wallen af te helpen want oeh buiten dat ik op die momenten om een of andere vage reden even liever niet op de fiets stapte denk ik ook niet dat ik het daar oog in oog met een apotheker mijn strot uit had kunnen krijgen. Ik zou waarschijnlijk thuisgekomen zijn met een doosje paracetamol.

Denk je het wallen probleempje onder controle te hebben raak je zo knetter geopstipeerd dat er eigenlijk niks anders op zit dan jammerend de huisarts te bellen met de vraag of ie iets voor je heeft om de boel weer enigzins in beweging te krijgen. Fluisterend melde ik aan de apothekersbalie dat ik een receptje op kwam halen.. voor mijn neus werd een flesje Lactulose op de balie gezet.. gauw in m'n tas en met een stoïcijns gezicht gewoon relaxed de apotheek uitlopen. Alles cool man..
De boel weer in beweging, de wallen in ruste en toen begon het te jeuken... nee.. niet daar.. maar daar! Sodeju.. brand! Dag 1 was ik nog in de veronderstelling dat die irritatie morgen wel over was, dag 2 hing ik om 8 uur al aan de telefoon. Ik wil zo'n ei en ik wil hem nu!! Rennend naar de apotheek.. dolblij was ik met mijn ei en mijn zalfje... de redding was nabij!

Na 9 maanden zwangerschap komt er als toetje nog een geboorte. Nooit eerder heb ik in zo'n korte periode zo veel verschillende mensen tussen mijn benen gehad. Elke dag een ander, zelfs mijn lief wist af en toe even niet waar hij kijken moest als er weer eens een oude man zijn vingers onderin zijn geliefde stopte. Hield ik de eerste keer nog angstvallig de knietjes bij elkaar, de 8ste (of was het de 9de) keer lag ik al wijdbeens voor de gyneacoloog uitgesproken was. Het deed me op een gegeven moment weinig meer.. dat kind dat moest er gewoon uit!
Mijn eerstgeborene had er duidelijk geen zin in.. het werd uiteindelijk maar een keizersnede.. en ook de tweede is via de nooduitgang ter wereld gekomen. Dat heeft zo z'n voordelen als ik de genante 'ik word rood tot achter mijn oren verhalen' van ingeknipte en uitgescheurde vriendinnen mag geloven. Maar ik kan je zeggen dat dagenlang zo'n plaszak aan je bed in het zicht voor iedereen en het feit dat de eerste dagen je down there verschoond moet worden door vreemdelingen omdat je er zelf onmogelijk bij komt ook niet echt charmant voelt.

Grensverleggend werkt het.. zo'n zwangerschap. Tampons, wc papier.. ik durf het ondertussen allemaal zonder gêne te kopen.
Gistermiddag vond ik weer de bekende Lekker in het Leven bonnen op de deurmat, 5 pakken Always voor de prijs van 3. Ik ben even naar de Etos.. inslaan voor strakjes.. ergens eind januari!

Club Sandwich... lekker simpel...

2010-10-09T20:05:00.000+02:00

Het moment was daar.. de iedere dag weer terugkerende vraag kwam voorbij.. "Wat eten we vanavond schatje?'.. Maar deze keer moest ik mijn lief het antwoord schuldig blijven. Het was zaterdagmiddag, we zaten in de auto en ik had nul komma nul inspiratie... "Nou weet je.. ik vind vandaag wel een mooie brooddag".. mompelde ik terwijl ik naar de voorbijrazende auto's staarde.. "Ik maak wel een tosti ofzo!".. Vanachter het stuur kwam antwoord.. "Oh nou weet je... als we toch brood eten.. kun je dan niet van die lekker belegde broodjes maken... met kip en spek enzo!".... "Ik euh.. dacht meer aan iets simpels eigenlijk.."... "Dat is toch simpel... het is toch gewoon een belegd broodje?"... Mijn lief was enthousiast... en ik ging overstag.

Bij de supermarkt stopte mijn lief zodat ik de ingrediënten voor het lekkere simpele broodje kon halen....

Ingrediënten voor 4 sandwiches
12 sneetjes casino wit
Mayonaise
IJsbergsla
3 kipfilets
4 grote plakken achterham
4 grote plakken jonge kaas
12 reepjes ontbijtspek
Zout & Peper
Olie

Ook nodig
8 cocktailprikkers
Keukenpapier
Broodrooster

Eenmaal thuis dook ik de keuken in om er een flinke tijd later met broodjes weer uit te komen... want hoe simpel een belegd broodje dan ook mag klinken.. dit broodje vereist toch wel iets meer werk dan het gemiddelde broodje.

Werkwijze
Snij de kipfilet in stukken van gelijke dikte en bestrooi de stukken kipfilet met peper en zout. Bak de kipfilet in een pan met een scheutje olie goudbruin. Bak ook de ontbijtspek knapperig en rooster ondertussen het brood. Laat de kipfilet en ontbijtspek op een bord met wat keukenpapier uitlekken en afkoelen. Snij de ijsbergsla fijn. Besmeer 4 sneetjes geroosterd brood aan 1 zijde met de mayonaise, leg hierop wat fijngesneden ijsbergsla en daar bovenop wat stukken kipfilet. Besmeer 4 volgende sneetjes geroosterd brood aan 2 zijden met de mayonaise en leg deze op de kipfilet. Leg daar bovenop de plak ham, de plak kaas en 3 reepjes ontbijtspek. Besmeer 4 volgende geroosterde broodjes aan 1 zijde met mayonaise en leg deze met de besmeerde kant naar beneden er bovenop. Steek in 2 hoeken tegenover elkaar een cocktailprikker om de sandwich bij elkaar te houden en snij de sandwich schuin door de midden.

Tip: In plakjes gesneden tomaat ertussen is ook erg lekker!

Eet smakelijk!

Angst is verlies van realiteit

2010-10-05T13:21:00.001+02:00

Als je alle tandheelkundige behandelingen die ik in mijn leven gehad heb uit zou willen printen zou je zo'n beetje en heel pak A4-tjes nodig hebben. De kaakchirug en tandarts hebben beide elk op z'n minst een mooie nieuwe Gooische bolide aan mij verdiend. Je zou dus denken dat ik wel wat gewend ben en voor een ingreepje meer of minder mijn hand niet omdraai maar niets is minder waar. Ondanks het vooruitzicht van een fikse rekening ben ik een nachtmerrie voor menig tandarts, ik ben een dramapatient en heb dan ook een aantal tandartsen versleten voor ik er een gevonden had die met mijn panische angst wist om te gaan. Nu ik al een aantal jaren bij deze man over de tandartsvloer kom en we elkaar hebben leren 'kennen' ben ik wat rustiger geworden. Wat er anders is aan zijn verdoving weet ik niet maar het was de eerste tandarts die me met die gemene spuiten daadwerkelijk wist te verdoven.. krijste ik bij zijn voorgangers nog moord en brand, al bij zijn eerste behandeling dacht ik..'Verhip.. de verdoving verdooft!'...
Het blijft drama, het blijft 3 x zuchten en natte oogjes werk maar gillend als een speenvarken op de slachtbank lig ik niet meer in de blauwe tandartsstoel. Scheelt overigens ook dat ik de laatste jaren geen gaatjes of iets dergelijks heb..

Hoe anders is het wat de kaakchirurg betreft.... jarenlang was ik trouw aan de enige echte dokter C. De man die bekend stond als een slager, als een botte onvriendelijke man was mijn held.
We begonnen ooit ergens in de eerste helft van de jaren '90 een beetje stroefjes... Als een valse kat lag ik te gillen en haalde ik uit... hij sloeg me in mijn gezicht in een poging me tot de orde te krijgen. Luttele minuten na aanvang van de behandeling wist ik me krijzend uit mijn benarde positie te bevrijden en rolde ik over de grond onder een in de ruimte aanwezige tafel. Gehuld in groene doeken en met een klem in mijn mond zat ik kwijlend onder tafel te brullen dat ie op moest sodemieteren en na een aantal vruchteloze pogingen van hem en zijn lieftallige assistente om mij weer in de behandelstoel te krijgen liep hij inderdaad boos weg.
Bij terugkomst deelde hij me mee dat ik me 'beneden' mocht melden, er werd zo op de zaterdagmiddag (ik leed helse pijnen en was een spoedje) eventjes een o.k. team voor me in gereedheid gebracht. Wat een uitvinding! Ik viel in slaap, ik werd wakker en het leed was geleden! Dit beviel niet alleen mij erg goed, ook dokter C. zag dit als dé oplossing. Na deze behandeling volgden nog een stuk of 6 apex resecties.. en allen heb ik slapend doorgebracht. Niet elke keer kwam ik even lekker uit de narcose maar dat nam ik graag voor lief.. alles om die vreselijke pijn van toen maar te vermijden.
Dokter C. en ik snapten elkaar, dokter C. was mijn held.

En toen ineens kreeg ik weer pijn.. na zeker een jaar of 3 rust in mijn kaak gehad te hebben werd ik op een ochtend wakker met het gevoel alsof iemand een brandende spies in mijn bovenkaak had geramd. Ik deed mijn ogen open en voelde gelijk de angst door mijn lijf razen.. want nu was het anders.. nu was mijn lijf niet alleen van mij maar ook van mijn baby!
Het ging wel over hield ik mezelf voor, gewoon een geïrriteerde kaakholte ofzo... trekt wel bij. Vanwege de baby in mijn buik bleef de ibuprofen in het medicijnkastje, het was de paracetamol die me hier door heen ging helpen.
Op zaterdag, dag 3 werd ik 's avonds ziek, hoe graag ik ook wilde dat het niks was.. er zat toch echt een ontsteking in mijn lijf. Klappertandend en tollend op mijn benen belde ik de huisartsenpost voor advies, ik kreeg een antibiotica kuur en moest maandagochtend gelijk de kaakchirurg bellen. Die maandagochtend schrok ik, mijn held.. mijn dokter C. was met pensioen! Zomaar ineens was hij er niet meer.. zomaar ineens voelde ik me aan mijn lot over gelaten....

Verward en vermoeid had ik ineens voor de dinsdagochtend een afspraak in het ziekenhuis in Hilversum. Daar stond ik dan ziek, zwanger en met een rits slapeloze nachten op mijn naam aan de balie en het mokkel aan de andere kant van die balie kon alleen maar zeuren over een verwijsbrief van de tandarts. Ik wilde huilen, heel hard huilen... zeggen dat ik zo veel pijn had, zo bang was, zo moe was en dat ik de wanhoop nabij was maar ik kreeg de kans niet... ook mijn ponsplaatje vond ze niet goed genoeg dus mocht ik mezelf weer naar beneden slepen voor een nieuwe...
Eenmaal weer op de poli werd ik na een aantal minuten naar binnen geroepen door een assistente die het ook niet kon laten te zeuren over een verwijsbrief van de tandarts. Ik brak.. huilend deelde ik mijn verhaal maar het leek maar half aan te komen. Ik kreeg een zakdoek in mijn handen geduwd en werd met de tranen nog op mijn wangen weer in de volle wachtkamer gezet waar ik moest wachten... en wachten.. en wachten... Na 3 kwartier wachten deelde ik het baliemokkel mee dat ik naar huis moest, tijd voor een behandeling was er nu niet meer omdat ik mijn oudste van school moest halen. "Prima.. maar denk maar niet dat je nog eens kan bellen en ik je weer op zo'n korte termijn laat komen!".. werd me meegedeeld.. ik kreeg mijn ponsplaatje weer in mijn handen geduwd en vertrok.
Na slapeloze nacht nummer 6 besloot ik die woensdagochtend de tandarts te bellen maar wat een pech... tandarts een weekje weg! Gelukkig deelt hij zijn praktijk met een eveneens vriendelijk tandarts die me aan het einde van de ochtend wel even wilde zien. Hij hoorde me aan en besloot dat hij gezien mijn zwangerschap geen onnodige foto's zou maken maar op mijn ervaring zou vertrouwen. Ik kreeg een verwijsbrief voor een apex resectie mee en belde bij thuiskomst gelijk de kaakchirurg in Blaricum. Wat een verademing, de dame aan de telefoon was een en al vriendelijkheid en meelevendheid, ik mocht diezelfde middag nog komen!

Trillend zat ik in de wachtkamer, het voelde zo vertrouwd maar toch zo nieuw en anders. Ik mocht naar binnen, mijn buik werd beschermd en mijn hoofd ging in een röntgenapparaat. Op een stoeltje in een rustig gangetje mocht ik even wachten, de baby begon op mijn blaas te drukken. De eerste de beste die langsliep vroeg ik of er tijd was om nog even te plassen. Na nog geen 2 tellen terug op mijn stoeltje in de gang werd ik de behandelkamer in geroepen.. een vriendelijke arts stelde zichzelf voor als dokter B. Ik kroop de stoel in, er werden instrumenten klaar gelegd en er werd gevraagd naar mijn zwangerschap. Het voelde bijna als een warm bad zo veel vriendelijkheid en interesse. Met een spuit in zijn hand zat dokter B. naast me... de spuit kwam dichterbij en de paniek sloeg toe............

34 jaar, moeder van 2 en zwanger van de derde maar ik voelde me een klein nietig wezen, een meisje van 18 wat met haar angst geen raad wist. In een razend tempo vloog ik terug in de tijd en begon te hyperventileren.. het voelde onecht.. ik wilde wakker worden en aan de dag beginnen. "Knijp maar in mijn hand" hoorde ik en ik voelde een venijnige prik in mijn bovenkaak.. en nog eentje.. "Denk aan je baby, kalmeer nou even..".. Mijn baby.. mijn arme kleine baby in mijn buik.. ik dacht aan mijn baby en hapte naar lucht. "Nog 1 prik aan de binnenkant".. PIJN! Pijn wat deed dat een pijn... ik kreeg geen lucht meer, ik piepte en gilde... "Niet gillen, dat is niet nodig.. kalmeer nou".. Mijn ademhaling zat hoog, het deed pijn op mijn borstkas. Er ging een doek over mijn ogen en een felle lamp ging aan....

Hoe lang het geduurd heeft.. ik kan het je niet vertellen. Ik voelde klemmen, geboor, gepor en meer maar geen pijn! Gedurende de behandeling kreeg ik mijn ademhaling weer onder controle, ik gaf me over. Toen doker B. met naald en draad in de weer was realiseerde ik me dat ik het gedaan had! Ik was blijven liggen! Na jaren, jaren en nog meer jaren van weglopen was ik nu gebleven. De lafaard had ineens wat moed gevonden... moed wat diep weggestopt in een warm plekje in mijn buik zit. Moed waarmee ik mijn angst heb moeten overwinnen en waardoor ik nu kan concluderen dat de ingreep best mee viel... ben ik daar al die jaren nou zo panisch voor weggerend?

Op zoek naar kabouters!

2010-10-01T22:25:00.000+02:00

Het hele bos doorzocht maar helaas, niet gevonden...

We gaan het binnenkort gewoon nog eens proberen!

De Redressiehelm - deel 10

2010-09-28T21:05:00.001+02:00

De redressiehelm,.. wij kijken er op terug maar voor velen is het het hier en nu of staat het nog te gebeuren.

We zijn nu een jaar verder... op maandag 28 september 2009 schreef ik in m'n laatste redressiehelm blogje dat Elena haar helmpje de kast in ging en tot op de dag van vandaag staat hij daar nog. Op het bovenste plankje helemaal achteraan staat hij niets meer en niets minder dan een herinnering te wezen. Zo heel af en toe kom ik hem weer tegen en denk ik weer even terug aan toen, aan hoe ik er zo vreselijk tegenop zag, mijn prachtige prinsesje met dat lelijke ding op d'r koppie. Maar het was een noodzakelijk kwaad, Elena haar hoofdje was door rugligging ernstig afgeplat, er moest echt wat gebeuren.

Hoewel ik nu kan zeggen dat het achteraf allemaal best meeviel snap ik de weerstand van ouders wiens kindje nog een helm moet krijgen maar al te goed. Het is gewoon niet leuk je prachtige kleintje met een helm op.

Ik heb gemerkt dat vele mensen via een redressiehelm gerelateerde zoekopdracht op Google op mijn blog terecht komen, vrijwel iedereen komt en gaat weer in stilte maar één iemand niet, een vreemdeling, die durfde het aan om mij te mailen...........

Beste Kirsten,

Via een zoekopdracht voor 'redressiehelm' kwam ik jouw blog tegen. Mijn dochtertje L., krijgt binnenkort een helm, en ik sta ook zelf een beetje (eigenlijk heel veel) te worstelen met de gemengde gevoelens die een helm met zich brengt. Dat contact van over haar hoofd aaien en kusjes geven moet ik eventjes opgeven, de vragen en blikken van volkomen vreemden als je naar buiten gaat, de gevoel dat je het slecht hebt gedaan als ouder, maar ook weten dat een helm eigenlijk zo nodig is voor de goede groei en ontwikkeling...eigenlijk alles wat jij erover schreef.

Ik vond het zo fijn alle blog posts van jou over de hele proces te lezen. Wij moeten nog naar de Akademisch Ziekenhuis Maastricht gaan voor de eerste afspraak en heb geen idee wat er allemaal te wachten staat, en hoe L. zal reageren met de helm.

Als ik de verbetering van Elena zie, voel ik me echt positief! En wat heerlijk voor jullie! Heel erg bedankt dat je jou ervaring en verhaal heb gedeeld. Dit doe ik normaal gesproken nooit en zal zeker op zijn minst heel raar zijn om zo'n email van een totale vreemde te ontvangen, maar ik moest je gewoon schrijven om dit te zeggen.

Met vriendelijk groeten,
R. V.

Ik ben je dankbaar R. dat je me gemaild hebt. Het is echt enorm fijn om te merken dat nou juist mijn blog, mijn verhaal, voor sommige zo herkenbaar is. Dat mijn ervaring met de helm ouders een wat positievere kijk op en vertrouwen in de helm kan geven. Ik hoop van harte dat er met jou meerdere ouders zijn die mijn blog lezen en er wat aan hebben.

Voor ons is de redressiehelm een toen, en ik hoop ook met heel mijn ziel en zaligheid dat dat zo blijft. Want hoewel het dus allemaal achteraf best meeviel wil ik liever niet ook nog een blauwe variant van de redressiehelm serie schrijven. ;)

En weg is ie....!

2010-09-23T09:46:00.000+02:00

Hij's weg! Foetsie.. spoorloos.. pleitte.... en ik snap er niks van. Gister was ie er nog... gister was ik nog in de onbevoorrechte positie om er 6x langs te mogen fietsen en hoewel ik het eigenlijk niet wilde er toch een blik in kon werpen. Gister speelde ik met de kindjes buiten en brulde ik "Weg daar!!" als 1 van 2 ook maar iets te dichtbij kwam.. en nu... nu is ie weg! Net zo onverwachts als ie er ineens stond is ie ook ineens weer weg...

Vorige week was grijze kliko week, in al mijn naïviteit had ik verwacht dat de heren van de vuilnis ons er wel vanaf zouden helpen... dat zij in hun hele grote vuilniswagen wel een heel klein plekje over hadden voor deze doorn in mijn oog. Maar helaas... heb ik mijzelf die ochtend overtroffen door zo stoer te zijn geweest om het emmertje met hulp van een hele hoop lagen papier een paar metertjes vanaf z'n discrete plek waar ie door een andere moedige buurtbewoner neer was gezet naar een plekje midden tussen de grijze kliko's te manouvreren... de heren van de vuilnis hebben keurig om het emmertje heen gewerkt. Resultaat een emmertje stucadoorspoep aan het begin van de parkeerplaats. Later heeft een buurtbewoner het emmertje weer een metertje terug geplaatst op wat onkruidjes keurig tussen een boom en een paaltje.

Vanmorgen stapte ik op de fiets... keek uit gewoonte richting de plek maar zag.. niks! Ja.. ik zag een boom.. en een paaltje en wat onkruid.. maar ik zag niet dat wat ik verwacht had te zien! Terug van school toch nog maar een keer goed kijken.. maar hij was echt weg!

2 weken lang heeft ie onze parkeerplaats ontsierd, 2 weken lang is er bij de al bestaande inhoud regen gekomen en werd de inhoud te ranzig om hier te beschrijven. 2 weken lang heb ik me groen en geel geëgerd en me afgevraagd of we er ooit nog vanaf zouden komen.
En nu is ie dus weg.. zomaar opeens spontaan. En ergens kan ik dat niet uitstaan want wie oh wie heeft dat toch gedaan? Wat is er met het emmertje gebeurt? Ik wil het weten!

Kleine kuikens...

2010-09-20T07:31:00.000+02:00

...worden groot!

En dus werd het tijd voor een nieuw kuikenonderkomen.

Vanaf een kartonnen doos op de zolder zijn ze naar een grote houten bak naar de schuur verhuist. Eenmaal daar kregen de 5 broedmachine kuikens na enige tijd gezelschap van de 3 kloekkuikens zodat moederkip weer haar eigen ding kon doen.

De houten bak werd voor de 8 rap groeiende kuikens te klein. Ze sprongen er uit en gingen op ontdekkingstocht door de schuur. De warmtelamp werd uitgezet en nadat we via marktplaats een mooi hok op de kop hebben getikt besloten we om na een week zonder lamp het 6 weken oude (kleffe) achttal naar een eigen buitenhok te verplaatsen.

Dit alles gebeurde onder toeziend oog van de buurvrouw......

En nu.... nu staan er 4 hokken in de tuin...

1 voor de hennen

1 voor de kuikens

1 voor de konijnen

En 1 voor de bitchkip....

Bij het hok van marktplaats zat een bonus... dit arme hennetje werd zo gepest door de andere kippen of we die erbij wilden nemen. Liefdevol hebben wij het beestje in de kippenren erbij gezet.........

Nou gepest my *ss... binnen een minuut ontpopte dit schattige lieve mooie hennetje zich tot een eersteklas bitch! 7 kippen waarvan een aantal een stuk groter dan zij en ze valt ze allemaal aan! We hebben het kleine überkrengetje maar even apart gezet....

Halverwege....

2010-09-17T08:57:00.000+02:00

Het is 20.05 uur... m'n papa staat voor de deur.. "Moeten jullie niet opschieten?" Ik kijk op de klok.. "Pa.. 't is net 8 uur.. het is maar 20 minuutjes rijden naar Hilversum hoor.".. "Ja nou.. jullie moeten misschien nog zoeken en zo.. kwart voor 9 moeten jullie er zijn toch?"...
Als we op het punt van vertrekken staan check ik nog even gauw mijn agenda.. geen idee waarom maar ik doe het.. tot mijn schrik zie ik daar alleen niet het verwachtte 20.45 uur staan.. oops.. er staat 21.15 uur.. da's dus kwart over negen in plaats van voor.. ehm..
20.12 uur.. m'n lief staat al buiten en opa nesteld zich met afstandsbediening en de tv zacht want stel je voor dat hij het eventuele gepiep van 1 van zijn kleindochters mist in de voor de tv getrokken stoel en ik besluit maar even niets te zeggen. Eenmaal in de auto stelt mijn lief TomTom in.. "Euh liefje.. ik moet je wat vertellen.. ik ehm.. heb me een heel klein beetje vergist... klein beetje maar hoor!" Bedenkelijk word ik aangekeken.. "Ja nou weet je, de afspraak is om kwart over en niet voor negen!"...

Het leuke aan Hilversum is is dat het een soort doolhof is... al weet je exact waar je wezen moet, als je 2 maanden niet geweest bent kan de weg er naar toe ineens weer heel anders lopen. Prima plaats om een half uurtje extra in rond te rijden dus. Wegopbrekingen, verkeersomleidingen, nieuwe hobbels, ouwe bobbels, onbekende kruisingen en vers aangelegde straten.. we hebben het allemaal weer ontdekt!

Halverwege de zwangerschap ben ik nu.. en zo dement als een deur! 20 weken zwanger en dus mocht ik me bij het echobureau melden voor het structureel echoscopisch onderzoek.. oftewel de 20 wkn echo! Het is mijn derde zwangerschap en de kriebels in mijn buik leken ook wel 3x zo erg. Meer dan ooit tevoren ben ik me deze zwangerschap enorm bewust van het feit dat een gezond kind krijgen geen vanzelfsprekendheid is. Vol spanning keek ik dus ook uit naar de echo.

Routinematig ging de echoscopiste rap over mijn buik, de baby werd uitvoerig bekeken en elke keer als de echoscopiste iets bekeek en haar o.k. stempel gaf voelde ik een golf van opluchting door mijn lijf gaan.
'Een prachtig kind, helemaal zoals het hoort' was haar eindconclusie.... en na een kleine 20 minuten stonden lief en ik met een rijtje foto's van het kleine ding blij en opgelucht weer buiten.

Oh en ja.. het is nog steeds een jongen! :D

1 nieuwe site en 1 nieuwe naam..

2010-09-15T09:25:00.004+02:00

Het was tijd voor iets nieuws... hoewel de naam zussieenik voor mijn gevoel echt bij me hoort was het tijd voor verandering. Buiten het feit dat ik aardig door mijn 'wat zal ik nu weer op de site zetten' inspiratie heen was is zussieenik met een broertje op komst natuurlijk ook niet meer echt aan de orde.
Sja.. maar dan? Ik wilde graag een site waar ik van alles en nog wat op kan zetten.. wat overal en nergens over gaat en wat een naam heeft wat lekker blijft hangen.

Het is........ www.kaasmetjam.nl geworden!

Mijn blog blijft gewoon mijn oude vertrouwde blog... maar omdat mijn blog een kijkje in mijn wereld is heb ik besloten er wel een ander (wat simpeler) naamlabeltje aan te hangen. Vanaf heden is mijn blog te vinden op www.kirstenswereld.nl.

Typ je nog (per ongeluk) mjjn oude blogspotadres in? No worries.. je komt vanzelf op de juiste plek terecht! Hetzefde geldt voorlopig voor de zussieenik site.. typ je dat adres in, eindig je op www.kaasmetjam.nl.

Ik hoop dat jullie gezellig mijn sites blijven bezoeken!

X

Het emmertje van de stucadoor...

2010-09-10T10:59:00.000+02:00

Het is tijd voor school en ik ga de deur uit.. op de parkeerplaats gelijk buiten de poort zie ik de bus staan. Beduusd kijk ik.. 'Huh..heeft m'n lief de auto laten staan?'.. Maar dan valt het kwartje.. het is dezelfde.. maar dan een andere! Het is nog vroeg dus echt lekker helder ben ik dan nog niet. Vanuit mijn ooghoeken zie ik een wit t-shirt achter het stuur bewegen. Ik stap op de fiets, kijk nog eenmaal om en zie op de zijkant van de bus iets van Stucadoor huppeldepup staan.

Als ik terugkom is de bus weg maar op de plek waar deze stond staat nu midden op de parkeerplaats een emmertje.. zo'n emmertje van stucadoorspul ofzo. 'Oh.. zou hij die vergeten zijn?' Denk ik. Het is nat, vies, koud weer en Leentje en ik willen naar binnen... dat emmertje dat ruim ik later wel op.
De rest van de dag moet ik nog een paar keer de deur uit maar echt aandacht voor het emmertje heb ik niet meer.. ben vooral bezig met balen dat ik door het vieze natte weer moet!

Aan het einde van de dag komt m'n lief thuis.... "Nou ja zeg!!" zegt ie verbaasd... "Er staat een emmertje op de parkeerplaats.. ik loop er heen om het op te ruimen (netjes he.. doet ie beter dan ik!) ligt er een drol met wc papier in! Daar ga ik niet aan zitten hoor!".. "Wat zeg je nou.. een drol??!".. "Ja zo zag het er in ieder geval uit, ik heb het niet van dichtbij bestudeerd!".. Verbaasd kijk ik hem aan... ik vertel mijn lief van het stucadoorsbusje en baal als een stekker dat ik niet goed op de naam gelet heb!
"Ja en nu... ik heb geen zin in een emmertje stront van een of andere bouwvakker in m'n kliko!" zeg ik.... "Ja ik weet ook niet waar we het moeten laten.. we laten hem wel staan.." zegt m'n lief.. "Als ie er dan volgende week nog staat zetten we hem wel bij de kliko's aan de weg."..

Tot op heden heeft niemand het emmertje op durven ruimen..(sja..waar laat je zoiets?) het emmertje is ondertussen wel door 1 van de buren iets discreter weggewerkt maar hoe je het ook went of keert... er staat nu dus al dagen een emmertje stucadoorspoep op het parkeerplaatsje naast ons huis... wat een ranzig idee he!

Kuikenuitje..

2010-09-06T08:11:00.002+02:00

Moederkip en haar kuikens mochten even heerlijk buiten het hok rond scharrelen..

En wat hebben ze daar van genoten!

Zowel moeder als kuikens lagen heerlijk te rollen in de aarde..

Gingen op ontdekkingstocht...

En genoten zichtbaar van het heerlijk warme zonnetje!

Omdat we in de schuur nog 5 (broedmachine) kuikens hebben besloten we die ook kennis te laten maken met de wereld buiten de schuur..

Nog wat onwennig hobbelden ze tussen hun soortgenootjes door.. het leek wel one big happy family!

Tot moederkip langskwam en wat lekkers op de grond zag liggen...

Met haar kloekgeluiden riep ze haar jongen bij zich om te komen eten..

Haar 3 kuikens haasten zich naar mama.. terwijl de overige 5 duidelijk niet begrijpend hoe of wat van een afstandje toe bleven kijken...

Na een paar minuten konden ook deze kuikens echter hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en gingen voorzichtigjes achter hun soortgenootjes aan!

Het stel heeft genoten van hun 'uitje'.. prachtig om te zien!

Na een tijdje ging moeder met haar kuikens terug naar hun eigen nest en de 5 broedmachinekuikens weer naar hun nestje (en lamp) in de schuur...
Bij elkaar zetten kan (nog) niet, zo buiten vind moeder het allemaal best maar in haar nest wordt geen enkele andere kip getolereerd.. ook geen kuikens!

Overgenomen...

2010-08-31T20:57:00.002+02:00

Ik ben totaal, compleet en volledig overgenomen... ik voel het door mijn lichaam razen.. ik voel alles veranderen en er is geen houden aan! Ik ben zwanger en mijn lijf is totaal oncontroleerbaar. Mijn gedachten, mijn emoties,.. er gebeurt van alles en niks en ik.. ik sta erbij en kijk ernaar. Het is m'n derde zwangerschap en het lijkt echt per zwangerschap erger te zijn. Alsof mijn lijf de razende hormoon invasie herkent en zich gelijk maar overgeeft. Niks geen strijd, niks geen rustig aan opbouwen.. nog voor de test goed en wel droog was zat ik met een doosje Kleenex op schoot tussen mijn dochters in op het oranje zitkussen voor de tv te snotteren bij dé finale kus van de Prinses en de Kikker...

Tijdens mijn eerste zwangerschap had ik er vooral in het laatste trimester last van, ik voelde me een dik opgeblazen kamerolifantje, ik waggelde als een eend, snurkte 's nachts het hele blok wakker en jankte om alles. Warm eten en dan vooral vlees vond ik echt gruwelijk, ik moest elke 5 minuten plassen en had ik al gezegd dat ik echt om alles kon janken? Dat ook mijn lief nog wat onwennig was met een zwangere vrouw bleek wel toen ie na een bezoekje aan de videotheek thuiskwam met de film Hotel Rwanda... echt.. het snot liep er uit.. zulk janken! Gebruld heb ik.. met naast mij op de bank een verbouwereerde lief... als je goed keek zag je hem denken 'hoe heb ik zo stom kunnen zijn?!'..

Tijdens de tweede zwangerschap sloeg het in het tweede trimester ernstig toe, de eerste pak-em-beet 17 weken heb ik vooral heel veel en hele erge hoofdpijn gehad.. hoezo zwanger.. ik had hoofdpijn man! Na die 17 weken kwam ik 3 weken lang bij en met 20 weken kregen we een medische echo, het was alsof ik me vanaf toen pas realiseerde dat ik zwanger was.. verhip..er zit (weer) een mensje in mijn buik! En dat mensje.. dat moet er ook een keertje uit! HELP!!! De nogal moeizame geboorte van Feline stond me nog helder voor de geest en veroorzaakte letterlijk nachtmerries. Badend in het zweet werd ik 's nachts wakker.. alle rampscenarios kwamen in mijn hoofd voorbij. Nee.. bevallen.. dat is gewoon mijn ding niet.. ik had het 1 keer geprobeerd en dat eindigde in een groot fiasco, het is dankzij het ingrijpen van de gyneacoloog dat ik moeder heb mogen worden.. zelf bakte ik er niks van. Het idee van nog een keer dat hele beval en eindigen in de ok circus vloog me naar de strot, ik kon en wilde het niet nog eens zover laten komen. Huilend zat ik bij de beste man in zijn spreekkamer.. met 39 weken exact is Elena in alle rust via een geplande keizersnede ter wereld gekomen!

En nu... nu zit ik dus voor de derde keer verbaasd naar mijn groeiende buik te kijken, je zou denken dat ik het nu allemaal wel snap. Dat ik nu wel weet wat ik kan verwachten en hoe het allemaal zo'n beetje werkt maar niets is minder waar. Neem alleen al het feit dat we nu in plaats van een meisjesbaby een jongetjesbaby krijgen! Ik weet dat ik nu uitgelachen ga worden maar het voelt echt alsof ik de eerste vrouw op deze planeet ben die een jongetjesbaby op de wereld ga zetten, het voelt bijzonder en speciaal.. vreemd, onwennig en ow zo onlogisch.. maar ook zo geweldig, nieuw en spannend! Nog steeds verkeer ik in een soort van omschakelmodus, in een soort van ongeloof.

18 weken zwanger ben ik nu en niks is meer wat het was... de dozen Kleenex die ik de afgelopen weken heb volgesnoten zijn niet te tellen, ik ben pukkelig en geobstipeerd, als niemand kijkt neem ik stiekem al een waggelloopje aan omdat dat nou eenmaal fijner voor mijn al gebreken vertonende bekken is en mijn borsten bevrijd ik aan het einde van de dag uit een steeds krapper wordende bh. Te pas en te onpas leg ik mijn handen op mijn buik, ik snak naar rosbief, biefstuk en tartaar, ben moe, moeier, moeist en zie werkelijk overal zwangere vrouwen lopen. Ik geniet van de voorbereiding, van het uitzoeken van zijn naam, van het verzamelen van echte jongensspulletjes. Hoewel ik huilend dozen met meisjeskleding heb ingepakt om weg te geven kijk ik ook uit naar de jongenskleding die er voor terug gaat komen. Ik zoek naar een mooie kleur blauw voor op de muur in de babykamer en snuffel het net af op zoek naar hét kaartje.

Het is mijn derde en tevens mijn laatste zwangerschap, tussen alle pijntjes en ongemakken door probeer ik ten volste te genieten... want wat is en blijft het toch een wonder, een voorrecht om een baby in je buik te mogen hebben!

Het is bedtijd...

2010-08-23T22:03:00.000+02:00

Het is bedtijd... mijn lief drukt terwijl hij opstaat op het rode uit knopje op de afstandsbediening... checkt de deuren en gaat naar boven naar de badkamer waar hij zijn tanden poetst, hij loopt vervolgens naar de slaapkamer en laat daar waar hij staat zijn kleding op de grond vallen. Kruipt het bed in en slaapt al bijna...

Het is bedtijd... ik zet de computer uit, scan de woonkamer en keuken op lege glazen, bekers en al wat er nog meer in een vaatwasser kan. Terwijl ik een gevonden beker naar de keuken breng om in de vaatwasser te zetten raap ik onderweg wat snippertjes en een pluisje van de vloer. Ik zet de ondertussen gevulde vaatwasser aan, check voor de zekerheid ook nog even de deuren en doe het licht beneden uit.
Ik loop naar boven en gris uit de badkamer wat was mee op weg naar zolder.. een broekje van Elena met een poepvlek laat ik liggen. Op zolder staat mijn trouwe hulp de wasmachine nog bij te komen van het woeste centrifugeeravontuur.. ik haal de schone was uit de machine en hang het een en ander op, de rest gooi ik in de droger en zet deze aan. Ik sorteer een nieuwe was en leg alles klaar zodat morgen de wasmachine zo aan kan. In een wasmand bovenop de droger zie ik nog wat schone ongevouwen handdoeken, ik vouw ze op en breng ze naar de badkamer. In de badkamer maak ik in een emmer een Biotex sopje om het poepvlek broekje in de week te zetten. Ik poets mijn tanden en haal nog even een doekje door de wasbak om de door mijn lief vergeten baardharen en klodder tandpasta weg te halen. M'n kleding gooi ik in de wasmand en loop naar onze slaapkamer waar ik m'n slaaptenue aantrek.
Ik loop naar de kamer van Feline, ze ligt verkeerd om en ondersteboven in bed, ik leg haar goed en constateer dat haar dekbed als een hoopje onderin de dekbedhoes ligt. Ik schud zo zachtjes mogelijk de boel weer op zijn plek maar glimmende oogjes kijken me sufjes aan, "Mam.. mag ik een slokje water?" Ik haal in de badkamer een bekertje water, ze drinkt, ik kus haar welterusten en ruim het bekertje weer op. In de kamer van Elena loop ik een muur van stank in, geen twijfel.. Ik pak haar slapend uit bed en voel nattigheid.. een klein meisje aan de sproei kan geen enkele luier aan! Schoon Pampertje, schoon rompertje, schoon pyjamaatje en schoon lakentje.. m'n kleintje slaapt overal doorheen! Ik kus haar welterusten en leg haar terug..
Ik loop terug naar onze slaapkamer, check de wekker en ga liggen.. Ik trek een deken over me heen en terwijl ik mijn ogen sluit rijst in mijn hoofd de vraag.. 'wat zullen we morgen gaan eten?'.......

Roze...

2010-08-17T21:56:00.001+02:00

Vol spanning kijken we naar het scherm.. nooit eerder zijn we zó nieuwsgierig geweest als deze keer.. Konden we de vorige keren tot aan de 20 weken wachten.. nu zaten we met exact 16 weken bij het pretechobureau..
De echoscopiste legt een handdoek op mijn buik en spuit er een lading gel op... het apparaat gaat op mijn buik en daar is de baby.. blij spartelend stuiterd de baby door mijn buik... en jawel zonder problemen laat de baby zich tussen de benen bekijken..

Ik was er zo van overtuigd... ik wist het zeker! Opgegroeid met een zus, tante van 3 nichtjes en bovenal mama van 2 dochters.. mijn leven bestond voor een groot deel uit roze.., roze kamers, roze kleertjes, roze strikjes, roze haarbanden, roze gympies, roze speeltjes, roze beddengoed, roze handdoeken, roze sja..wat niet eigenlijk. Ik hou er van, ik hou van het getuttel en gefrunnik.. ik hou van poppen en rokjes van Barbie en Prinsessen.. roze is veilig en vertrouwd en een derde meisje zou gewoon netjes in het rijtje aansluiten.
Maar de laatste 2 weken was er wat veranderd, nadat ik voor het eerst het hartje had gehoord was ik ineens niet zo zeker meer. Op dat moment flitste het door mijn hoofd.. 'Het is een jongen!'.. Vanaf toen ben ik mijn horizon wat gaan verbreden, ik stelde me de babykamer blauw voor, ontwierp in mijn hoofd het jongensgeboortekaartje en was hier en daar wat aan het kijken naar jongenskleding...

En nu lag ik daar, naast me op een stoel mijn lief. Hoewel ik dus steeds vaker aan blauw dacht ging ik toch wel gewoon uit van het vertrouwde roze.. ik verwachtte dat ze 'Het is een meisje!' zou zeggen maar nog voor de echoscopiste ook maar iets kon zeggen lanceerde mijn lief zichzelf bijna van zijn stoel.."Ik zie het... ik zie het.. ik zie een piemel!".. Mijn mond viel open van verbazing.. "Nee.... serieus?" Terwijl ik het zelf ook duidelijk kon zien kon ik het toch niet geloven.. ik stelde minimnaal 15x dezelfde vraag en evenzovaak kwam hetzelfde antwoord.. "Ja.. het is het echt een jongen!"..
Vlak voor vertrek stelde ik nog eenmaal de vraag... "Het is echt een jongen he?" De echoscopiste keek me lachend aan.. "Absoluut zegt ze.. ik mag nooit 100% zekerheid geven maar als dit een meisje blijkt te zijn kies ik een ander beroep!"...

En nu.. nu zit ik thuis.. nog nastuiterend van het verrassende nieuws... mijn lief geeft bijna licht van trots en ik.. ik zie mezelf shoppen..veeeeel shoppen! Want hoe gek ik ook ben op roze..vanaf nu zal er ook blauw in mijn leven horen! We krijgen een zoon! :D

De broedmachine.

2010-08-15T19:28:00.003+02:00

Van de 18 broedeieren die we hebben gekocht hadden we er 5 onder onze broedse kip gelegd wat 3 prachtige kuikens heeft opgeleverd. De overige 13 eieren hebben we in de aangeschafte broedmachine gelegd.

Eieren in een broedmachine vereisen wat meer zorg dan een ei wat onder een kip ligt. Van nature weet de kloek wat te doen maar in het geval van een broedmachine komt het voor een groot deel op onze zorg aan. De temperatuur en luchtvochtigheid moeten goed zijn en de eieren moeten van dag 1 t/m 18 2 maal daags gedraaid worden. Alle eieren zijn aan 2 zijden gemarkeerd om er zo zeker van te zijn dat ze allen gekeerd zijn. Als alles goed gaat dan kun je op dag 21 de kuikens verwachten.

T/m dag 18 leek alles goed te gaan maar op dag 19 ging het fout.. de warmtelamp bleek stuk en daardoor was de temperatuur in de broedmachine drastisch gedaald. Hoe lang de eieren precies in de kou hebben gelegen weten we niet, 1 uur, 4 uur, 8 uur? Omdat op dag 19 de eieren niet meer 2 maal daags gedraaid hoeven te worden hebben we die ochtend beide niet gekeken, pas aan het einde van de middag werd de kapotte lamp ontdekt.
Veel vertrouwen hadden we er niet meer in, mijn lief en ik gingen er beide vanuit dat alle kuikens gestorven zouden zijn. Maar niet geschoten is altijd mis dus besloten we de broedmachine nog een paar dagen aan te laten en af te wachten of en wat er zou gebeuren..

Op dag 22 een dag na de verwachte geboortedatum bleken er tot onze grote verbazing ineens 2 eieren aangetikt te zijn! Vol spanning hielden we de eieren in de gaten en die avond even na 21.00 uur waren mijn lief en ik getuige van de geboorte van 2 kuikens! Wat was dat mooi en bijzonder om te zien. 1 kuiken deed het gelijk goed de ander bleek spreidpoten te hebben.

De volgende ochtend op dag 23 bleken er bij controle nog 3 eieren aangetikt te zijn en in de loop van de dag kwam daar een vierde bij! Die dag werden er nog 4 kuikens geboren waarvan 1 gezond, 1 met spreidpoten, 1 met een niet goed ingetrokken dooier en de vierde is helaas vlak na de geboorte overleden.

Op dag 24 bleek er leven in nog 2 eieren te zitten maar 1 kuiken is tijdens het uitkomen overleden en het ander bleek na de geboorte spreidpoten te hebben en uitermate zwak te zijn, deze heeft mijn lief (met een brok in zijn keel) uit haar lijden verlost. De overige 5 eieren deden niets.

Dit is het resultaat van de 13 broedeieren uit de broedmachine,
2 gezonde kuikens.
2 kuikens met spreidpoten, vooralsnog lijkt behandeling succesvol.
1 kuiken met een niet goed ingetrokken dooier, ze heeft een bultje op haar achterste maar doet het verder helemaal goed.
1 kuiken zeer zwak en spreidpoten, met hulp overleden.
1 kuiken tijdens het uitkomen overleden.
1 kuiken vlak na het uitkomen overleden.
4 kuikens in het ei overleden.
1 ei had alleen een dooier was dus niet (goed) bevrucht.

Op de foto hierboven zie je links een kuiken met een veter om haar pootjes. Dit is tegen spreidpoten. De term zegt het eigenlijk al maar een kuiken met spreidpoten heeft haar pootjes niet netjes onder haar lijfje. 1 van de kuikens had 1 poot gestrekt naar achteren en het kuiken wat op deze foto goed te zien is had een poot gestrekt naar rechts. Hierdoor kunnen de kuikens niet lopen en vallen om, het kuiken met een poot gestrekt naar achter viel zelfs op haar rug. Zonder behandeling zullen de kuikens sterven. Door met bijvoorbeeld een veter (als het materiaal maar zacht is en niet in de pootjes snijdt) de pootjes een aantal dagen netjes bij elkaar onder het lijfje te binden is een kuiken soms nog te redden.

De sterkste kuikens hebben de afkoeling dus overleefd, zij het niet allemaal even vlekkeloos. We hopen dat deze 5 kuikens uit kunnen groeien tot mooie sterke kippen. Ik hou jullie op de hoogte!

Nb, de 3 kuikens die 08/08 geboren zijn en onder moeders hoede rondscharrelen doen het super!

Eigenwijs...

2010-08-14T21:05:00.002+02:00

"Mam.."
"Ja?"
"Je ging door rood.."
"Natuurlijk niet!"
"Echt wel, ik zag het toch!"
"Dat zag je dan verkeerd."
"Nee hoor je ging echt door rood!"
"Nee mama ging niet door rood."
"Je ging wel door rood, dat zag ik!"
"Dan heb je niet goed gekeken hoor!"
"Echt wel..."
"Echt niet..
"Echt wel hoor!"
"Nee echt niet, mama gaat nooit door rood, mama fietst altijd pas als het groen is!"
"Nu niet, nu ging je door rood.."
"En trouwens, we zijn al zeker 5 minuten geen stoplicht tegen gekomen, en bij de laatste mocht jij op het knopje om hem groen te toveren drukken weet je nog!?"

**stilte**

"En toch ging je door rood..."

Van ei naar kuiken..

2010-08-09T21:38:00.000+02:00

Men neme, een handvol bevruchte eieren....

en een broedse kip!

En 3 weken later (08-08-10) komt er een hoop gepiep onder de kip vandaan!

Op het moment dat wij constateerden dat 1 van onze kippen broeds was zijn we Marktplaats opgedoken om bevruchte eieren te vinden. Een aantal kilometers bij ons vandaan werden broedeieren van de grote zilverzwart gezoomde Wyandotte aangeboden. Mijn lief sprong in de auto en kwam met 18 eieren thuis. 5 hebben we onder de kip haar pluizige bibsje gelegd en de overige 13 hebben we in de 2 dagen later gearriveerde broedmachine gelegd.

Na 3 weken keurig broeden kwamen er van de 5 eieren 4 uit, helaas heeft de kip 1 kuiken doodgepikt.. mankeerde het beestje iets? We gaan er maar vanuit. Ei 5 was niet uitgekomen en nadat mijn lief deze open had gemaakt zag hij een half volgroeid kuikentje..

Maar de 3 kuikens die wel zijn uitgekomen doen het super.. en mama kip zorgt goed voor haar kroost!

Zaten ze op dag 1 nog lekker onder en tegen hun warme mama aan...

Vandaag op dag 2 gingen ze er op uit.. wel veilig dicht bij mama natuurlijk!

Om op te vreten vind je niet?

( en als het een haantje blijkt te zijn is dat ook precies hetgene wat mijn lief wil doen..ieks..)

Ook de meisjes zijn erg trots en blij met hun kuikentjes!

Helaas loopt het met de eieren uit de broedmachine waarschijnlijk minder gunstig af.. vandaag op dag 19 bleek aan het einde van de dag bij controle de lamp van de broedmachine het begeven te hebben. Deze lamp is een lamp die zorgt voor de warmte, de eieren waren dan ook al behoorlijk afgekoeld en zeker in dit stadium van de broed is dat geen goed iets. We kunnen niet veel meer doen dan afwachten, morgen einde van de dag of overmorgen zouden de kuikens uit hun ei moeten komen... duimen jullie mee dat ze niet alle 13 verloren zijn?

Nb: Mama kip is een zilverzwart gezoomde Wyandotte kriel.. de kuikens worden als het goed is dus dezelfde kleurslag als haar maar dan ongeveer 2x zo groot! :D

Zoekplaatje..

2010-08-05T19:48:00.000+02:00

Wat klopt hier niet?

Het is 4 en zit vol vragen..

2010-08-02T14:28:00.001+02:00

Er zijn van die dingen die voor een 4-jarige moeilijk te begrijpen zijn.. zoals bijvoorbeeld mama die graag gestampte muisjes op brood eet. De eerste keer dat ze dat hoorde keek ze me aan alsof ik in een slijmerig monster was getransformeerd. Het duurde even voor het kwartje bij me viel.. voor ik me realiseerde waarom mijn dochter me vol afgrijzen stond te bekijken.. "Gestampte muisjes mama?!?"... Oh sjips duh.. In gedachten stelde ik me voor hoe mijn dochter zich voorstelde hoe haar moeder een paar lieve schattige muisjes fijn stond te stampen om ze vervolgens op haar broodje te leggen.. "Oh liefje.. dat zijn geen echte muisjes hoor!! Dit zijn kleine witte korreltjes.. net een beetje als muisjes die zijn ook klein en wit.. maar deze korreltjes zijn gemaakt van een soort suiker en daarna heeeel errug fijn gestampt met een speciale stamper.. zoiets als dit in het klein!" en ik trek mijn stampotstamper uit de keukenla....

Iets moeilijker wordt het als het buiten stevig onweert.. "Mama.. waar komt onweer vandaan?".. Ja shit.. ik ben toch geen Helga van Leur! "Nou liefje..onweer he.. dat euh...." Gedachten over hoge en lage drukgebieden spoken door mijn hoofd maar ik snap zelf amper hoe het zit.. hoe ga ik dit in Jip en Janneke taal aan mijn 4-jarige uitleggen?! "Nou onweer mop.. dat zijn wolkjes die een beetje ruzie hebben.. die mopperen op elkaar.. gaat wel weer over!"..

Van zo'n beetje alles wat op haar bord beland wil ze de herkomst weten. De meeste soorten vlees weet ze ondertussen wel.. worst was een varken, tartaar een koe en kip.. ja.. dat was echt een kip.. "Echt een kip?".. "Ja lief echt een tok tok kip!".. "Maar niet onze kip he?".. "Nee natuurlijk niet onze kip!".. "Oke.."
Moeilijker wordt het met de rest.. wat is een broodje geweest.. zucht.. Ja.. het klinkt zo simpel maar ga zo 's morgens aan het ontbijt tijdens het ontwaken maar eens een boterham qua ingrediënten ontleden! En dan dingen als olijven.. sja.. die groeien aan bomen.. toch?

Waarom zijn sommige mensen bruin, hoe komt de baby in je buik, waarom moet je van ui huilen en waar woont Sinterklaas? Al zwaaiend met een tampon vraagt ze waar die voor is, ze wil weten hoe appelsap gemaakt wordt, wanneer ze borsten krijgt en hoe ver het naar de zon is.... Waarom dragen jongens geen make-up en waarom kan een vogel vliegen maar Feline niet? Waarom prikt een wesp, duurt het zo lang voor ze groter wordt en poepen de honden op straat.. Waarom kan ze niet net zo oud als Berbel zijn, hoe groeit een bloem en waar ga je heen als je dood bent?

Dochterliefs eindeloze nieuwsgierigheid zet mij in ieder geval goed aan het denken.. alles maar dan ook echt alles roept vragen bij haar op. Heel de dag door blijft haar mondje vragen op me afvuren en probeer ik zo goed en begrijpelijk mogelijk te antwoorden.. maar dat valt echt niet altijd mee. Neem nou de vraag.. "Mama waar was ik toen jij nog een kindje was?"...... Ik heb nog geen passend antwoord gevonden.. een simpel.. 'toen bestond jij gewoon nog niet' werkt niet bij haar... ze wil duidelijkheid.. begijpelijke duidelijkheid.... ehm.. help? :D

Mooi mens..

2010-07-29T16:45:00.000+02:00

Vandaag liep ik in de supermarkt en toen liep er een voor mij onbekende mevrouw me tegemoet in het gangpad, dat gebeurt natuurlijk wel vaker.. maar deze mevrouw viel me op. Ze was klein.. een klein tenger popperig vrouwtje.. donkerblonde haren en echt een gezichtje zo prachtig! Ik schat haar iets ouder dan ik.. zo tegen de 40 (dus eigenlijk gewoon heul veul ouder!!).. en ze was echt een opvallende verschijning zo in de supermarkt! Ze oogde zo vriendelijk, zo bescheiden eigenlijk.. ik vroeg me daar zo tussen de blikken soep en blokjes bouillon af of deze mevrouw wel wist hoe mooi ze is....

Mensen vallen me wel vaker op.. maar als ik heel eerlijk ben is dat meestal op niet zo'n positieve manier.. is dat aard van de mens, vrouweigen of gewoon een hele slechte eigenschap van mij? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik zie bijvoorbeeld vaker vrouwen gekleed als een hork dan met een kekke modieuze outfit...dat kan toch niet.. als ik goed en eerlijk zou kijken zal ik vast meer goedgeklede mensen dan horken spotten en toch vallen die niet zo op.
Laatst liep ik (wederom in de supermarkt) achter een mevrouw die een witte legging aan had... oke..ik heb er ook eentje maar die draag ik dan NATUURLIJK alleen in combinatie met een jurkje of lange tuniek.. deze mevrouw niet.. kort truitje erop en hup pronken met die dijen. Ik vroeg me echt serieus af of deze mevrouw na het aantrekken van de witte legging voor de spiegel had gestaan.. niet alleen had ze een onderstel met het reliëf van een maandlandschap ook had ze een overduidelijk zichtbare onderbroek aan die op menig camping met wat tentstokken erin niet zou misstaan! Ik heb gewoon nog 2 gangpaadjes extra achter d'r aangelopen omdat ik maar niet kon geloven dat wat ik zag echt was...
De legging veroorzaakt trouwens wel vaker vraagtekens bij me.. zoals die keer dat ik me afvroeg waarom mevrouw haar lekker slank afkledende zwarte legging in vredesnaam over haar cowboylaarzen had gedaan ipv er in. Nou ben ik al geen fan van de combi cowboylaarzen/legging maar dit was zo ongelooflijk enorm fout...

Iets waarvan ik me ook altijd af blijf vragen of mensen het zelf niet zien zijn hoop opgetrokken sokken onder een korte broek.. en dan met als hoogtepunt.. die sokken gestoken in een paar sandalen! Het zijn over het algemeen volwassen mannen die zich hier schuldig aan maken... maar op het schoolplein heb ik hier en daar ook wat kindertjes gespot die deze oh zo foute combinatie droegen.. het zieligst vond ik het jongetje wiens sandalen eigenlijk nog iets te klein waren ook waardoor zijn door sokken bedekte tenen er aan de voorkant uit bungelden... zo zielig..

Hele oude mensen trekken ook vaak mijn aandacht.. sommige zijn zo enorm gerimpeld.. dan lijken het wel van die Shar-Pei honden! Bijzonder ziet dat er toch uit... Die oude mensjes strompelend achter hun rollator veelal ruikend naar wat urine en goedkope eau de cologne... ik vind ze vaak wat triest overkomen.. vooral de hele zuur kijkende mensjes. Maar misschien zijn ze op hun oude dag nog wel heel gelukkig.. kan maar zo natuurlijk. Het zijn overigens vooral vrouwen die ik zie.. dat valt me ook altijd weer op. Wij vrouwen zijn natuurlijk ook het sterke geslacht.. kunnen een hoop meer hebben dan mannen.. maar of we daar nou altijd zo blij mee moeten zijn?

Of de mooie mevrouw van zichzelf weet dat ze mooi is weet ik niet, dat erg petite zijn niet altijd even handig is weet ik wel. In het gangpad van de frisdranken kwamen we elkaar weer tegen en op het moment dat ik langs haar liep vroeg ze met een enorm (euh..buitenlands?) accent of ik misschien een fles cassis voor haar wilde pakken. Ik keek omhoog en pakte de cassis.. "Alsjeblieft.." "Dankjewel.."..
Ik liep door naar de kassa en bedacht me.. dit is zo'n mooi mens.. die verdient gewoon een blogje.. :)

The Carlton Dance

2010-07-21T14:05:00.000+02:00

Omdat ie hilarisch is... en hilarisch blijft!!

The Fresh Prince.. een serie waarvan ik elke aflevering minimaal 1x gezien heb! :D

Droomland..

2010-07-16T17:07:00.002+02:00

In je dromen kun je alles, in je dromen bestaat alles.. sommige dromen vertellen je wat er komen gaat en sommige wat er geweest is ..maar dan meestal wel op hun hele eigen verdekte bijzondere manier. Ik vind ze fascinerend. Ik vind het onderbewustzijn bijzonder. Zonder dat je er ook maar iets aan kan sturen leef je in je slaap in een soort twilight zone. De meeste dromen zijn we tegen de ochtend al weer vergeten maar er zijn dromen die blijven hangen.. dan wordt je wakker met een heel apart gevoel van binnen.. dan moet je eventjes tot het besef komen dat het maar een droom was.

Zo heb ik laatst gedroomd over President Obama. Ik was met een groep mensen in het witte huis.. een soort excursie of rondleiding betrof het. En Obama... die ging optreden! Strak in het pak maar met gekke pruiken op vloog hij zingend en dansend over het podium daar in het witte huis...
Ik werd er blij van wakker, dit was hilarisch om Obama zo te zien! De oorzaak van mijn droom liet zich niet zo heel moeilijk raden.. enige tijd daarvoor kwam ik namelijk tijdens het youtuben op Ellen Degeneres onder andere dit filmpje tegen.. en ik heb respect voor deze man.. juist omdat hij zo 'lekker gewoon' kan doen..

Sommige dromen zijn wat minder vrolijk van aard.. zoals die keer dat ik droomde dat een dierbare vriendin en ik beide in een andere bus stapten.. we stonden bij dezelfde halte en hadden hetzelfde einddoel voor ogen maar toch kozen we ervoor om niet samen in dezelfde bus te reizen. Op dat moment kon ik me niet voorstellen dat onze wegen zich ooit zouden scheiden.. nu vraag ik me wel eens af of onze einddoelen nog steeds hetzelfde zijn en we ooit als we later groot zijn weer samen komen op hetzelfde busstation.

Afgelopen nacht had ik weer een vreemde droom... We zaten met zijn viertjes in de auto, op de A2.. ineens zagen we een in spijkerbroek en groene trui gehulde vrouw in de middenberm met wapperende blond/rossige haren die met haar fiets aan de hand de snelweg wilde oversteken. We schrokken en ik pakte gelijk mijn telefoon om 112 te bellen, 'zal ik wel bellen er zullen wel meerdere bellen' dacht ik maar als iedereen zo zou denken zou er uiteindelijk niemand bellen dus ik besloot te bellen. Terwijl de meneer aan de andere kant van de lijn mijn melding aannam zag ik ineens op de vluchtstrook een persoon op een witte bromfiets en met een witte helm op in tegenovergestelde richting rijden! 2 vliegen in 1 telefoontje dus.
Nadat ik alle gegevens had doorgegeven en de telefoon opgehangen had wilde ik bij de benzinepomp wat te drinken kopen, de meisjes waren een beetje vervelend op de achterbank en toen ik uitstapte zei ik tegen mijn lief.."Rij maar vast naar huis, ik loop de rest wel."... vanaf de A2! ..ik woon in 't Gooi ..what was i thinking!? Ik stapte de bus uit en liep zwaaiend naar mijn lief en kindertjes de pompwinkel in toen ik me ineens realiseerde dat ik in de auto mijn slippers uit had gedaan en ik dus op blote voeten liep. Ik kocht wat ik hebben moest en liep vervolgens op blote voeten via de vluchtstrook van de A2 naar huis...............................................!

Bij dromen als deze vraag ik me altijd af wat de achterliggende reden is. Hoe kom ik er bij.. en vooral ook.. waarom? Heeft het te maken met iets dat geweest is of nog komen gaat?

Al met al ben ik toch wel erg blij dat ik het merendeel van mijn dromen niet meer weet, dat ik de meeste ochtenden wakker word zonder vraagtekens. Want hoewel ik elke droom fascinerend vind kunnen de dromen die ik niet kan verklaren me behoorlijk bezig houden! Ik snap zo graag alles...

Zingend in de kerk..

2010-07-09T20:08:00.001+02:00

De kerk en ik is nooit veel geweest.. ik ben wat men noemt een ongelovige. Ik zal heel mijn leven zo'n 5x in een kerk zijn geweest. Maar 1 van die keren was absoluut een avond in mijn leven die de stempel bijzonder verdient! Ik was in die tijd Au pair in Amerika, ik zat bij een Joods gezin in huis en Joden vieren zoals jullie misschien wel weten geen kerst maar Chanukah Say it again Kirsten.. love the way you pronounce the ch! Omdat een Christelijke vriendin van de oma van mijn gastgezin (ja snap je het nog) het sneu vond dat ik binnenshuis vrijwel geen kerst mee kreeg had ze me uitgenodigd mee te gaan naar een kerstviering in haar kerk.. te lief natuurlijk dus ik ging mee. Oma zelf ging ook mee en zo kwam het dat ik op kerstavond 1997 als ongelovige tussen een Joodse en Christelijke dame op leeftijd ergens in een met kaarsen en zingende kinderen gevuld kerkje bij Detroit met tranen in mijn ogen zachtjes In Exelcis Deo mee stond te zingen..

De 4 andere keren dat ik in een kerk heb gezeten waren vanwege een uitvaart, 3 x daarvan betrof het een persoon die er al een lang leven op had zitten namelijk mijn oma, opa en oudtante en hoewel het natuurlijk verdrietige aangelegenheden waren was het in ieder geval wel te begrijpen. De 4de uitvaart ervaarde ik als tragisch. Een jonge jongen in zijn tienerjaren die zelf besloot een einde aan zijn leven te maken. Daar zat ik dan, 35 weken zwanger van mijn eerste kind een buik zo bol dat het nieuwe leven wat gauw geboren zou worden niet te missen was en een bankje voor me zat een ouderpaar wat luttele dagen daarvoor politie aan de deur had die het trieste nieuws kwamen brengen dat hun zoon had besloten zijn leven te eindigen. Wat mij van zijn uitvaart nog goed bijstaat was dat 1 van de gekozen nummers een nummer van Bob Marley betrof, dat voelde vreemd.. Bob Marleys zwoele ritmische reggae klanken die door een kerk galmen... mijn oma had het Ave Maria.. dat plaatje klopte tenminste!

Maar tijden gaan veranderen want met de keuze voor een Rooms Katholieke school hebben we ook gekozen voor kennismaking met het geloof en dus de kerk. De keuze voor deze school was voornamelijk gebaseerd op hoe de school bekend staat en de afstand tot ons huis, dat het een Rooms Katholieke school betrof was niet meer dan een bijkomstigheid. Niet iets waar mijn lief en ik echt bij stilgestaan hebben. Dat er aandacht zou worden besteed aan het geloof was natuurlijk een logisch feit maar toch was ik de eerste keer dat ik het hoorde even beduusd.. zong mijn dochter daar nou echt 'Geef mij kracht, heel mijn leven Heer'...?!
Dagelijks zingt Feline vol enthousiasme achterop de fiets naar huis de liedjes die ze op school heeft geleerd maar ipv kikkers, zwaaiende armen en nieuwe fietsen is het onderwerp ditmaal dus de Heer... "We zijn naar de kerk geweest mama".. verteld ze vol enthousiasme.. "En toen we er heen gingen moesten we de hand van een groot kindje vast houden!".. "En wat hebben jullie in de kerk gedaan dan?" "Niks".. "Niks?".. "Nee.. niks".. "Helemaal niks?".. "Nou.. dat mocht niet".. "Waarom niet?".. "Omdat de grote kindjes gingen zingen".. "En mochten jullie niet meezingen dan?".. "Jawel.. maar heeeel zachtjes".. "En toen zong je dit liedje?".. "Ja.."..
"Mama..".. "Ja lief?".. "Ik hou van de kerk mam".. "Oh dat is heel mooi mop".. "Mama?".. "Ja lief?".. "Mag ik een ijsje?".. En tot zover rijkt de kerk bij Feline, de kerk.. een plek waar je gezellig met elkaar mooie liedjes zingt.. en laat dat nou 1 van mijn meest speciale herinneringen zijn!

Koude pasta voor mijn lief..

2010-07-06T20:46:00.000+02:00

"Kun je niet eens iets van een lekkere koude frisse maaltijdsalade maken.. met dit warme weer heb ik daar wel zin in.. wel lekker in plaats van een warme maaltijd." Mijn lief kijkt me terwijl ie een gebakken aardappeltje naar binnen schuift vragend aan.. "Euh ja.. dat euh.. kan wel een keertje." antwoord ik al prikkend in m'n schnitzeltje..

Sja.. een maaltijdsalade voor mijn lief.. iets met pasta lijkt me wel wat.. maar wat? Ik heb echt nog nooit een koude maaltijdsalade gemaakt! Google geeft mij een hoop recepten.. zo veel dat ik van gekkigheid bijna niet meer weet waar te kijken. Wat ik tegenkom bevat veelal ingrediënten die ik niet lust zoals tonijn en paprika of dingen waar ik gewoon geen trek in heb of wat mij niks lijkt zoals augurk en zilveruitjes. Ik wil gewoon iets met kip.. en dan eigenlijk geen gerookte kip want dat vind ik toch iets te overheersend.
De enige oplossing.. de winkel in en in m'n kar gooien wat ik tegenkom.....

En het resultaat is..,
Pak pasta (hoorntjes)
3 Kipfilets
Kipkruiden
Pijnboompitten
Komkommer*
Appel (Golden Delicious)
Bosui
Zakje ready-to-eat rauwkost (radijs, wortel, mais)
Bakje rivierkreeftjes
Thousand Islands dressing

Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snij de kipfilet in gelijke grote stukken, bestrooi ze met de kipkruiden. Bak de kipfilet gaar en rooster de pijnboompitten. Laat het daarna afkoelen.
Snij de komkommer, appel en bosui fijn en doe deze samen met het zakje rauwkost en de rivierkreeftjes in een grote schaal.
Spoel de pasta met koud water en laat het uitlekken. Snij de afgekoelde kipfilet in kleinere stukken en doe dan de pasta, pijnboompitten en kipfilet bij de rest in de schaal. Doe er naar smaak de dressing bij en schep alles goed door elkaar.

Hmm.. dat was lekker!

* Ik heb maar een halve komkommer gebruikt, vond ik genoeg.
P.S: Nieuwe lekkere recepten? Ik hoor/lees ze graag!

Er is er een jarig hoera hoera...

2010-07-03T20:59:00.000+02:00

...dat kun je wel zien dat ben ik!

Nog heel even dan is het zover..... nog heel even en dan verjaar ik!
Weer een jaar erbij.. weer een jaar ouder.. weer een jaar wijzer. Dat laatste zouden de meningen natuurlijk eventueel wel ietsjes verdeeld over kunnen zijn maar zelf denk ik graag dat ik met de jaren toch wel wat wijsheid heb weten te vergaren. Ik hoop dat ook vast te kunnen houden tot het moment dat ik sterf ongeacht wat mijn leeftijd dan is want het lijkt me echt vreselijk als je uiteindelijk al poepend in je luier weer in de riemen in een beveiligd stoeltje al kwijlend voor de televisie terechtkomt. Maargoed..voorlopig is het nog niet zover.. voorlopig val ik nog niet in de categorie oud.. hoewel.. vroeger toen ik nog piepjong was vond ik alles boven de 30 antiek. En gezien het feit ik nu 3*kuch*4 word val ik zonder enige twijfel in de categorie wat ik toen enorm oud vond! Maar ergens ineens floeps is boven de 30 eigenlijk helemaal niet meer zo oud maar eigenlijk gewoon best nog wel jong. Ik val in de doelgroep van de anti-rimpelcreme maar heb het gevoel nog een heel leven voor me te hebben. Mijn cellen takelen af maar mijn leven bouwt zich op!

Ach ja..leeftijd is zo'n relatief begrip... neem bijvoorbeeld Feline.. die vindt zichzelf met haar 4 jaar al heel wat. Ik moet ook vooral geen woorden als klein gebruiken als ik het over haar heb.. ze is tenslotte al 4 dus al heel groot! Leentje is wel klein want die is pas 1... Leentje is (nog steeds ja) onze baby. Feline vindt leeftijd fascinerend.. ze kan niet wachten tot ze net zo groot is als haar nichtjes.. het liefst wordt ze morgen net als nichtje R wakker als 6 jarige.. dan mag ze tenminste alleen naar de speeltuin. Als je zo jong bent heb je ook zulke mijlpalen om naar uit te kijken.. als je 10 wordt heb je 2 cijfers, met 16 mag je een brommer, met 18 je rijbewijs en 21..ja..dan ben je toch eindelijk echt officieel volwassen...
Als je zo jong bent weet je tenminste ook nog 1001 cadeautjes om te vragen voor je verjaardag, dan heb je een speelgoedboek vol wensen. Ik zou het allemaaal echt niet meer weten.. ja ik weet wel wat ik wil.. een nieuwe televisie, een nieuwe keuken, een andere badkamer, een bankstel en een auto voor erbij.. maar een flesje doucheschuim is ook goed hoor!

Mijn verjaardag vind ik niet veel bijzonders meer maar mijn dag zomaar voorbij laten gaan kan ik nou ook weer niet. Vandaar toch maar even een blogje zodat jullie allemaal weten dat ik morgen verjaar... dat ik morgen gewoon weer lekker niks bijzonders word.. gewoon weer een jaar.... wijzer! :D

Feline en de DSi

2010-06-28T08:41:00.000+02:00

Omdat ze zo leuk blijven.. even een klein greepje uit de 'oude' doos...

Sinds oktober 2009 hebben we een DSi, dat je daar ook foto's (van jezelf) mee kan maken had Feline heel vlot door!

Zie hieronder het resultaat! :D

En mijn favoriet!

Think..PINK!

2010-06-24T21:06:00.001+02:00

Toen ik zwanger was van Feline dacht ik dat ik een jongetje zou krijgen.. het was geen overheersend sterk gevoel ofzo maar als je me de eerste helft van de zwangerschap had gevraagd.."Wat denk je dat je krijgt?" had ik gezegd.. vast een jochie! Toen rond de 20 weken op de echo duidelijk een meisje te zien was was de omschakeling bij mij vlot gebeurt.. 'Een meisje.. een MEISJE!!.. roze, strikjes, jurkjes, staartjes, rokjes, prinsesjes, bloemetjes.. een meisje!'.. Mijn verwachtingen werden volledig waargemaakt door dochterlief.. Feline is op en top een meisje.. met haar verse kleuterzijn is ze stapelgek op make up, prinsessen, jurken, rokken en.. roze!

Toen ik zwanger was van Elena wist ik het gewoon.. het was geen kwestie van 'Ik denk dat'.. nee ik wist gewoon dat! De 20 weken echo was dus niets meer dan een bevestiging van wat ik al wist. Ook Elena is nu met haar ruim anderhalf jaar al een echt dametje, gek op jurkjes, poppen en bling bling.

Het past bij me, ik voel me een echte meisjesmama, ik ben gek op al dat getut! Het is niet dat ik jongetjes niet leuk vind, helemaal niet.. maar het voelt zo lekker veilig, fijn en vertrouwd om dochters te hebben. Zou het daarom ook zijn dat als je me nu vraagt wat ons volgende kindje is ik weer volmondig.. een MEISJE! roep? .. De tijd zal het leren.. :D

P.S: Rechts kun je een blauw/roze polletje invullen.. ;-)

Michael Bolton - Said I Loved You...But I Lied

2010-06-16T07:56:00.000+02:00

Naar mijn bescheiden mening.. het mooiste liefdesliedje ooit!

"Echt a-so-ciaal!" zei de aso...

2010-06-14T12:00:00.000+02:00

"Ooohhh wat een lekkertje!!!"... Ik kijk naar links.. van de overkant van de straat komt er een mevrouw met een woeste bos krullen en een bezem in haar hand op me af gestormd. Ik had haar al gezien.. van een afstandje was ze me al opgevallen want ze stond behoorlijk fanatiek haar stoepje te vegen.. "Wat een schatje zeg!!".. Ze doelt op Leentje die in de kinderwagen zit.. "Ik heb een kleinkind van die leeftijd.. ik dacht toen je aan kwam lopen ook even dat je mijn schoondochter was!" De mevrouw ratelt en ratelt maar door en ik weet niets terug te zeggen.. niet dat ze merkt dat ik niks zeg.... "Ja.. je lijkt echt sprekend op haar.. je manier van lopen... je postuur..en ja.. je hebt net zulke grote borsten als zij!"... Verbaasd kijk ik haar aan.... 'Ze is gek'.. denk ik.. 'het zal je schoonmoeder maar zijn!' Ik wil zeggen dat ik door moet lopen omdat ik haast heb maar dan komt er een auto aangescheurd die een paar luttele meters voor mij half op de stoep geparkeerd wordt.. "Oh zo irritant.. nou moet ik met kinderwagen de weg over omdat hij zijn auto op de stoep parkeert" klaag ik hardop. De mevrouw hoort het en reageert gelijk.."Ja je hebt he-le-maal gelijk.. a-so-ciaal is het!" Als de bestuurder.. een kaalgeschoren jongen van pak-em-beet een jaar of 20.. uitstapt steekt ze haar bezem fier in de lucht en begint luid te schreeuwen.."Jij aso.. parkeer je auto gewoon op de parkeerplaats man.. nou moet zij (ze wijst naar mij) met dat kleintje over de weg!".. Verschrikt kijk ik van hem naar haar... owjee... alsjeblieft wordt niet boos denk ik als ik naar de jongen kijk.. in gedachten zie ik die 2 al vechtend over straat gaan.. zij met haar bezem van zich af meppend. Waar ben ik in hemelsnaam in beland...dit mens spoort echt niet.... "Nou..hé.. kom maar op dan als je durft he.. ik zal je morres leren..ik ben niet bang voor jou!... asociaal ben je.. ja echt A-SO-CIAAL! zeg ik je.." De jongen staat nog in het portier van zijn auto.. verbluft kijkt ie naar de schreeuwende vrouw en neemt dan godzijdank de beslissing haar maar te negeren. Hij gooit zijn autodeur dicht en loopt hoofdschuddend naar binnen. "Tss...die jongeren van tegenwoordig.. respectloos zijn ze... geen respect voor vrouwen met kinderwagens!"..roept ze hem nog boos na.. "Euh ja" stamel ik.. "asociaal is het inderdaad.. maarre..ik moet nu echt gaan.. dag hoor..".. en gauw loop ik door...

Ze was best moe..

2010-06-08T13:53:00.002+02:00

"Mam.. Elena slaapt.. en nu niet.. en nu weer wel.. en nu weer niet"...
M'n kleine meisje zit knikkebollend in haar stoel. Het is voor het eerst dat ze zó enorm moe is tijdens de lunch dat ze haar oogjes bijna niet open kan houden en Feline vindt het erg amusant haar kleine zusje zo te zien.
Dat ze zo ontzettend moe is is geen verrassing.. 's nachts spoken en vervolgens om 6 uur 's morgens klaar wakker zijn.. ja dan vallen die luikjes rond een uur of 12 's middags wel weer dicht!
D'r broodje had ze half op. Ik pak d'r bordje en breng het naar de keuken.. ik loop gelijk weer terug om haar naar bed te brengen maar tref dan dit al aan.....

Is ze niet om op te vreten? :D

(maar hoe schattig ik haar zo ook vind.. ik geef toch de voorkeur aan 's nachts goed slapen!)

Kippen... soep!

2010-06-02T15:55:00.004+02:00

'Kippen lusten graag allerlei soorten keukenrestjes zoals bijvoorbeeld groente(afval), gekookte aardappels en verschillende soorten soepen en sauzen.'
Zo handig.. Google. Ik trek mijn koelkast open en zie een pannetje soep staan.. kippensoep! Hmm.. laat ik dat maar niet doen.. dat is wel een beetje bruut! En zo voelde het eigenlijk ook wel een beetje tijdens het maken.. het was.. anders! Ik moest echt even wennen aan het idee dat ik buiten liefdevol de kipjes verzorg om vervolgens binnen bijvoorbeeld een kipfiletje op mijn bord te hebben liggen. Maar het went.. hoewel ik een eigen kipje never nooit niet zou eten! Dat gaat me dan toch net weer te ver. Een eigen kipje vetmesten.. de nek omdraaien en dan aan het spit rijgen..bbrr.. het idee alleen al! Nee.. ik eet wel vlees maar alleen als het onherkenbaar is, het is eigenlijk gewoon een soort van jezelf voor de gek houden. Hey.. het ziet er toch niet uit als een kip.. het tokt toch niet!!

Laatst had ik overigens een stukje kipfilet op mijn bord wat wel bijna nog tokte zo rauw.. en nee.. die was niet door mij klaar gemaakt. Een kipfiletje bakken valt bij mij niet in de categorie moeilijk! De 'kok' die in het restaurant waar wij aten mijn kipfiletje onder zijn hoede had ervaarde dat blijkbaar anders. Omdat ik geen hele spectaculaire dingen op het menu zag ging ik voor een gegrilde kipfilet. Het kipfiletje kwam en ik sneed het smalste puntje af.. nooit eerder heb ik zo'n droog smaakloos stukje vlees geproefd.. ik sneed in het dikste gedeelte in de hoop dat dat wat sappiger zou zijn, nou sappig was het! Ik had gewoon een halfrauwe kipfilet op mijn bord liggen! De ober beaamde dat en nam mijn bord mee naar de keuken. Enige tijd later kwam de ober weer aan met een bord met daarop een overdwars doorgesneden kipfiletje.. "Ik moest hem even door de midden laten snijden anders duurde het te lang voordat ie klaar was" zei de beste man. Vol goede moed sneed ik stuk 1 door.. gaar, stuk 2.. rauw! Ongelooflijk! Wederom vertrok de ober met mijn bord richting keuken.. 5 minuten later kwam hij terug met een bord met daarop een kipfiletje in zeker 10 stukken gesneden.. "Nou is ie zeker gaar".. en verbouwereerd keken mijn lief en ik elkaar aan.
De kipfilet was van de rekening gehaald en een toetje hebben we maar elders genuttigd. Mocht je ooit in Hotel Arcen zijn en van plan zijn daar je maaltijd te nuttigen, de gegrilde kipfilet raad ik niet aan!

Voor de soepliefhebbers mijn heerlijke kippensoepje!

Men neme
2,5 liter water
Smaakmaker kippensoep (Maggi) of een zakje kippensoep van Honig/Knorr
4 kippenpoten
1 kippenbouillonblokje
2 runderbouillonblokjes
Zak fijne soepgroenten
Vermicelli (2 handjes ofzo)

Men doet
Het water met de kippenpoten, smaakmaker of zakje soep en bouillonblokjes aan de kook brengen. Uurtje laten pruttelen en dan de poten eruit halen en de groente en vermicelli in de bouillon gooien.
Vervolgens komt het voor mij allerbelangrijkste moment van een goede en vooral lekkere kippensoep.. het plukken van de kip! Als ik namelijk iets smerig vind zijn het wel van die vieze bruine en vreemde slierten en stukjes in mijn soep.. bah! De eetlust vergaat me acuut! Ik ben erg secuur als het gaat om het plukken van de kippenpoten.. vandaar dat ik er ook 4 doe. Alleen de allermooiste stukjes vlees gaan in de soep, de rest gaat linea recta de kliko in! De mooie stukjes kip dus terug de pan in.. even goed doorroeren en voila.. klaar is de soep!

Eet smakelijk!

K'naan & David Bisbal - Wavin' flag

2010-06-01T20:29:00.001+02:00

Ik spreek geen woord spaans maar als David Bisbal zingt hang ik aan zijn lippen! :D Laat het WK maar beginnen!!

De eerste week...

2010-05-22T10:43:00.003+02:00

Zo... de eerste echte volle schoolweek zit er op.. en ik vond het zwaar pittig! Ik ben net als die kakelende dames in m'n tuin echt totaal van de leg. Ik vergeet alles.. behalve de tijd.. ik zit zo'n beetje op de klok. Angstvallig hou ik constant in de gaten dat ik niet te laat op school ben want stel je toch eens voor zeg.... Die keer dat Leentje op het moment dat ik wilde vertrekken de boel tot aan d'r knietjes had ondergescheten en ik haar nog gauw schoon moest boenen en in schone kleertjes moest hijsen heb ik fiets records verbroken.. echt waar! Opzij opzij opzij.. maak plaats maak plaats maak plaats... we hebben ongelofelijke haast! Als een razende tornado zijn we naar school gefietst... met als resultaat dat we niet te laat waren.. sterker nog.. we waren niet eens de laatste! Na ons kwamen zeker nog 6 kindjes binnen! Ik zeg het je.. als het moet kan ik echt heul snel fietsen!

Vrijdagmorgen om half 12 stond ik er weer keurig.. gewoon zonder gehaast netjes helemaal op tijd.. Feline komt naar me toe met in haar kielzog een blond meisje.. "Mag zij bij mij eten?" Vraagt het blonde ding.. Ik ben er even stil van..euh.. jee... In mijn hoofd ratelt het..'ze is mijn kleine meisje.. ze is mijn kleine meisje.. ze is mijn kleine meisje!! Nee dat mag niet want ik kan dit nog niet!!!' "Nou., als het van jouw mama mag".. piep ik.. "Kom mijn mama is er nog niet.. we gaan bij de juf staan!".. Zegt het kleine blonde ding en ze trekt Felientje mee naar de juf...
2 tellen later sta ik oog in oog met de mama van het blonde ding.. en deze mama vind het tot mijn grote blijdschap of verdriet.. daar ben ik nog niet helemaal over uit.. prima. Nadat ik 8x hun adres en telefoonnummer geverifieerd heb en minstens zo vaak onze gegevens heb doorgegeven vertrekken ze.. en ik ook.. met achterop mijn fiets een leeg stoeltje.

Noem me een dramaqueen, een emomuts of gewoon een aansteller maar eenmaal thuis hing ik gelijk in tranen aan de telefoon met mijn lief.. "Ons kindje..ons meisje.. ons kleine ding wordt groohoohoohooooot".. Jammer ik..."Ze is gewoon.. uit LUNCHEN!".. Mijn lief probeert me op alle manieren te troosten en breekt uit wanhoop maar uit in een luid 'shalali shalala'... fouterdanfout natuurlijk! Door mijn huilen heen moet ik lachen.. dat dit niet te best is voor mijn vrouwelijkheid blijkt maar weer als ik hierdoor een soort varkensgeknor begin te produceren. "Ah joh schatje".. zegt m'n lief lachend... "Het is toch juist leuk..goed toch..dat ze binnen een week al zo lekker sociaal bezig is!".. "Jawel..je hebt ook hartstikke gelijk".. knor ik.. "ik ben trots op ons meisje.. maar toch is dit niet goed voor mijn moederhart.. ik kan dit nog niet aan.. het gaat gewoon te snel!".. Na wat oppeppende woorden van mijn lief hang ik op en richt ik me weer tot het kleine roze draakje wat aan m'n jurk hangt.. "Gelukkig heb ik jou nog he klein ding.. jij blijft voorlopig nog wel onder mama's hoede.."...

Dat het drama/emo/aanstellergedrag gewoon genetisch bepaald is bewees Feline op donderdagmiddag. M'n lief was wat vroeger gestopt met werken en zonder dat Feline het wist stond hij om 15.00 uur als verrassing ook op het schoolplein. Ze zag hem.. tranen sprongen in haar ogen.. "Mijn vader is er.. mijn vader is er!!" riep ze naar de juf en al huilend kwam ze aangerend en stortte ze zich in zijn grote brede stoere armen.. "Ow papa.. wat fijn dat je er bent!".. Papa zat gehurkt met Feline in zijn armen op het plein.. Feline had haar armpjes om papa's nek.. 2 glinsterende natte kleuteroogjes keken me aan.. een stralende lach op haar snoetje. De hereniging tussen vader en dochter was echt ronduit aandoenlijk.. helemaal als je je bedenkt dat ze elkaar toch al zeker sinds 7 uur 's morgens niet gezien hadden..(hoewel het halve schoolplein na deze voorstelling vast gedacht moet hebben dat ze elkaar al dagen.. wat zeg ik.. weken niet gezien hebben!)..
Ik aanschouwde het tafereel.. en pinkte een traantje weg... dat is nou mijn dochter! ..'snif'...

Dieetleed..

2010-05-20T08:40:00.000+02:00

"Heb ik het je al verteld?" Vraagt ze me.. "...de zus van een vriendin heeft 7 weken geleden haar maag laten verkleinen..... afgelopen vrijdag is ze begraven!.. Ze laat een man en kind achter... vreselijk he!"
"Oei.. zeker heftig zeg!.. Toevallig hoorde ik net nog een verhaal van iemand wiens collega een maagband had laten plaatsen.. deze collega was ziek, zieker, ziekst.. sja.. afvallen zal hij wel maar de kwaliteit van zijn leven stelt zo natuurlijk ook niet bijster veel voor." Antwoord ik...

Het zijn schrik verhalen.. het zijn verhalen van mensen die zo wanhopig slanker wilde worden dat ze tot het uiterste gaan en het soms dus met de dood moeten bekopen. Hoe kan het toch.. dat men zó enorm ver gaat? Dat men grenzen blijft verleggen om maar 1 doel te halen. Een doel wat ook op een ongevaarlijke manier valt te behalen want uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer.. minder en gezonder eten! Hoewel er uiteraard uitzonderingen zijn is het alom bekende gezegde 'Elk pondje gaat door het mondje' toch een waarheid als een (dikke) koe. Maar hoe kan iets wat in theorie zo makkelijk klinkt in de praktijk toch zo ontzettend moeilijk zijn?!

3,5 jaar duurde het voordat ik het kon.. minder eten. Belachelijk eigenlijk.. want hoe moeilijk is het nou om gewoon maar 1 koekje in plaats van 1 pak koek te eten!!? Toen ik dankzij een flinke schop onder mijn kont eenmaal zo ver was dat ik het wel kon en ik dus stopte met schransen vlogen de kilo's er echt af.. 19 kilo in 4 maanden tijd! Sinds 2 maanden laat ik de teugels weer wat vieren.. er zijn dagen dat ik echt alles eet waar ik trek in heb, pizza, chocolade, koekjes, chipjes enzovoort enzovoort.. maar er zijn ook dagen dat ik keurig op let en geen calorie teveel eet. Ik weet de boel tot mijn eigen grote verbazing zo aardig te balanceren want hoewel ik al een maand of 2 niet meer afval.. kom ik ook niet aan! Ik blijf keurig tussen de 80 en 81,5 schommelen en hoewel dat niet mijn uiteindelijk doel was ben ik wel tevreden. Toen ik in de zomer van 2005 met een positieve zwangerschapstest in mijn handen zat woog ik 71 kilo, en dat was toen ik een half jaar geleden begon met afvallen mijn eigenlijke doel.. terug naar het gewicht van voor mijn zwangerschappen. Maar ik heb gaandeweg gemerkt dat de druk van de ketel is. Ja ik wil graag terug naar die 7nogwat.. en ik zal de komende tijd ook echt wel weer wat meer op gaan letten.. maar die 71..ach ja.. als ik straks 75 kilo weeg vind ik het ook wel best.. meer willen dan wat voor mij op een gezonde manier haalbaar is word ik ook niet gelukkig van. Het is natuurlijk ook niet alleen een kwestie van het gewicht bereiken.. het gewicht houden is net zo'n grote uitdaging! Mijn nieuwe streven is nu dus 75 kilo.. en de datum dat ik dat gewicht wil bereiken? Nou gewoon.. straks.. dan.. ooit ..ergens!

Nog 1 keertje... Juf Trut..

2010-05-17T21:08:00.000+02:00

"Ben je niet bang dat je gelijk een naam hebt gekregen? Dat je nu op school 'slecht' bekend staat omdat je zo moeilijk hebt gedaan?" werd mij laatst gevraagd. Ik reageerde dat ik me daar totaal niet druk over gemaakt heb.. over wat 'men' op school van mij zou denken. Ik handelde uit moeder gevoel.. niets is zo belangrijk als mijn kind.. ik heb liever een reputatie van moeilijk mens dan dat mijn kind niet goed verzorgd wordt.
Maar nu de vraag mij was gesteld dacht ik er nog eens goed over na en kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk gewoon het vertrouwen heb dat iedereen die op welke manier dan ook met kindertjes te maken heeft wel snapt hoe verloren en machteloos je je moet voelen op het moment dat je kind kwijt is en de schuldige ook nog eens zo behulpzaam als een deurmat blijkt te zijn. Als deze persoon dan ook nog de schuld bij je kind wil leggen en zichzelf wanhopig probeert goed te praten is het niet zo heel vreemd dat je niet op je vriendelijkst bent.
Als je dan bedenkt dat deze kleuterschool nóg 6 kleuterklassen heeft (en er pak-em-beet nog een stuk of 8 basisscholen in de omgeving zitten) waarom zou ik dan mijn kind net bij deze ene juf terug brengen die en aangetoond heeft 24 kleuters niet aan te kunnen en eerlijkheid extreem laag in het vaandel heeft staan!!?
Kan ik me in het algemeen enorm schuldig voelen als ik een beslissing neem waarbij ik een ander benadeel.. in het geval juf T. heb ik geen greintje last van mijn geweten gehad. Als het gaat om dit verhaal ken ik geen schuldgevoel.. alleen maar een goed gevoel! Ik heb juist gehandeld, niets in mij heeft twijfel. Eigenlijk ga ik er eerder vanuit dat deze juf vanaf dit voorval een reputatie heeft op school.. dat 'men' over haar een mening heeft en mijn beslissing om voor een andere klas te gaan wel begrijpt. Want hoe je het verhaal ook went of keert.. het blijft natuurlijk zo'n beetje de stomste fout die je als juf kan maken!

Vandaag zijn we in de herkansing gegaan.. de vakantie is voorbij.. nieuwe klas.. nieuwe juffen! En het ging goed.. nee wacht.. het ging super! Ik stond op het schoolplein om mijn kind op te halen.. en ze was er! Wat zo normaal klinkt was voor mij toch een opluchting. Ik merk aan mezelf dat het er behoorlijk ingehakt heeft bij me dat mijn kind kwijt was maar juf M. heeft mijn vertrouwen gewonnen. Vanmorgen bij het wegbrengen merkte ik gelijk al verschil, we sloten aan in de rij om de juf een handje te geven en goedemorgen te zeggen, de juf maakte contact met zowel kinderen als ouders. Er was rust en structuur.. zo anders dan de complete chaos in het vorige klasje! Ja.. nu zijn we echt begonnen!

Feline heeft vandaag haar eerste echte volle dag gehad, dat ze na haar broodje wéér naar school mocht vond ze enorm cool. Maar hoewel ze het enorm naar haar zin heeft gehad en school echt he-le-maal het einde vind moest ze zichzelf wel over een kleine teleurstelling heen zetten. Om 15.00 uur haal ik haar weer op.. op mijn hurken zit ik voor haar op het schoolplein.. haar armpjes om mijn nek en op mijn vraag hoe ze het gehad heeft antwoord ze.. "Ja leuk.. maar mam... ik heb niet eens leren schrijven!"

Wie het weet mag het zeggen!

2010-05-13T00:10:00.003+02:00

Oke.. ik val een soort van in herhaling maar ik wil het gewoon nog even 1 keer over hem hebben.., over wie? Over meneer Arisman.. Thom Arisman! En waarom? Omdat we van hem houden. En met we bedoel ik elke vrouw die ooit 1 van zijn boeken gelezen heeft. Dat elke vrouw die ook maar 1 van zijn boeken gelezen heeft van hem houdt weet ik zo zeker omdat het gewoon niet anders kan... misschien dat er ergens eentje tussenzit die het ontkent.. maar die durft het dan gewoon niet eerlijk toe te geven want het kan echt niet anders. Lees z'n boeken maar dan snap je het wel. Hij heeft er 3 geschreven maar vanwege een soort van vervolgverhaal raad ik je wel aan om gewoon met de eerste te beginnen.. en nee ik heb (helaas) geen dealtje met hem dat ik gratis boek 4 krijg als ik boek 1, 2 en 3 promoot... ik wil deze liefde gewoon graag met mijn medevrouwen delen!
Oke.. komen ze... Thom.Single.Man, Mr. Single en Single van beroep. Die laatste heb ik een tijdje terug van mijn lieve vriendinnetje Amanda gekregen nadat ze van mij de eerste en tweede geleend had (geleend..vies woord.. sorry Thom). Afgelopen week heb ik na een flinke leesdip eindelijk Single van beroep gelezen.. ik was er helemaal klaar voor.. ging me volledig en vol op Thom storten maar langer dan 1 middagje duurde het genot niet! Was ik hiervoor avonden zoet met Esther Verhoef haar geschreven avontuur van Eric en Simone in het door mij zo geliefde *kuch* Frankrijk.. Thom was uit voor ik het door had. Beetje jammer natuurlijk maar geeft ..helemaal als je bedenkt dat ik Leentje om me heen had dreutelen.. wel aan hoe makkelijk, lekker en vlot Thom te doen is!

Maar hoezeer ik ook weer van Thom genoten heb... ergens klopt er iets niet! Als ik de heer Arisman namelijk moet geloven heeft ie een flink aantal dames in zijn leven (lees bed) gehad.. hoe kan het dan dat deze dames zich in stilzwijgen hullen??! Vrouwen zijn van nature enorme bitches.. van die egotrippers die houden van aandacht en die er absoluut niet tegen kunnen om afgewezen te worden... nou behalve jullie en ik dan.. maar de rest van de vrouwen zijn enorme krengen! Echt waar! Ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal braafjes hun mond houden, dat geen enkele dame een foto van hem heeft en deze liefjes voor zichzelf houdt.. zo zijn vrouwen namelijk helemaal niet! Wij (of nou ja..zij..want jullie en ik zijn dus anders) raken gefrustreerd en zijn op onze spreekwoordelijke pik getrapt als een man niet terugbelt.. we krijgen spontaan last van wraak gevoelens als hij te kennen geeft dat ie niets (meer) in je ziet, verbranden ritueel dingen die ons aan hem doen denken en vertellen elk mens gewild of ongewild wat een klootzak hij wel niet is. Een vrouw met liefdesverdriet is een emotionele puinhoop, een vrouw met een gebroken hart probeert de delen weer aan elkaar te lijmen door zich te focussen op alles wat fout aan hem is en waarschuwt haar medevrouwen voor dit mannelijke beest. Een afgewezen vrouw gaat geen identiteit van de foute man angstvallig geheim houden.. dat kan gewoon niet!! Zeker in deze tijd met alle denkbare vormen van communicatie niet... als Thom en zijn liefdesperikelen echt zijn.. waar zijn die lustobjecten van hem dan gebleven? Ik vind het echt een breinbreker en irriteer me mateloos aan het feit dat ik het antwoord niet weet.. waarom interesseert het me toch zo?! De boeken zijn heerlijk om te lezen.. who cares wie het geschreven heeft! 9 van de 10 keer kijk ik niet eens naar de kop die achterop de omslag staat.. het zal mij worst wezen hoe de auteur er uitziet..(ik heb de Vliegeraar klaar liggen.. hij heeft best sexyness die Khaled).. waarom ben ik dan toch zo verdomde nieuwsgierig naar Thom!? WAAROM?!

Oh trouwens... even iets heel anders maar nu we het toch over boeken hebben... jaja.. ik ben begonnen met de Huishoudcoach! Jawel.. binnen nu en een jaar gaat het me volgens het boek lukken.. binnen nu en een jaar heb ik een georganiseerd huishouden en hoeft mijn lief op maandagochtend niet meer een schone onderbroek uit de wasmand op zolder te plukken, is mijn administratie georganiseerd en functioneren mijn ramen niet meer als zonneschermen maar kun je er weer doorheen kijken.. echt waar!

Hilarisch!

2010-05-08T22:43:00.003+02:00

Ik kwam deze commercial tegen... ik moet hem even met jullie delen! :D

Tok tok

2010-05-06T16:21:00.000+02:00

Het begon ooit zo...

Via marktplaats een leuk hokje op de kop getikt.. m'n lief een ren gebouwd en toen 2 lieve schattige kleine Nijntjes er in. Alleen werden de lieve schattige kleine Nijntjes groter en al gauw verdiende 1 van de dames de bijnaam Miss Houdini.. want wat we ook verzonnen.. ze wist te ontsnappen!

We besloten de ren te verwijderen en de tuin Nijndicht te maken.

Leuk.. van die loslopende konijnen! 'T was net Teletubbieland bij ons op het grasveldje! Ware het niet dat onze konijnen niet zo getraind waren als de Teletubbie konijnen en als hobby gaten graven en planten/gras eten hadden! Ook hadden ze bedacht dat recht voor de achterdeur wel een leuk plekje was om je drolletjes neer te leggen en liet Miss Houdini geen mogelijkheid onbenut om de tuin uit te glippen. De hele buurt heb ik aan de deur gehad.. "Er loopt een wit konijn rond uw huis, is die van u?"

Er moest wat nieuws komen.. maar.. hadden we bedacht.. als we dan toch een nieuw hok doen dan doen we er eentje met een ren waar niet alleen onze konijnen maar ook kippen in kunnen!

Op de plek wat je op de foto hierboven rechts ziet werden de borders verwijderd en de overtollige aarde weggeschept..

Het nieuwe hok werd in elkaar gezet en de tuin gereed gemaakt.

De kippen zouden het nieuwe nachthok tot hun beschikking krijgen.. en het hok van de konijnen zouden we op een of andere manier met de kippenren gaan verbinden zodat ze wel beide hun eigen nachthok zouden hebben. Toen het nieuwe hok eenmaal stond werd goed duidelijk dat het oude konijnenhok eigenlijk niet meer kon. De dames hadden het gaas en hout op verschillende plekken al kapot geknaagd en met wat latjes en stenen werden ze 'binnenhoks' gehouden.

En zo besloten we ook voor de dames Nijn een nieuw (nacht)hok te kopen!

Toen eenmaal alles op z'n plek stond hebben we via marktplaats 4 leuke kipjes kunnen kopen.

3 Wyandottes en 1... ehm... ander kipje.

Onder luid getok verkenden de dames hun nieuwe woning!

De hokken stonden nu naast elkaar.. via het gaas konden de verse buurtjes kennis met elkaar maken... maar nu nog zorgen dat de Nijnen ook van de kippenren gebruik konden maken!

Ooit.. lang lang geleden heb ik ooit eens bij iemand gezien dat ze een tunneltje voor de konijnen had gemaakt van pvc buizen! Dat leek ons wel wat!

Onder het nachthok van de konijnen 1 uiteinde...

En in de kippenren de andere!

Om er voor te zorgen dat er niet per ongeluk een kip in zou vallen of de boel vol zou lopen met water heeft m'n lief er in de kippenren een soort dakje op gemaakt.

En het is gelijk een leuk klim en uitkijkplekje voor de diertjes.

Na heel wat uurtjes noeste arbeid is dit het resultaat!

(In de hoek staat het oude hok nog en er ligt nog een flinke berg aarde.. gaan we natuurlijk nog weghalen!)

Amanda.. dankjewel voor je onverwachte enthousiaste hulp! Je bent echt een geweldig lieve schat!.. :-D

Go Kirsten.. GO GO GO!

2010-05-04T12:43:00.002+02:00

Op het kamertje van mijn kleinste meisje hangt een fotolijst.. een lege fotolijst.. of nou ja..leeg.. er zit een vel roze papier in dus helemáál leeg is ie niet. Maar een lijst met alleen een vel roze papier is natuurlijk onaf.. er hoort nog wat in. En dat is op de een of andere manier een probleem voor me. Nee.. niet wat ik er in moet doen..want wat er in moet is Leentje haar geboortekaartje en dat ligt ook al zo'n anderhalf jaar klaar.. maar gewoon het doen! Het is ook niet dat ik het niet kan ofzo want het is een vrij simpele handeling.. maar ik doe het maar niet.. en ik snap niet waarom niet! GEK word ik af en toe van mezelf! Ik ben met sommige dingen echt zo traag als dikke str*nt. En dan heb ik het niet eens over het alom bekende man/vrouw gaan uit gebeuren.. dat hij al lang en breed met ronkende motor in de auto zit terwijl zij nog voor de spiegel een laagje lipstick smeert.. nee ik ben vooral traag met dingen waar alle tijd voor is. Neem nou bijvoorbeeld het strijkgoed.. en maar uitstellen en uitstellen tot er dus een stapel van een meter of 2 ligt.. dan sta ik bibberend met de strijkbout in mijn handen me te beseffen dat ik iets toch echt niet goed doe. Het zijn van die dingen die ik uit kan stellen en dus ook uit stel tot het moment komt dat ik het echt niet meer uit kan stellen 'Ah joh Fientje.. dat vlekje lijkt ook net een bloemetje.. kan heus nog wel een dagje!'... dan moet ik wel en stort ik me 2 uur lang zwoegend en zwetend op de schone was.

Het zit helaas gewoon in me.. ik was vroeger namelijk al zo.... dan heb je pak-em-beet 6 weken om een prachtexemplaar van een werkstuk te maken en in te leveren en dan zat ik de aaf vantevoren nog te ploeteren om überhaupt iets in te kunnen leveren. Zo irritant!
Het is een van mijn slechte eigenschappen en ik zou het zo graag willen veranderen. Ik zou zo graag iemand willen zijn die er een strakke planning op na houdt.. iemand die niet konstant achter de feiten aanrent en alles gewoon keurig op orde heeft.

Mijn administratie ligt hier en daar, sommige dingen zijn keurig opgeruimd in mappen.. sommige dingen liggen nog ergens op zolder omdat we dat toch nooit nodig hebben en sommige dingen liggen nog op de 'op te ruimen' stapel. Sinds mijn lief als zelfstandige werkt moeten we wel minimaal 1x in de 3 maanden door deze stapel heen omdat we papieren bij de boekhouder in moeten leveren. Wat dan niet naar de boekhouder moet beland meestal weer op de 'op te ruimen' stapel en heb ik dan 3 maanden later weer in mijn handen... tot ik ineens iets geks doe en het daadwerkelijk opruim.

Sinds de eerste zonnestralen zich weer lieten zien was ook duidelijk te zien dat er door mijn ramen weinig te zien was. Ze moesten hoognodig gelapt worden....... en dat moeten ze nog steeds! Ik heb op een gegeven moment alles op mijn aanrecht gezet, emmertje trekkertje sponsje.. de hele mikmak.. na een week heb ik het ongebruikt weer in de kast gezet.. HOE ERG! En hoeveel werk is het nou.. even de ramen lappen.. het is typisch zo iets waarvan je achteraf zegt.. 'Nah.. was dat alles.. had ik veul eerder moeten doen!'.. en hoewel ik dus weet dat ik dat straks zeg heb ik het toch nog steeds niet gedaan.

Ik vermoei mezelf.. ik creëer eigenhandig zoveel hobbels op mijn weg dat ik die prachtig geel geplaveide weg gewoon strompelend moet beklimmen. En dat wil ik niet meer... vanaf nu ga ik er aan werken om ook zingend en dansend mijn huis(houden) terug te kunnen vinden! En deed Diana dat met Michael aan haar zijde, ik heb Els! Els Jacobs heet ze.. de auteur van de Huishoudcoach. Ze ligt al een paar dagen in mijn boekenkast te wachten tot ik haar open sla en ga lezen.. of eigenlijk al anderhalve week.... maar ik ga er aan beginnen.. ik ga het boek openslaan en lezen... strakjes.. echt waar.. of morgen... of nou.. in ieder geval deze week nog! Echt!

P.S: Even iets heel anders en ik ben een beetje laat met melden.. maar afgelopen 1 mei vierde mijn blogje haar 1 jarig bestaan!! Hieperdepiep hoera! :-D

Talk to the... WAT!!!?

2010-05-01T21:49:00.009+02:00

"Stop!"..zegt ze en ze houdt haar hand voor mijn gezicht.."Met jou ga ik geen discussie aan... je maakt een scène!".. Verbluft kijk ik haar aan.. zegt ze dit nou echt? Doet ze dit nou echt? Oke.. ik ben niet op mijn vriendelijkst maar een scène maak ik zeker niet. Het is duidelijk dat ze niet van een weerwoord is gediend, haar wil is wet en haar beleving is de enige juiste. Ik ben helemaal flabbergasted door de hele situatie.

's Morgens bracht ik Feline naar school met het idee om met een schone frisse lei te beginnen. Ja juf T. had een fout gemaakt, een stomme fout maar ik ging er van uit dat ze die niet nogmaals zou maken. Haar reactie op het gebeuren vond ik misschien nog wel vervelender dan het hele voorval zelf. De schuld bij zo'n klein meisje leggen en vervolgens boos op mij worden omdat ik boos op haar was is eigenlijk van de zotte maar Feline lijkt van de hele situatie geen last te hebben dus we gaan er maar weer met frisse moed tegenaan. Ik loop het lokaaltje in en zie hoe juf T. al zittend in haar stoel mij vermijd. Ze kijkt geen millimeter omhoog, haar blik blijft hangen bij Feline, "Heb je er weer zin in?" vraagt ze haar. Ik wil wat zeggen maar krijg niets uit mijn strot, ik sta als versteend naar het gedrag van deze volwassen vrouw te kijken. Ik voel een soort nare vibe van haar afkomen.. boosheid, arrogantie.. ze gunt me geen blik waardig en niets in haar lijkt de behoefte te voelen om iets van 'sorry van de vorige keer' ofzo te zeggen. In haar situatie zou ik een moeder zeker aanspreken, nogmaals uiten hoe vervelend ik het vond en dat ik er ook mee gezeten heb, juf T. vind zelfs een 'goedemorgen' overbodig. Feline gaat op haar stoeltje zitten en ik doe mijn best niets van mijn rotgevoel te laten merken. Ik kus haar gedag en als ik eenmaal buiten het lokaal sta voel ik dat de boosheid flink toeneemt. Wat voelt het rot om mijn kind bij haar achter te laten, wat heb ik een hekel aan dit mens!

Als ik weer buiten de school sta zie ik de directeur staan, trillend van boosheid en onmacht loop ik naar hem toe. "Ik kan dit niet".. zeg ik hem "Ik kan de komende 2 maanden mijn kind niet bij haar achter laten, dit voelt niet goed.".. Ik vertel hem hoe juf T. zich had gedragen en vraag of er een mogelijkheid is Feline in een andere klas te plaatsen.. "Het lijkt me verstandig om eerst eens met zijn drieën een gesprek te hebben." zegt hij.. Ik stem er mee in en ga naar huis. Thuis zit ik de uren op de klok weg te kijken tot ik mijn meisje weer op kan halen.

Als ik om half 12 weer op het schoolplein sta voel ik me raar en ongemakkelijk. Feline komt gelukkig vrij snel naar me toe. Ze is haar jasje vergeten en we lopen weer even naar binnen om het jasje te halen. Bij de ingang van de school staat juf T. nog... ze spreekt me aan..... ik zou die ochtend mijn kop arrogant weggedraait hebben toen zij goedemorgen tegen mij zei. Ik had mijn eigen gezicht moeten zien zo vuil dat ik naar haar keek. Het voelt een beetje alsof ik in de twillight zone ben beland.. dit meent ze toch niet.. wat is dit voor onzin! Ik ga tegen haar in maar daar is ze niet van gediend. Ze draait na haar 'talk to the hand gebaar' haar rug naar me toe. Beduusd loop ik naar binnen en pak Feline haar jasje, ik ben woedend! Ik loop terug naar haar en besef me dat ze geluk heeft dat ik 1 kind op mijn arm en de ander aan mijn hand heb... en dat we op een schoolplein staan... want hoewel ik totaal niet agressief ben aangelegd voel ik nu een sterke behoefte om haar strot dicht te knijpen. Het gevoel wat ze in mij losmaakt beangstigt me.. als de situatie anders was geweest weet ik niet of ik nog zoveel zelfbeheersing zou hebben gehad.
Ik eis onmiddelijk een gesprek met de directeur want ik weet het nu zeker... dit mens spoort niet en no way dat ik mijn kind ooit nog onder haar supervisie achterlaat.

Aan tafel bij de directeur verteld ze haar bijzondere versie van het verhaal.."Maar waarom zou ik, als moeder, mij zo arrogant en gemeen opstellen tegen de persoon bij wie ik mijn kind achterlaat?".. "Wie is er nou het meeste gebaat bij het welzijn van Feline, wie wil er nou het allerbeste voor Feline!" reageer ik.. Ik snap echt niets van het feit dat iemand zo kan zijn zoals juf T., ik ben echt compleet van slag door haar gedrag. Onbegrijpelijk dat zo iemand met kinderen werkt... überhaupt een baan heeft waar mensen bij betrokken zijn.
De directeur ziet ook in dat dit niet meer goed komt en zegt me dat hij met de coördinator van de kleuterklassen gaat praten. Diezelfde middag nog word ik gebeld dat Feline na de meivakantie in de klas van juf K. en juf M. mag beginnen. Ik ben opgelucht, niet alleen is het een totaal ander klasje, het zit ook nog eens in een ander gebouw dus met juf T. zal ik godzijdank niets meer te maken hebben.

Kleuterschool... we hebben er weer zin in!

Ik hou niet van clowns...

2010-04-29T21:54:00.001+02:00

Maar om deze blijf ik lachen!! :-D

Feline haar feestje!

2010-04-26T20:23:00.001+02:00

Morgen is het echt zover... dan wordt ze 4! Maar gister en vandaag hebben we dit heugelijke feit al uitgebreid gevierd!

Zondag hadden we een tuin vol verjaardagsvisite en vanmorgen had ze haar feestje op de peuterspeelzaal..

De traktaties!

De bak is gemaakt door Inge.. de zakjes door oma en Feline heeft samen met mama de snoep en het speeltje in de zakjes gestopt!

De Michael Jackson taart met bloemen!

Gemaakt door de absolute koningin van de taarten Micky! :-D

Michael Jackson in zijn Smooth Criminal pak...

Laat dat nou net ons ultieme meebrulnummer zijn! Zelfs Leentje stoot regelmatig een 'AUW' uit als MJ Annie are you okay zingt! :-D

Niet alleen op de taart zat MJ.. ook in 1 van de cadeautjes vond ze een echte MJ pop!

4 kaarsjes om uit te blazen.. met haar mega blaaskracht was dat natuurlijk een eitje!

De oh's en ah's waren niet van de lucht! De taart werd door iedereen uitgebreid bewonderd!

Visite!

Ook Leentje vermaakte zich uitstekend!

Een kleine modeshow van Feline haar cadeautjes..

De K3 prinsesjes en Mega Mindy..

Wat een schoonheden he!!

De vloer.... nog nooit eerder is mijn vloer zó vies geweest.. zwart was het water na het dweilen!

De jarige dame is verwend!!

De taart was niet alleen prachtig.. hij was ook nog eens heerlijk!

Nadat het bezoek weg was was de tuin vrij vlot weer in oude staat hersteld!

Feestje op de peuterspeelzaal..

Als een prinses zat ze in haar troon te genieten van de aandacht!

Ook op de peuterspeelzaal 4 kaarsjes om uit te blazen!

Er werd gezongen en gedanst!

Wat zou er in de ton zitten? Een slang..?

Nee gelukkig.. een cadeautje!!

En dan het moment waar ze zo naar uitkeek...

UITDELEN!

Ze heeft genoten.. wij hebben allemaal genoten!

Iedereen die haar feestje tot zo'n succes heeft gemaakt bedankt! Felientje is erg dankbaar en blij met alle kaartjes, cadeautjes en aandacht! :-D

En zo is er ineens 4 jaar voorbij.. mijn kleine meisje wordt een echte dame!

1 van de 24 is mijn alles..

2010-04-23T14:04:00.003+02:00

Hoewel Feline een erg makkelijk meisje is sta ik toch weer met een lichte knoop in mijn buik op het schoolplein. Hoe zou het gegaan zijn? Haar tweede en tevens laatste wenochtendje zit er op! Afgelopen woensdag heeft ze een heerlijke ochtend gehad bij juf M. en vandaag staat juf T. voor de klas. Juf M. was al een bekende voor me, maar juf T. was helemaal nieuw... eigenlijk wel extra spannend dus!

Tussen de andere moeders, oma's en vaders sta ik braaf op de aangegeven plek te wachten. Van achter hoor ik kinderstemmetjes, ik neem Elena op mijn arm en kijk om, daar komt de juf aangelopen met aan elke hand een kleuter en achter haar aan nog een rits kleuters.. maar hoe ik ook kijk.. Feline zie ik niet! Nou...dan heb ik het vast fout en is dat toch de juf niet.. ik had vanmorgen echt wat beter op moeten letten.. of lijken die juffen gewoon erg op elkaar?

Niet veel later komen de kleuterklasjes weer naar buiten.. met jas aan en zonnebril op zie ik de juf weer staan.. ik twijfel.. dat is haar toch? Of toch niet..? Maar waar is Feline dan?

Er volgen meerdere klasjes en kinderen rennen alle kanten op maar geen Feline! Mijn hart ging al op aardig tempo maar hij gaat nog harder kloppen.. er bekruipt me een naar gevoel.. ik hou Elena stevig vast en wurm me tussen kinderen, moeders en juffen door naar binnen naar Feline haar klasje... leeg! VERDOMME! Waar is ze!! Ik ga naar buiten naar de bewuste juf.."Jij bent toch juf T. ..de juf van Feline?" Vraag ik.. "Ja" Zegt ze... "Nou.. waar is ze dan? Waar is mijn kind?!".. De juf schrikt zichtbaar.. ze loopt naar binnen het klasje in.. "Nee..daar is ze niet" zeg ik.. "Daar heb ik al gekeken!.. waar is ze!! Waar is mijn kind!".. roep ik nu boos. De tranen springen in mijn ogen.. een enorme school.. zo'n 600 kinderen, mijn meisje de allerjongste en ze is kwijt! Ik loop naar buiten het schoolplein op.. het terrein is groot... en overal lopen nog moeders en kinderen. Juf T. loopt ook naar buiten.. "Waar spelen jullie.. waar is mijn kind!" 2 andere juffen hebben door dat er iets mis is.. er staan nu 3 juffen maar geen van alle geeft me antwoord. "Rustig maar we vinden haar wel" zegt een juf.. "Ze is mijn kind gewoon kwijt" zeg ik boos.. "Haar tweede proefochtendje en ze is gewoon KWIJT!.. Ze is nog geen 4.. ze draait proef,. hoe kan ze haar nou kwijtraken!".. Mijn bloed kookt ondertussen en ik probeer met man en macht mijn tranen te bedwingen. Woest ben ik.. in vertrouwen breng ik mijn kind voor een proefochtend en ze raakt gewoon kwijt! Belachelijk! Ik ren met Elena op mijn arm om een gebouw met klaslokalen heen en in de verte zie ik haar.. daar staat ze.. in de zandbak. Een golf van opluchting gaat door me heen. Ik roep haar en loop naar haar toe.. juf T. komt achter me aan. Als Feline bij ons staat zegt ze haar dat ze niet zomaar weg mag lopen.. Pardon?!.. Mijn kind is geen wegloper, absoluut niet en dat zeg ik juf T. ook. Mijn meisje is daar voor de tweede keer.. ze moet alles nog leren en het laatste wat ik toe zal staan is dat zij ook maar iets van schuld zal krijgen!

Ik ben echt goed kwaad.. mijn hart gaat als een razende tekeer en ik maak goed duidelijk dat de juf zelf een enorme fout heeft gemaakt! "Ik heb het klasje naar binnen zien gaan en daar zat Feline niet tussen.. je bent haar gewoon vergeten!" zeg ik. Juf T. kan niets anders dan toegeven dat ze een fout gemaakt heeft. Ze legt me uit dat ze 24 kleuters heeft om op te letten en dat ze Feline dus niet gemist heeft. Blijkbaar heeft ze ook geen koppen geteld in het klasje en heeft ze dat ene lege stoeltje voor het gemak ook maar over het hoofd gezien! In mijn boosheid blijf ik herhalen dat ik het niet snap, dat ik goed kwaad ben dat er op haar tweede proefochtendje zo slecht op haar gelet wordt! Voor haar mag ze dan 1 van de 24 zijn.. voor mij is ze mijn alles! De uitleg van juf T. doet me dus erg weinig, ik vind het een slap excuus en juf T. merkt dat.. ze wordt boos op mij omdat ze vindt dat ik niet goed genoeg naar haar uitleg luister en boos blijf.

Met Feline aan mijn hand loop ik terug naar haar klas.. daar pakken we haar tasje en constateren dat juf T. spoorloos is. Een andere juf komt het klasje binnen en praat op een rustige vriendelijke toon met Feline. Juf T. komt toch de klas maar weer in en zegt dat ze het echt heel erg vind.. 'Ja.. logisch' denk ik. Ik ben boos.. en blijf boos.. geen enkel excuus kan dat nu wegnemen.

Feline zelf was zich er gelukkig niet echt bewust van, die speelde lekker in de zandbak, het komt door mijn pedagogisch onverantwoorde beschermende oermoeder gedrag dat ze zich nu realiseert dat de juf een fout gemaakt heeft en dat mama nu boos is. "Ja.." Zegt juf T. "Ze is ook zo makkelijk.. je vergeet haar daardoor wat sneller". En daarmee trapt ze me na bijna 2 jaar peuterspeelzaal waarin ik af en toe flink echt flink aan de bel heb moeten trekken voor aandacht voor mijn makkelijke kind die weinig aandacht vraagt nog harder op mijn moederhart.. want hoe makkelijk ze ook is.. net zoals elk ander kind heeft ook mijn meisje uiteraard wél gewoon aandacht nodig!

De kleuterschool is van start gegaan... en mijn tranen zijn losgebarsten.

Bijna jarig..

2010-04-13T12:08:00.001+02:00

"Mama ik ben bijna jarig he!"
"Ja klopt lief"..
"In april he.. en wanneer is april dan?"
"Het is nu april! ..april heeft 30 dagen en op dag 27 ben jij jarig ..dat is dus al bijna!"..
"En Elena.. wanneer is Elena jarig?"
"Elena is in oktober jarig!"..
"En wanneer is oktober?"
"Oktober duurt nog heel veel nachtjes.. dat is nog heel ver weg, in de herfst pas"..
"En wanneer ben jij dan jarig mama?"
"Mama is in juli jarig"..
"Nee niet jullie.. jij mama, wanneer ben jij jarig!"
"Juli is ook een maand liefje.. net als april heb je ook een maand die juli heet en in juli is mama jarig, in de zomer!"..
"Dus papa en jij zijn in de zomer jarig? Ik wil ook in de zomer jarig zijn!"
"Nee mama is in juli jarig, in de zomer en papa is in mei jarig!"..
"Is papa net als jij jarig?"
"Nee in mei"..
"Is papa in jou jarig?! Hahahaha... hoe kan dat nou!?"
"Haha nee lief.. mei is ook een maand.. net als april, oktober en juli!"..
"Ook in de zomer?"
"Nee mei is in de lente, net als april"..
"En in april ben ik jarig he mama, bijna!"

De S van ...?

2010-04-09T16:34:00.004+02:00

Het was typisch zo'n wakker wordt moment... het moment dat ik in de spiegel keek en dacht... HELP! Ik verslons! Echt.. ineens 'kaboem' zag ik het..ineens had ik het door. Ik keek in de spiegel en zag een veel te dikke huisvrouw met piekerige haren in een staartje en wallen onder haar ogen...

Sinds ik moeder ben staan mijn kinderen op de eerste plek en ben ik mezelf gewoonweg vergeten. Ik ben gewoon gaan ‘verslonzen’... De hooggehakte pumps hebben plaatsgemaakt voor comfortabele laarzen zonder hak, mijn lippen werden niet meer gestift met een kleurtje maar met Labello en onder mijn haar stylen verstond ik gauw een vooral makkelijke staart maken. Winkelen eindigde steevast in tassen vol kinderkleding en ow ja.. iets als nieuwe sokken voor mezelf.

Hoewel het natuurlijk goed is dat ik mijn kinderen zo belangrijk vind is het minder goed dat ik mezelf zo vergeet. Dat moest echt veranderen.. binnenkort wordt mijn dochter 4 en ik had al visioenen van zo'n uit de kluiten gewassen moeder met vettig piekhaar die in een joggingbroek en met snot op d’r schouder op het schoolplein staat.. alsjeblieft.. bespaar me dat! Kom op zeg.. ik ben 33.. ik ben een jonge vlotte hippe vrouw. Tss...

Ik bekeek mezelf nog eens goed in de spiegel en beloofde beterschap.

Mijn grootste vijand de weegschaal werd mijn vriend want koek, snoep en chips doen het vooral leuk in de schappen van de supermarkt besloot ik.. gezond eten - het nieuwe motto.. weg met die overtollige kilo's!
Mijn lipgloss dook ik weer van ergens onderuit mijn tas op en mijn nagels kregen weer een laklaagje. Een bezoekje aan de juwelier leverde me nieuwe zilveren oorringen op en mijn grote witte onderbroeken (die zo ongelooflijk comfortabel tijdens de zwangerschappen waren) werden ingeruild voor de ergens achter in de kast weggemoffelde strings.

Ik hoef niet terug naar hoe ik was, ik ben tenslotte niet meer die vrijgezelle meid van toen maar een moeder. Mijn leven is 180 graden veranderd.. en daar ben ik blij mee. Pumps en korte rokken zijn net als de glazen wijn en sigaretten geen primaire levensbehoefte meer (zelfs geen secundaire). En dat wil ik ook helemaal niet, ik kan me prima vinden in de moederrol. Het liefst ga ik zelfs als een broedende kip op mijn kuikens zitten tot ze een jaartje of 30 zijn. Maar dan wel graag als leuke broedende kip! Ik wil me fijn en comfortabel voelen in wie ik ben.. ik wil me niet in de wachtkamer bij de tandarts als ik voor het oog van iedereen mijn jas uit trek bekeken voelen.
Ik wil me vrouw voelen, in elk opzicht en niet alleen in die van moeder.

Precies 5 jaar geleden, vlak voor ik zwanger werd, heb ik de S van Superwoman op mijn lijf laten tatoëren.. het geloof en vertrouwen in mezelf was op dat moment zo sterk dat ik dat vast wilde laten leggen. Nu 5 jaar en 2 kinderen later ga ik mijn tattoo weer eer aan doen.. het is en blijft de S van Superwoman... en nooit maar dan ook echt nooit zal het de S van slons worden!

Ik wordt... als mij!

2010-04-01T21:15:00.004+02:00

Ze irriteren me.. en ik doe echt enorm mijn best ze niet te maken want de aller aller állerergste zijn natuurlijk die van mezelf. Als andere ze maken vind ik ze ook irritant en hoewel ik echt wel weet dat veel mensen er echt niets aan kunnen doen irriteren ze me toch. Ik kan het echt niet helpen. Ik moet me zo vaak in houden om niet als een soort jufje met een wijzend vingertje te gaan verbeteren..

Sommige spelfouten zijn best te snappen.. neem nou het dt verhaal.. ik bedoel.. wie heeft dat in hemelsnaam verzonnen? Is er iets in onze taal irritanter dan dat?! Even voor de duidelijkheid.. als het ik is is het d.. ik wordt is dus fouterdefout maar jeeee wat kom je dat vaak tegen! Het is ik word en hij wordt... hoor jij het verschil? Nee? Nou..ik ook niet.. Je zou je dus bijna af kunnen gaan vragen waarom het niet gewoon standaard alleen met d geschreven wordt..of beter nog...met alleen een t want het is tenslotte die letter die we horen! Ik wort, jij wort en zij worden... want worten klinkt dan natuurlijk weer niet.
Een handig trucje is om het woord word(t) te vervangen door loop(t).. dan hoor je sneller of je een d of dt moet hebben. Ik loopt of hij loop... moge duidelijk zijn dat dat fout is!

Woorden als data, centra en musea worden ook zeer regelmatig fout geschreven.. er wordt vaak een s achter gezet.. dat voelt nou eenmaal logischer als we het over meervoud hebben.. maar bij deze woorden staat dat raar.. want die woorden zijn al een meervoud! Nog eentje uit mijn irritatie top 10 is als mij. Kan ik in het dt verhaal en in datas nog de logica in de fout vinden.. als mij vind ik echt megafout.. het klinkt gewoon niet..'Ze is zeker 40 kilo zwaarder als mij'.. nee nee nee...het is 'Ze is zeker 40 kilo zwaarder dan ik!'
Nog wat leuke woordjes.. verrassing is met dubbel r anders staat er ver-assing.. klinkt toch ineens een stuk minder gezellig. Als vrouw woonachtig in het Gooi ben ik een Gooische vrouw.. geen flauw idee wat het nut van die ch is maar het staat wel cool.. en in het woord dames komt geen n voor!
Bij een winkeltje hier in het dorp staat op het reclamebord dat ze cadeaux verkopen.. serieus! Ik ga uit principe dat winkeltje al niet binnen. En de multi vlaai heeft op een bord geschreven dat er na tweeën niet meer gesneeën wordt.. ik snap de rijm.. maar ik vind het stom staan. (er werkt overigens ook een stom chagrijnig mens maar da's een ander verhaal)...

Op mijn blogje zit een spellingscontrole maar ik ben nog niet helemaal over de taal van deze controle uit.. woorden die ik goed vind keurt de spellingscontrole af en woorden waarvan ik zeker weet dat ze fout zijn keurt ie goed! Een nogal nutteloze spellingscontrole dus. Nou zou ik in Word kunnen gaan schrijven en dan copy/paste doen.. maar dat is me net teveel moeite. Ik herlees elk in de lucht geslingerd blogje dus maar meerdere keren om domme fouten er zo veel mogelijk uit te halen. Het kan natuurlijk niet anders dan dat er het een en ander doorheen glipt.. elk woord wat je leest is tenslotte puur mensenwerk!
Mocht je nou wat van die fouten tegenkomen.. stuur me dan een mailtje.. de verleiding om stilletjes te genieten van het feit dat ik in het openbaar zo'n ongelooflijk domme fout heb gemaakt zal vast heel groot zijn maar wees alsjeblieft lief voor me.. en laat het me even weten! Probeer ik me wat minder te irriteren.. ik bedoel.. zo lang ik snap wat een ander schrijft.. is het toch goed? ;-) :-D

Het regent het regent...

2010-03-27T21:40:00.013+01:00

...en Feline die werd,.. NAT!

Vandeweek wilde ze graag buiten spelen maar 1 blik naar buiten vertelde mij dat het geen buitenspeelweer was. Liters water kwamen er uit de hemel.. druppels druppels overal.. binnen no time zag ik overal in de tuin plasjes verschijnen en elk detail in de tuin was nat. Er onstonden hier en daar modderpoeltjes en het grasveld werd met elke druppel die er viel soppiger. Ik was zo blij dat ik warm en droog binnen zat en niet naar buiten de nattigheid in hoefde.. maar Feline dacht daar anders over. Die keek naar buiten en zag hoewel we naar exact hetzelfde keken iets totaal anders dan ik. Zij zag plezier... zij zag een hoop lol en heerlijk gekledder! Ik keek naar mijn dochter.. smachtend keek ze me aan.. "Ah toe mam.. mag ik naar buiten?".. Ach ja...dacht ik.... de leeftijd dat je het heerlijk vind om in de regen te spelen gaat veel te snel voorbij.. "Nou vooruit lief... ga maar lekker buiten spelen!"..

Alica Keys - Superwoman

2010-03-24T22:27:00.002+01:00

The boy & his toy..

2010-03-21T20:16:00.001+01:00

"Hij's groot he!".. Glunderend kijkt m'n lief me aan.. "Ik ben heus wel wat gewend hoor!" Zeg ik met gemaakte arrogantie. Maar mijn lief deert het niet.. de lach is niet van zijn gezicht te krijgen. "Doe je wel even voorgloeien.. dieseltje he".. Mijn lief kijkt me aan.. "DUH!" zeg ik.. Ik start de motor en voorzichtig rij ik van de parkeerplaats af.

Het stukje van ons huis naar de snelweg zal nog geen 10 minuten zijn maar mijn lief weet mij in die korte periode te overladen met ongewenste tips... Of ik wel goed op mijn dode hoek let, paaltjes niet over het hoofd zie, oplet dat ik de bocht niet te strak neem, ik niet vergeet dat ik langzamer ben met optrekken dan in de vorige auto en dat ik vooral goed in mijn spiegels moet kijken. Alsof ik voor het eerst achter het stuur zit!
Hij krijgt er buikpijn van.. ik (de vrouw) achter het stuur van zijn* nieuwe auto. Volgens zijn bescheiden mening kan hij vele malen beter autorijden dan ik.. is volgens zijn theorie genetisch bepaald. Omdat mijn lief dus vind dat hij beter kan autorijden dan ik mag hij mij te pas en te onpas aanwijzingen en tips geven maar moet ik als hij (de man) rijdt vooral mijn mond houden. Die ene keer op die hele grote parkeerplaats hield ik dus ook braaf mijn mond.. ik zag die auto van rechts aan komen rijden.. ik vond ook dat mijn lief best hard naderde maar nadat ik al 3x op mijn op en aanmerkingen te horen kreeg dat ie het allemaal heus wel zag besloot ik nu maar even niets te zeggen... BOEM!.. Hoe zat dat ook al weer met die genen liefje?

De schade aan zowel onze auto als die van de tegenpartij viel gelukkig mee maar mijn lief z'n ego had een flinke barst opgelopen.. een botsing.. jouw schuld.. met je vrouw naast je! Ja.. leg dat maar eens uit aan andere mannen! Het is een onderwep waar hij liever niet meer aan herinnerd wordt.. dus breng ik het regelmatig even ter sprake. Zo ook deze keer... vlak voor we de snelweg naderen laat ik het voorval tussen neus en lippen door even vallen. Tot aan de eindbestemming weet mijn lief zich in te houden maar eenmaal op de parkeerplaats kon hij niet meer want toen kwam natuurlijk het allerleukste moment van de hele rit... ik moest gaan inparkeren! Ik zocht een mooi plekje uit tussen een rood autootje formaat dinky toy en een boom met aan weerszijden 2 kleine paaltjes.. ideaal om eens even te laten zien hoe goed ik dit grote gevaarte onder controle heb! Zonder blikken of blozen en onder luide overbodige instructies van mijn lief parkeer ik strak achteruit in. Ik kijk opzij en kijk recht in het blije gezicht van mijn lief, "Dat heb je heel goed gedaan schatje!".. Hij keek er zelfs trots bij.. "Maar terug rij ik weer hoor.. dat voelt toch een stuk beter!"..

* zijn = onze.. ;-)